Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο στα ελληνικά:

Οι καταπιεσμένες τάξεις ξεσηκώνονται ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες από την αστυνομία πυροδότησε ένα κύμα λαϊκής οργής σε αυτήν τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μαζικές διαδηλώσεις, άμεση δράση εναντίον της αστυνομίας, που, ως απάντηση στην καταστολή, ήταν και είναι συχνές αυτές τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτή η δολοφονία, που προστίθεται σε χιλιάδες άλλες, αναβιώνει τις εκτεταμένες διαδηλώσεις του 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τις αρκετές, τότε, δολοφονίες των μαύρων, ειδικά των νέων.

Το γεγονός αυτό έφερε στο προσκήνιο τον βαθύ ρατσισμό που υφίσταται στις σημερινές κοινωνίες. Στην Ευρώπη, χιλιάδες μετανάστες απαιτούν τα δικαιώματά τους, το να έχουν ίση μεταχείριση με τους λευκούς πληθυσμούς, καθώς επίσης και το δικαίωμα να παρέχεται καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους που προσπαθούν καθημερινά να διασχίσουν τη Μεσόγειο ή να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη, μια προσπάθεια κατά την οποία είτε πολλοί από αυτούς πεθαίνουν είτε καταπιέζονται σκληρά ή στεγάζονται σε καταυλισμούς προσφύγων που μοιάζουν όλο και περισσότερο με φυλακές.

Αυτό το φαινόμενο τονίζει τον ιστορικό ρόλο του ρατσισμού στην οικοδόμηση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η επέκταση του καπιταλισμού -πολύ πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση- είχε ένα κεντρικό στοιχείο: τη λεηλασία ολόκληρων ηπείρων, τη γενοκτονία σε βάρος ολόκληρων πληθυσμών, την κατάσχεση εδαφών και πόρων και την καταστολή οργανώσεων από τα ευρωπαϊκά κράτη και τις αστικές τάξεις τους, προκειμένου να επιτευχθεί η συσσώρευση του κεφαλαίου, που επενδύθηκε αργότερα στην ανάπτυξη μηχανημάτων και βιομηχανίας τον 18ο αιώνα. Ήταν αυτή η αποικιακή στρατηγική της λεηλασίας πόρων σε ολόκληρη την Αμερική, συνοδευόμενη από το εμπόριο σκλάβων και την εμπορία ανθρώπων στην Αφρική και τη Νότια Αμερική, η οποία επέτρεψε την ενοποίηση του καπιταλισμού.

Στη συνέχεια, σε ένα άλλο στάδιο ανάπτυξης του συστήματος, ήδη κατά τον 19ο αιώνα, η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική και/ή αποικιακή επέκταση στην Αφρική, την Ασία και την Ωκεανία αναπτύχθηκε, μέσω αμέτρητου αριθμού θανάτων, βιασμών και λεηλασιών, επαναλαμβάνοντας την κατάκτηση που επήλθε μερικούς αιώνες πριν στην Αμερική, και στον υπόλοιπο πλανήτη. Έτσι, ο καπιταλισμός επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και έγινε παγκόσμιο σύστημα. Η λεηλασία, η καταστροφή και η γενοκτονία είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, είναι στο DNA του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ρατσισμό και/ή την πατριαρχία. Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην εκμετάλλευση των σωμάτων, μετατρέποντάς τα σε εδάφη και στοιχεία που επιτρέπουν τη λειτουργία και την αναπαραγωγή του.

Ο ρατσισμός είναι δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Διότι για να λεηλατήσει τον υπόλοιπο πλανήτη -συμπεριλαμβανομένων των αναπτυγμένων χωρών- το καπιταλιστικό σύστημα και οι άρχουσες τάξεις πρέπει να καθορίσουν ποιος υπόκειται σε κυριαρχία και λεηλασίες. Οι Ευρωπαίοι κατακτητές και οι αποικιοκράτες κυρίαρχοι βρήκαν σύντομα τη νομιμοποίηση αυτής της απόφασης σε ψευδο-επιστημονικές «φυλετικές θεωρίες», οι οποίες ισχυρίστηκαν την ύπαρξη διαφορετικών «ανθρώπινων φυλών» και τους έθεσαν υπό ιεραρχίες, η κεφαλή των οποίων υποτίθεται ότι ήταν και είναι πάντα η «λευκή φυλή», δηλαδή, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι.

Έτσι, ο ρατσισμός έβαλε και συνεχίζει να βάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη, ακόμη και ολόκληρες ηπείρους, σε δευτερεύουσες θέσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε τη σχέση μεταξύ ανεπτυγμένων και υποανάπτυκτων χωρών. Το καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στη διαίρεση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, έχει οργανώσει σε μεγάλο βαθμό αυτές τις τάξεις, επίσης με βάση τις φυλετικές διακρίσεις ή το χρώμα του δέρματος. Εκτός από τον ρατσισμό, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο, μερικοί από τους οποίους είναι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι, όπως η κατασκευή του έθνους, που διαιρεί τους καταπιεσμένους άνδρες και γυναίκες και υποτιμά όλους εκείνους που δεν ανήκουν στο εθνικό σύνολο. Έτσι, το έθνος αποτελεί ένα από τα θεμέλια της ρατσιστικής και καπιταλιστικής ομαλότητας.

Στην Ευρώπη και την Αμερική, η πλειοψηφία των μαύρων και των μη λευκών ανθρώπων είναι φτωχοί και φέρουν όλη αυτή την κληρονομιά της αποικιακής ιστορίας που αναφέραμε. Οι μαύροι και οι μη λευκοί άνθρωποι έχουν πάντα τις χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, χωρίς κοινωνική ασφάλιση ή παροχές, κακή πρόσβαση σε υγεία και στέγαση και συνεχή παρενόχληση και αστυνομική βία, έτσι όπως καταδεικνύεται στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ το βλέπουμε και στις φαβέλες της Βραζιλίας, όπου εξελίσσεται μια πραγματική διαδικασία οργανωμένης δολοφονίας των νέων μαύρων πληθυσμών.

Με άλλα λόγια, ο ρατσισμός δεν είναι παράγωγο της οικονομικής δομής της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν είναι δευτερεύον πρόβλημα. Αντίθετα, πρέπει να πούμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει οικοδομηθεί και με βάση τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις, ένα σύστημα που δεν είναι αποκλειστικά οικονομικό. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο σύστημα, όπου οι ιδεολογικές-πολιτικές πτυχές παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς και οι νομικές πτυχές που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο για την επέκτασή του, οι κατασταλτικές πτυχές, οι πτυχές της επικοινωνίας κ.λπ.

Με βάση τη ρατσιστική λογική, το καπιταλιστικό σύστημα κρατά τις ζώνες του πλανήτη καταδικασμένες στην πείνα και τις συνεχείς εισβολές και τους πολέμους. Αυτό είναι απαραίτητο ώστε να συνεχιστεί αυτό το γενοκτονικό σύστημα, καθώς είναι επίσης απαραίτητο, από καιρό σε καιρό, να «αλλάζει το πρόσωπό του» για να εμφανίζεται διαφορετικό και να επιτρέπει, για παράδειγμα, την αναρρίχηση στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ενός μαύρου όπως ο Ομπάμα.

Και ήταν ακριβώς υπό τη διακυβέρνηση Ομπάμα που υπήρξε ένταση της αστυνομικής βίας εναντίον του μαύρου πληθυσμού, σε μια σαφή απόδειξη ότι ο ρατσισμός είναι δομικός για το σύστημα, φωλιασμένος στις κατασταλτικές του δυνάμεις και σε ρατσιστικές και ομάδες υπέρ της λευκής υπεροχής -αν και όχι μόνο σε αυτές σε επίπεδο κοινωνίας- και έχει μια ξεκάθαρη ταξική χαρακτηροδομή. Το φιλελεύθερο πρόσωπο του καπιταλισμού επέτρεψε σε μια μικρή μειονότητα του μαύρου πληθυσμού να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία και τις άρχουσες τάξεις, αλλά μόνο με σκοπό να ανανεωθεί ως σύστημα και να γίνει ισχυρότερο. Ο «φιλελεύθερος καπιταλισμός» και το «δημοκρατικό κράτος» δεν έπαψαν να είναι ρατσιστικά επειδή τοποθέτησαν έναν μαύρο πρόεδρο ή επιχειρηματία σε κάποια προνομιακή θέση. Αλλά σίγουρα γίνεται πιο τεχνικής υφής προκειμένου να αυξηθεί ο βαθμός λεηλασίας και καταπίεσης των κοινωνικών πλειοψηφιών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Γι’ αυτόν τον λόγο, από την άποψη του Πολιτικά Οργανωμένου Αναρχισμού, μιλάμε για την ανάγκη οικοδόμησης ενός Μετώπου των Καταπιεσμένων Τάξεων, το οποίο συγκεντρώνει όλους τους τομείς που καταπιέζονται και κυριαρχούνται από το σύστημα. Κανονικά και επισφαλώς εργαζόμενους, αγρότες, αυτόχθονες πληθυσμούς, μετανάστες, άνεργους και εκτοπισμένους, δηλαδή όλους αυτούς τους τομείς που στην καθημερινή τους ζωή υφίστανται τις συνέπειες του καπιταλιστικού συστήματος και που έχουν μια θέση στον αγώνα, σε ένα τέτοιο Μέτωπο. Αυτό είναι το κοινωνικό ζήτημα που σήμερα εκδηλώνεται με εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο, ένα ζήτημα που πρέπει να προωθηθεί με μια προοπτική οργανωτικής ενίσχυσης των ανθρώπων με διαδικασίες ρήξης και, φυσικά, κοινωνικής επανάστασης, που προωθούμε και λαχταρούμε.

Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα ή κάτι που αποκόπτεται αποκλειστικά από τις οικονομικές του βάσεις, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και την κρατική βία που στηρίζει, είναι επίσης ένας αγώνας ενάντια στις δομές του καπιταλιστικού συστήματος, ένα σύστημα πείνας, θανάτου και βίας κατά των καταπιεσμένων του κόσμου, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος ή τη γλώσσα τους. Ακριβώς, ενάντια σε αυτό το κράτος -που δεν ήταν ποτέ «ουδέτερο» στην επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά κεντρικό και οργανωτικό στοιχείο του- καλούμαστε να προωθούμε και να στηρίζουμε πάντα την αυτο-οργάνωση και τον αγώνα του κάθε καταπιεσμένου!

Δεδομένου ότι οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν ως «άλλους» αυτούς που δεν ορκίζονται πίστη σε αυτούς, αναλαμβάνουν το ρόλο του «εγγυητή» κάθε σύγκρουσης στην κοινωνική σφαίρα για τη δική τους επιβίωση, οι ρατσιστικές επιθέσεις και οι κοινωνικές διακρίσεις αυξάνονται. Ενώ ο καπιταλισμός και το κράτος εντείνουν την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού τομέα με νέες χημικές ουσίες, σφαίρες και ρατσιστικές κινητοποιήσεις, την αστυνομία και τον στρατό, τώρα είναι η ώρα να πολεμήσουμε εναντίον τους!

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΈΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ!

ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Αναρχική Ομοσπονδία (Ελλάδα)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)

Παρακάτω ακολουθεί το ίδιο κείμενο στα αγγλικά:

THE OPPRESSED CLASSES RISE UP AGAINST RACISM AND DISCRIMINATION

The murder of George Floyd in the United States by the police has unleashed a wave of popular outrage in that country and throughout the world. Massive demonstrations, direct action against the police and in response to repression have been common these past weeks. This murder, adding to thousands of others, revives the widespread protests of 2014 in the United States, following the many murders of black people, especially youth.

This fact has brought to the fore the profound racism that exists in today’s societies. In Europe, thousands of immigrants are demanding their rights and to be treated on an equal footing with the white population, and the right to be given refuge is also being demanded for the thousands of people who try every day to cross the Mediterranean or get from Turkey to Europe, an attempt in which many of them die and are harshly repressed or housed in refugee camps, which increasingly look like jails.

This phenomenon highlights the historical role of racism in the construction of capitalist society. The expansion of capitalism — long before the Industrial Revolution — had a central element: the looting of entire continents, the genocide of entire populations, the appropriation of territories, resources and bodies by European states and their bourgeoisie, in order to achieve the accumulation of capital later invested in the development of machinery and industry in the 18th century. It was this colonial strategy of looting resources throughout the Americas, accompanied by the slave trade and human trafficking in Africa and South America, which allowed the consolidation of capitalism.

Then, in another stage of deployment of the system, already in the 19th century, the European imperialist or colonial expansion over Africa, Asia and Oceania developed, with a countless number of deaths, rapes and looting, repeating the conquest made a few centuries before in America, now in the rest of the planet. Thus capitalism expanded to the rest of the world and became a global system. Pillage, destruction and genocide are inherent to capitalism; it is in its DNA. The same happens with racism or patriarchy; capitalism is built on the exploitation of bodies, transforming them into territories and elements that enable its functioning and reproduction.

Racism is a structural element of the capitalist system. Because in order to plunder the rest of the planet — including within the developed countries — the capitalist system and the ruling classes need to establish who is subjected to domination and plunder. The European conquerors and colonial masters soon found the legitimation of this decision in pseudo-scientific “race theories”, which claimed the existence of different “human races” and ordered them into hierarchies, the head of which was supposedly always “the white race”, that is, the Europeans themselves.

Thus, racism placed, and continues to place, a large part of the planet’s population, even entire continents, in subordinate positions. This is why we see the relationship between developed countries and underdeveloped countries. The capitalist system based on the division between social classes, has to a great extent organized those classes, also on the basis of racial discrimination or skin color. Apart from racism, there are other factors that play a role, some of which are intertwined and mutually dependent, such as the construct of the nation, which divides oppressed men and women and devalues all those who do not belong to the national collective. Thus, the nation constitutes one of the foundations of racist and capitalist normality.

In Europe and America, the majority of black and non-white people are poor and carry all that legacy of the colonial history we mentioned. Black and non-white people always have the lowest paid jobs, without social security or benefits, poor access to health and housing, and constant harassment and police violence as demonstrated in the US, Europe, but that we also see in the favelas of Brazil with a real process of organized killing of the young black population.

In other words, racism is not a derivation of the economic structure of capitalist society, it is not a secondary problem. On the contrary, we must say that the capitalist system has been installed on the basis of racism and racial discrimination, a system that is not exclusively economic. It is a global system, where the ideological-political aspects play a relevant role, as well as the legal aspects that capital uses for its expansion, the repressive aspects, the communication aspects, etc.

On the basis of a racist discourse, the capitalist system keeps zones of the planet condemned to hunger and constant invasions and wars. This is necessary for this genocidal system to continue; as it is also necessary, from time to time, to “change its face” to show itself differently and allow, for example, the arrival in the US government of a black president like Obama. It was precisely under the Obama administration that there was an upsurge in police violence against the black population, in a clear demonstration that racism is structural to the system, nested in its repressive forces and in racist and white supremacist groups — although not only in them at the societal level — and has a clear class component. The liberal face of capitalism has allowed for a small minority of the black population to gain access to power and to the ruling classes, but only for the purpose of renewing itself as a system and becoming stronger. “Liberal capitalism” and “the democratic State” has not ceased to be racist because it places a black president or businessman in a privileged position; it is surely becoming more technical in order to increase the degree of plunder and oppression of social majorities across the planet.

For this reason, from the point of view of Politically Organized Anarchism we speak of the need to build a Front of Oppressed Classes, which brings together all those sectors that are oppressed and dominated by the system. Formal and precarious workers, peasants, indigenous populations, migrants, unemployed and displaced people, that is, all those sectors that in their daily life suffer the consequences of the capitalist system have a place of struggle in such a Front. This is the social subject that today is manifested in revolts all over the world and is the subject that must be built with a perspective of organizational strengthening of the people for the processes of rupture, of social revolution that we promote and yearn for.

Because the capitalist system is not merely an economic system or one that is detached exclusively from its economic bases, we understand that the struggle against racism and the state violence that sustains it is also a struggle against the structures of the capitalist system, a system of hunger, death and violence against the oppressed of the world, whatever the color of their skin or language. Precisely, against that state which has not been “neutral” in the expansion of the capitalist system but a central and organizing element of it — we call then to always favor and support self-organization and the struggle of each and every one of oppressed!

As the economic and political powers treat as “others” those who do not swear allegiance to them; thus, they assume the role of “guarantor” of each conflict in the social sphere for their own survival, racist and discrimination attacks in society increase. While capitalism and the state are increasing their repression and militarization in the social sphere with new chemicals, bullets and civilian racist mobilizations, the police and military; now is the time fight against them!

LONG LIVE THE STRUGGLE OF THE OPPRESSED CLASSES AGAINST RACISM AND ALL FORMS OF OPPRESSION!

FOR THE BUILDING OF PEOPLES’ SELF-ORGANISATION AND A FRONT OF OPPRESSED CLASSES!

UP WITH THOSE WHO FIGHT!

 

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Anarchist Federation (Greece)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις ταξικές συγκεντρώσεις-πορείες της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις ταξικές συγκεντρώσεις-πορείες της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Εργατική Πρωτομαγιά 2020: Εμπρός για την ανασύνταξη των ταξικών αντιστάσεων και τη μαχητική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και του ελευθεριακού κομμουνισμού!

Η πανδημία του covid-19 είναι η πρώτη σταγόνα της νέας πιο σφοδρής καταιγίδας που επίκειται να πλήξει τους εργαζόμενους και το σύνολο της κοινωνικής βάσης (στην πραγματικότητα οι συνέπειές της είναι αντιληπτές από τώρα, απλώς σταδιακά θα γίνονται ολοένα και πιο αισθητές για όλους μας). Είναι ένας εξωτερικός παράγοντας που έδρασε, όμως, επιταχυντικά στην κατεύθυνση της περαιτέρω απορρύθμισης της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καταδεικνύοντας έτσι την αντικοινωνική ταξική του φύση, η οποία συνίσταται στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου για τον πλουτισμό και την καλοζωία της παρασιτικής τάξης των καπιταλιστών, δηλαδή της τάξης που ιδιοποιείται με την βία και τον καταναγκασμό ολόκληρο τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο. Η τρέχουσα υγειονομική κρίση φαίνεται πως δρα εκτονωτικά ως προς την αναζωπύρωση της δομικής κρίσης που δονεί τα θεμέλια του καπιταλισμού, ο οποίος βρίσκεται για ακόμα μία φορά αντιμέτωπος με τις ίδιες του τις εσωτερικές αντιφάσεις, την αντιδιαστολή της υπερπαραγωγής με την υποκατανάλωση, τα όρια για την επένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων και τις πάντα εύθραυστες φούσκες του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Όπως είναι αναμενόμενο, τη νέα φάση της καπιταλιστικής κρίσης θα φορτωθεί εξ ολοκλήρου στις πλάτες της για ακόμη μια φορά η εργατική τάξη, με σκοπό να ανασυνταχθεί και να ανακάμψει το αστικό στρατόπεδο. Την ώρα που οι οικονομικοί δείκτες στα χρηματιστήρια καταγράφουν κατακόρυφη πτώση διεθνώς, αστοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το 2020 η ύφεση στην Ελλάδα θα αγγίξει το 10%, εξέλιξη που συνεπάγεται αυτόματα και την αύξηση του δημόσιου χρέους. Κάθε μήνας σε καραντίνα για τις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες ισοδυναμεί με μείωση της τάξης του 2% για το παγκόσμιο ΑΕΠ. Υπολογισμοί του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας του ΟΗΕ κάνουν λόγο για αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμια κλίμακα κατά 25 εκατομμύρια, ενώ ταυτόχρονα εκτιμάται ότι θα βρεθούν στα όρια της φτώχειας επιπλέον 20 εκατομμύρια άνθρωποι διεθνώς (στην Ελλάδα κατά το τρέχον έτος η καταγεγραμμένη ανεργία υπολογίζεται ότι θα φτάσει το 22,5%). Μέσα σε αυτήν την ήδη έκρυθμη κατάσταση οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι διακρατικοί εμπορικοί πόλεμοι με επίκεντρο την παραγωγή πετρελαίου έχουν επιφέρει τον καταποντισμό της εν λόγω βιομηχανίας και της αντίστοιχης οικονομίας σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, καλλιεργώντας το έδαφος για επικείμενες σφοδρότερες συρράξεις που είναι πολύ πιθανόν να αιματοκυλίσουν το παγκόσμιο προλεταριάτο.

Εν μέσω αυτής της εκρηκτικής από κάθε άποψη συγκυρίας οι καπιταλιστές επιδιώκουν κατ’ αρχήν να διατηρήσουν σταθερούς τους ισολογισμούς τους, ενώ ταυτόχρονα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία κερδοφορίας. Από την άλλη, η κοινωνική βάση περνάει των παθών της τον τάραχο, όπως καταμαρτυρούν η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων και οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες, με ό,τι αυτές συνεπάγονται: ελαστική, εντατική ανασφάλιστη και εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, μη καταβολή δώρων και άρνηση παραχώρησης αδειών, αναστολές συμβάσεων εργασίας, καθιέρωση της τηλε-εργασίας, απολύσεις και ανεργία, επιδόματα-ψίχουλα για όσους συγκαταλέγονται στις λίστες των δικαιούχων, επιβολή ενιαίου υποκατώτατου μισθού στα 533 ευρώ, έλλειψη μέτρων υγειονομικής προστασίας στους χώρους εργασίας, 50% μειώσεις σε μισθούς εργαζομένων συνοδεία της μείωσης των ωρών απασχόλησής τους. Την ίδια στιγμή αναστέλλεται η οικονομική ενίσχυση ατόμων με αναπηρία και αποστερείται το επίδομα στήριξης των προσφύγων που βρίσκονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα νησιά. Δεν έχει ληφθεί το παραμικρό μέτρο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, των camps μεταναστών και των ψυχιατρικών κλινικών, όπου οι συνθήκες είναι άθλιες από κάθε άποψη (και από υγειονομική προφανώς). Μάλιστα, δύο κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους, καθώς επιδεικτικά δε μετακομίστηκαν σε νοσοκομειακές μονάδες. Υπό το παρόν καθεστώς έκτακτης ανάγκης, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να φέρει στα μουλωχτά προς ψήφιση νομοσχέδιο για την αναδιάρθρωση όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, που μεταξύ άλλων μετατρέπει το Λύκειο σε ένα συντηρητικό και εντατικό εξεταστικό κέντρο αχαλίνωτης πίεσης και ανταγωνισμού, επιτείνει την εντατικοποίηση και τους ταξικούς φραγμούς για τη φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αξιολογεί τους εκπαιδευτικούς διανοίγοντας νέες οδούς επισφάλειας και εισάγει επισήμως τα δίδακτρα στα ξενόγλωσσα τμήματα των ΑΕΙ στην κατεύθυνση της βαθμιαίας, αλλά συστηματικής ιδιωτικοποίησης της παιδείας. Τώρα στα κοντά, αν όχι από τις 30/4, τότε από τον Σεπτέμβριο ή έστω μέχρι το τέλος του 2020, πρόκειται να αρθούν τα μέτρα προστασίας για την πρώτη κατοικία, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις χιλιάδων λαϊκών κατοικιών. Επιπρόσθετα, με κυβερνητικό νομοσχέδιο για το περιβάλλον που θα τεθεί άμεσα προς ψήφιση προβλέπονται ένα σωρό διευκολύνσεις για την αμεσότερη και ελαστικότερη αδειοδότηση για επενδύσεις που αφορούν την πράσινη ανάπτυξη, την ενέργεια και συνακόλουθα την ισοπέδωση της φύσης, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την εκάστοτε τοπική βιοποικιλότητα, την τοπική κοινωνία, αλλά και το παραγόμενο οικολογικό αποτύπωμα που θα αφήσουν πίσω τους αυτού του είδους οι επιχειρηματικές και κατασκευαστικές δραστηριότητες. Ακόμη, στο ίδιο νομοσχέδιο καταγράφεται ρητά η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, ενώ υπάρχει και ειδική αναφορά για την επέκταση του έργου διασύνδεσης Ελλάδας-Ιταλίας με τον αγωγό φυσικού αερίου IGI Poseidon, ώστε να περιλαμβάνει την διασύνδεση με τον αγωγό East Med. Τέλος, δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στις ανυπολόγιστες συνέπειες που έχει για τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα η επί σειρά ετών υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας μέσω της συστηματικής κρατικής υποχρηματοδότησης και της μεθοδικής πριμοδότησης των συναφών με την υγεία ιδιωτικοποιήσεων. Όταν η υγεία καθίσταται εμπόρευμα, τότε οι ανθρώπινες ζωές λογίζονται επί της χρηματικής βάσης για τα κοράκια των ιδιωτικών κλινικών και τους πολιτικούς τους προϊστάμενους.

Αν η μια πλευρά του νομίσματος δείχνει την ταξική εκμετάλλευση όσων βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας, τότε η άλλη πλευρά δείχνει την οικονομική και πολιτική ισχυροποίηση της άρχουσας τάξης. Σε αυτήν τη συγκυρία οι κεφαλαιοκράτες έχουν βρεθεί καταφανώς ευνοημένοι, αν κρίνουμε βάσει των διευκολύνσεων, των χρηματοδοτήσεων και των φοροαπαλλαγών που έχουν τύχει από την πολιτική στρατηγική του κράτους. Ας δούμε πάλι τι λένε τα νούμερα. 30 εκατομμύρια ευρώ πήγαν στις ιδιωτικές κλινικές για διαγνωστικά τεστ για τον κορωνοϊό, τη στιγμή που 3 πανεπιστημιακά νοσοκομεία ήδη διαθέτουν πιστοποιημένα εργαστήρια για την ανίχνευση του κορωνοϊού και προσφέρθηκαν να συνδράμουν επί τούτου. 20 εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν μέχρι στιγμής στα τηλεοπτικά κανάλια για διαφημιστικά σποτ του ΕΟΔΥ, τα οποία προβλέπεται από τον νόμο να είναι δωρεάν. Έκαστος από τους μεγάλους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς απαλλάχθηκε από τα 3,5 εκατομμύρια ευρώ που αντιστοιχούν για τις δαπάνες εξασφάλισης τηλεοπτικής άδειας (δηλαδή απαλλαγή ύψους 21 εκατομμυρίων ευρώ συνολικά). Οι μεγαλοεργολάβοι των διοδίων τσέπωσαν 11 εκατομμύρια ευρώ. 54 εκατομμύρια ευρώ χορηγήθηκαν σε ΚΕΚ και 30 εκατομμύρια ευρώ σε πλατφόρμες και φορείς πιστοποίησης. Τα υπόλοιπα χρήματα από το προβλεπόμενο σύνολο των 193 εκατομμυρίων ευρώ δε δόθηκαν στους δικαιούχους εργαζόμενους, αλλά ανταλλάχθηκαν με επιταγές κατάρτισης. Επιπλέον, οι εφοπλιστές, αυτή η περιβόητη κάστα που αποφεύγει τη φορολόγηση όπως ο διάολος το λιβάνι, έλαβε στοχευμένα πακτωλό χρημάτων από το κράτος, για να «ορθοποδήσει οικονομικά». Αν δε χορτάσατε από νούμερα, δείτε πώς ενεργεί στην παρούσα συγκυρία η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο διακρατικός οργανισμός καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που βρίσκεται στην υπηρεσία των αστικών συμφερόντων, ειδικότερα του χρηματιστικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών εταιρειών και των μονοπωλιακών ομίλων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτείνει βάσει προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χορηγηθούν 2 τρισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, τουτέστιν για τον θησαυρισμό των κεφαλαιοκρατών. Αστοί πολιτικοί, τεχνοκράτες και εκπρόσωποι πολυεθνικών συζητούν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία «Ταμείου για την Ανάκαμψη», διακηρύσσοντας πως αυτός θα είναι ο μοχλός για το ξεπέρασμα των οικονομικών διαστάσεων της κρίσης του κορωνοϊού. Κάπως έτσι χτίζεται το έδαφος για νέα δάνεια, τα τοκογλυφικά παρεπόμενα των οποίων πρόκειται να τσακίσουν για ακόμα μία φορά τους μισθούς, τις συντάξεις και τα εργασιακά δικαιώματα της κοινωνικής βάσης, να επιβαρύνουν φορολογικά τους από τα κάτω, αλλά και να προωθήσουν τα ξεπουλήματα και τις ιδιωτικοποιήσεις υπό την πίεση της υπερχρέωσης των κρατικών ταμείων.

Κι ενώ ο πλούτος συνεχίζει αδιάλειπτα να αναδιανέμεται από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, οι εγκληματικές πολιτικές της κυβέρνησης, που βρίσκονται στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση με εκείνες των προκατόχων της, συγκαλύπτονται από τη μεθοδευμένη προπαγανδιστική εκστρατεία των έμμισθων και καλοταϊσμένων παπαγάλων της, δηλαδή της συντεταγμένης με τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα καθεστωτικής δημοσιογραφίας, η οποία επιμελώς, συστηματικά και λογοκριτικά αναπαράγει το περιβόητο αφήγημα της “ατομικής ευθύνης”, ξεπλένοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο όλες τις κρατικές πολιτικές λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για όλα αυτά δεν πέφτουμε φυσικά από τα σύννεφα. Άλλωστε, το κράτος ως μηχανισμός καταπίεσης φροντίζει να εξυπηρετεί με κάθε μέσο τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή των καπιταλιστών. Φροντίζει, επίσης, να θωρακίσει τους μηχανισμούς καταστολής, ειδικά όταν διεξάγει σφοδρές επιθέσεις στα λαϊκά στρώματα, οι οποίες διογκώνουν την υλική ανέχεια των τελευταίων. Κάπως έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε ενίσχυση με προσωπικό και εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας της ΕΛ.ΑΣ. και του Λιμενικού εν προκειμένω.

Τη στιγμή που το κράτος και τα αφεντικά προσπαθούν να θέσουν σε καραντίνα τις ταξικές αντιστάσεις, τις εργατικές διεκδικήσεις και τη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων, η κυβέρνηση ανήγγειλε τη μεταφορά της Πρωτομαγιάς από 1/5 στις 9/5, ημέρα Σάββατο! Χρησιμοποιώντας υγειονομικά προσχήματα, η κυβέρνηση επιχειρεί αφενός να απονοηματοδοτήσει το πολιτικό και ταξικό περιεχόμενο της Εργατικής Πρωτομαγιάς, κάνοντας λόγω για περιορισμό των μετακινήσεων των επίδοξων εκδρομέων, ανάγοντας την Πρωτομαγιά σε μια κοινή εορταστική ημέρα, αφαιρώντας έτσι τον ταξικό και απεργιακό της χαρακτήρα. Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι ούτε αργία, ούτε μια εορταστική ημέρα πνευματιστικού ή μετα-παγανιστικού χαρακτήρα. Μια τέτοια αντίληψη βολεύει την τάξη των κυρίαρχων, γι’ αυτό και προωθείται από αυτήν κατά τέτοιον συστηματικό τρόπο, ώστε να έχει εγγραφεί με αυτό το νόημα στην αλλοτριωμένη συνείδηση μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Για μας, όμως, η Εργατική Πρωτομαγιά είναι απεργία. Είναι μια ημέρα-ορόσημο που συνδέει το νήμα των αγώνων του παρελθόντος με τις σημερινές ταξικές αντιστάσεις της εργατικής τάξης. Είναι μια ημέρα για τους αγωνιζόμενους και τους νεκρούς της εργατικής τάξης, καθώς και μία ημέρα που λειτουργεί σαφώς και ως υπόμνηση για τους αναρχικούς επαναστάτες που κρεμάστηκαν από τις κρατικές αρχές στο Σικάγο, διότι στρατεύθηκαν ανυποχώρητα στον αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και την ικανοποίηση των άμεσων υλικών αναγκών της, της 8ωρης ημερήσιας εργασίας συγκεκριμένα. Αυτήν την ταξική μνήμη καλούμαστε να υπερασπιστούμε σήμερα, τώρα που το κράτος και το κεφάλαιο επιτίθενται συντονισμένα, για να σαρώσουν με σιδηρά πυγμή τις αντιστάσεις και τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Υπό την πίεση της επίθεσης που διεξάγουν εναντίον μας το κράτος και οι καπιταλιστές είναι επιτακτική ανάγκη να οργανωθεί η εργατική και κοινωνική αυτοάμυνα και να δημιουργηθούν εκείνοι οι όροι που θα επιτρέψουν την αντεπίθεση της τάξης μας ενάντια στο σύστημα αυτό που αναπαράγει την αδικία, τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, την καταπίεση και την εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης από την κεφαλαιοκρατική μηχανή. Η συγκρότηση και η ενδυνάμωση ενός ταξικού μετώπου με τη συμμετοχή της παραγωγικά ενεργής εργατικής τάξης, των εφεδρειών των ανέργων, των μελλοντικά εργαζομένων (βλ. μαθητές και φοιτητές των φτωχών λαϊκών στρωμάτων) και των συνταξιούχων στη βάση της ακηδεμόνευτης, αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης και στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού επαναστατικού αγώνα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατίμηση της ταξικής μας θέσης στη διαρκώς μαινόμενη σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας που διέπει τον υπάρχοντα κοινωνικό σχηματισμό. Ο ταξικός συνδικαλισμός βάσης και οι ανεξάρτητες εργατικές πρωτοβουλίες πρέπει να στηριχθούν, για να σηκώσει κεφάλι η τάξη μας και να συγκρουστεί συγκροτημένα ενάντια στην τάξη των καπιταλιστών, η οποία απομυζεί την εργατική δύναμη, για να συσσωρεύει πλούτο και προνόμια.

Η ταξική αλληλεγγύη, η συλλογικοποίηση και η οργάνωση είναι οι μοναδικές δυνάμεις που μπορούν να κρατήσουν όρθια την τάξη μας, γεννώντας παράλληλα αξιώσεις για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Στις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες του παρόντος θεωρούμε απαραίτητη την ενίσχυση της αλληλοβοήθειας στους κόλπους της εργατικής τάξης. Εμπιστευόμαστε την αυτενέργεια και την αυτοοργάνωση της τάξης μας. Σε αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, κρίνουμε ότι είναι αναγκαίο να κινηθούμε προς τη δημιουργία δομών αλληλοβοήθειας, εργατικών ταμείων αλληλεγγύης, να προχωρήσουμε συντονισμένα και μαζικά σε αρνήσεις πληρωμών, να ασκήσουμε πίεση για να απαιτήσουμε την απαραίτητη οικονομική στήριξη των εργαζόμενων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά και την ικανοποίηση των απολύτως αναγκαίων λαϊκών αναγκών (σίτιση, στέγαση, νερό, ρεύμα, ίντερνετ) με κάθε μέσο.

Μέσα από τον βάλτο της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας θα φυτρώσει ο ανθός της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της κοινοκτημοσύνης, θα γεννηθεί μια χειραφετημένη κοινωνία πλήρους αυτοδιεύθυνσης, μια νέα συλλογική ατομικότητα που θα μπορεί να αυτοπραγματώνεται και αναπτύσσεται ελεύθερα. Αυτό είναι το ιστορικό καθήκον όσων βρισκόμαστε στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας. Γι’ αυτό, θα φροντίσουμε να νικήσουμε!

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΠΥΚΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΒΑΣΗΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ COVID-19 ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΜΟΝΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Συμμετέχουμε στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς.Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων και των εργατικών πρωτοβουλιών βάσης.

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα! | Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας επ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα! | Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας επ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα!

 

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων του παρελθόντος, αλλά και μια ακόμη ευκαιρία οικοδόμησης αγώνων στο σήμερα. Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας μας βρίσκει σε μια κοινωνική συγκυρία όπου η επίθεση στη γυναικεία υπόσταση είναι ολομέτωπη και τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας είναι οξυμένα. Στη σημερινή Ελλάδα κάθε τι που ξεφεύγει από τα αυστηρά κουτάκια της κανονικότητας αντιπροσωπεύει το βρώμικο και το επικίνδυνο που πρέπει να εξαφανιστεί. Όσο κι αν η φιλελεύθερη αφήγηση πουλάει το παραμύθι της ισότητας, ξέρουμε καλά ότι ζούμε μια πραγματικότητα γεμάτη καταπίεση και βία, στην οποία το σώμα μας δέχεται απανωτές επιθέσεις από το κράτος, το κεφάλαιο και την οργανωμένη θρησκεία.

Το τελευταίο διάστημα εμφανίστηκαν στο μετρό της Αθήνας αφίσες ενάντια στις αμβλώσεις, που ποινικοποιούν το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους και διαδίδουν σκοταδιστικά ψέματα. Η συγκεκριμένη εκστρατεία ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μια περίοδο που οι εθνορατσιστικές αντιλήψεις περί αλλοίωσης του πληθυσμού προωθούνται απροκάλυπτα από την ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ και έχουν εμποτίσει σε επικίνδυνο βαθμό την ελληνική κοινωνία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, η οποία συνδιοργάνωσε από κοινού με 22 χριστιανικά σωματεία μία δημόσια εκδήλωση σκοταδιστικού τύπου, μέσω της οποίας αναπαρήγαγε στο ακέραιο την παραδοσιακή ατζέντα του εθνικιστικού σκοταδισμού, αναθεματίζοντας την επιλογή της άμβλωσης και τους μετανάστες. Οι ηθικιστές χριστιανοπατριώτες που με μανία κηρύσσουν την ιερότητα της μητρότητας είναι τα ίδια εθνικιστικά κατακάθια που πολεμάνε τις άμαχες εγκύους μετανάστριες και τους μετανάστες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα σύνορα. Είναι αυτοί που θέλουν να πειθαρχήσουν τα σώματά μας για να τα μετατρέψουν σε μηχανές αναπαραγωγής Ελλήνων αντρών στην υπηρεσία του έθνους-κράτους και γυναικών υποτελών στην τοξική πατριαρχική παράδοση.

Φυσικά, η επίθεση που δεχόμαστε δεν θα μπορούσε παρά να στοχεύει και στο πεδίο της εργασίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που για να μπορέσουμε να προσληφθούμε καλούμαστε να απαντήσουμε αν είμαστε παντρεμένες ή αν σκοπεύουμε να κάνουμε παιδί. Ζούμε σ’ ένα καθεστώς επισφάλειας όπου το σώμα μας και οι επιλογές για την ζωή μας καθορίζονται από τα συμφέροντα των αφεντικών. Βιώνουμε την υποτίμηση της εργασίας μας με έμφυλες μισθολογικές ανισότητες και υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σε σχέση με τους άντρες. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά τα σεξιστικά αστεία, τα χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα και οι παρενοχλήσεις στον χώρο εργασίας αποτελούν άρρητο κομμάτι του συμβολαίου.

Η πατριαρχική επίθεση όμως δεν σταματά ούτε στην δουλειά. Στο πεδίο της προσωπικής ζωής ερχόμαστε συνεχώς αντιμέτωπες με κάθε λογής σεξιστικό στερεότυπο. Στο δημόσιο χώρο και στην νυχτερινή ζωή οι σεξουαλικές επιθέσεις είναι κανονικότητα. Ακόμα και στο σπίτι, στο υποτιθέμενα «ασφαλές καταφύγιο της οικογένειας» πολλές από εμάς βιώνουμε λεκτική, συναισθηματική, ψυχολογική ακόμα και σωματική βία. Δεν ξεχνάμε τα σώματα των χαμένων γυναικών, όλες δολοφονημένες από τον πατέρα, τον σύζυγο, τον γνωστό ή τον άγνωστο βιαστή. Δολοφονημένες, επειδή δεν ανέχτηκαν τη συστηματική βία που βίωναν και προσπάθησαν να ξεφύγουν, επειδή είχαν μια σχέση που ο πατέρας τους δεν ενέκρινε, επειδή «απάτησαν» το σύζυγο- «ιδιοκτήτη» τους, επειδή αντιστάθηκαν στο βιασμό τους, επειδή ήταν «διαφορετικές» από αυτό που η ετεροκανονικότητα επιβάλει σε όλες/ους μας.

Απέναντι σε αυτήν τη βία, συλλογικοποιούμε τις ανάγκες και τις αντιστάσεις μας. Αρνούμαστε να υποταχθούμε σε μια συνθήκη που μας θέλει με σκυμμένο το κεφάλι και υποτιμάει την αξία της ύπαρξής μας. Ενδυναμωνόμαστε και ενώνουμε τις φωνές μας με τις φωνές όλων των κατατρεγμένων που βιώνουν τη βία της εθνοπατριαρχικής επίθεσης. Γιατί για το έθνος-κράτος δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία. Κι εμείς στεκόμαστε δίπλα στις υπάρξεις που ο εθνοφιλελευθερισμός πετάει στο καλάθι των αχρήστων. Στεκόμαστε δίπλα στα ταξικά μας αδέρφια, τις μετανάστριες και τους μετανάστες που υποφέρουν και δέχονται την επίθεση του ελληνικού και τουρκικού κράτους και της ΕΕ, δίπλα στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που βιώνουν την επισφάλεια κάθε μέρα αλλά βρίσκουν τη δύναμη να αντέξουν, στους αντιφασίστες και τις αντιφασίστριες που υπερασπίζονται τις γειτονιές τους, στις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα που μάχονται με κάθε μέσο για να μπορούν να ανασάνουν. Γιατί όλοι και όλες αυτές που αγωνίζονται για μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια είναι κομμάτι μας και εμείς είμαστε κομμάτι τους.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ 8ης ΜΑΡΤΗ:

  • Αθήνα: 12:00, Πλατεία Κλαυθμώνος
  • Θεσσαλονίκη: 12:00, Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας
  • Ηράκλειο: 13:00, Πλατεία Λιονταριών

Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας

Αλληλεγγύη στις μετανάστριες και τους μετανάστες

Ζήτω ο μαχητικός φεμινιστικός & αντιφασιστικός αγώνας

 

Αναρχική Ομοσπονδία

site: www.anarchist-federation.gr

email: anarchist-federation@riseup.net

twittertwitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Σκοπός αυτής της συγκέντρωσης δεν είναι να θίξει το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είναι το φθηνό και εύκολο κράξιμο και η γελοιοποίηση. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους αιώνες η εκκλησία αποτέλεσε καταφύγιο των απελπισμένων. Ένα καταφύγιο υπονομευμένο και κοινωνικά τοξικό αλλά πολλές φορές το μοναδικό καταφύγιο.

Καθώς ο νέο-φιλελευθερισμός κάνει τον κόσμο που ζούμε όλο και πιο απάνθρωπο και τους ανθρώπους όλο και πιο μόνους και ανυπεράσπιστους, όλο και περισσότεροι απελπισμένοι άνθρωποι θα αναζητούν πνευματική ανακούφιση και φροντίδα στους κόλπους της εκκλησίας. Από αυτόν τον κόσμο αντλεί την δύναμή της και επιβάλει τον θεσμικό της ρόλο. Από αυτή την δύναμη που της δίνει η κοινωνική βάση συντηρεί την παρασιτική ιεραρχία της.

Την ίδια στιγμή όμως η εκκλησία ως ένας ισχυρός εξουσιαστικός μηχανισμός αντί να προσφέρει σε αυτούς τους ανθρώπους έναν κόσμο «αγάπης και φροντίδας για τον πλησίον χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα», όπως υποκριτικά υπόσχεται,  αλυσοδένει τους πιστούς της στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, την βαθιά συντήρηση και τη ξενοφοβία, την παθητική υπακοή προς τους κυρίαρχους και την εθελοδουλία.

Η συμμαχία νέο-φιλελεύθερων και φασιστών που κυβερνά τη χώρα ηγεμονεύοντας τη Νέα Δημοκρατία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονειρεύεται να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας στην δεκαετία του 1950. Υπό αυτή τη λογική η Υπουργός Παιδείας θέλει να μετατρέψει τα σχολεία σε κατηχητικά και η εκκλησία ονειρεύεται την κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις. Εδώ και χρόνια οι συντηρητικές δυνάμεις επιτίθενται σε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών στην εργασία και σε όλες τις πλευρές της καθημερινότητας. Μέρα με την ημέρα και όσο τους το επιτρέπουμε αποθρασύνονται όλο και περισσότερο. Σύντομα ο «νόμος και η τάξη» των κυρίαρχων θα μπορεί να ελέγχει και να καταστέλλει κάθε ατομική και κοινωνική ελευθερία που κατακτήθηκε με αγώνες μέσα στους αιώνες. Σκοπός αυτού του μηχανισμού είναι να αναπαράγει μέσα από τα σχολεία, τον εργασιακό εκβιασμό, την αστυνομοκρατία και τη μαζική κατήχηση, έναν τύπο ανθρώπου φοβικού, δουλικού, μεμψίμοιρου, χωρίς βιώματα και ελευθερίες, χωρίς ελπίδες και κριτική σκέψη. Η κρατική εκπαίδευση, η βιομηχανία μαζικής κουλτούρας και ενημέρωσης και ο θεσμός της εκκλησίας εγγυούνται ότι όσο φοβόμαστε και υπακούμε στους θεσμούς κανείς δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος.

Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την μοίρα της με κάθε τρόπο. Δεν θεωρούμε πως υπάρχει κανένας πιο αρμόδιος να αποφασίσει αν ένα παιδί πρέπει να γεννηθεί ή όχι από τη μητέρα που το φέρει μέσα της. Και η κοινωνία πρέπει να της παρέχει όλους τους τρόπους να δώσει την πιο σωστή απάντηση, να την βοηθά να φέρει εις πέρας ό,τι αυτή αποφασίσει, από την άμβλωση στο δημόσιο δωρεάν νοσοκομείο μέχρι την δωρεάν γέννα. Από την ψυχολογική βοήθεια μετά την έκτρωση μέχρι τα επιδόματα γέννας, τις άδειες, το δημόσιο νηπιαγωγείο μέχρι το δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο του παιδιού της. Σίγουρα δεν θα αποφασίσουμε εμείς για χάρη της, αυτή ξέρει καλύτερα από όλους μας. Και σίγουρα δεν θα αποφασίσει η εκκλησία με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις, τα αρχαία δόγματα και πίσω από όλα αυτά την ακόρεστη διάθεσή της να εξουσιάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων.

 

Ως Αναρχικοί, θέλουμε να δούμε τους ανθρώπους να έχουν την ικανότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη, φροντίζουν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον χωρίς διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής ή χρώματος. Θέλουμε να δούμε πολύχρωμες κοινότητες και γειτονιές ανθρώπων που συναντιούνται και μοιράζονται τις αγωνίες και τους φόβους τους, ζούνε και καλλιεργούν μαζί την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική αλληλεγγύη, συνδράμουν στον πόνο και τις χαρές του άλλου. Σε τέτοιες κοινότητες ελεύθερων ανθρώπων τα παιδιά που θα γεννιούνται θα είναι πιο χαρούμενα και οι γονείς τους πιο ευτυχισμένοι. Μέχρι τότε όμως δεν θα επιτρέψουμε κανέναν να παίρνει αποφάσεις εις βάρος μας και να οδηγεί τους συνανθρώπους μας στην απελπισία. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν, μητροπολίτη, πολιτικό, δημοσιογράφο, γραφειοκράτη, φασιστα να απλώσει χέρι στα σώματά μας, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να σκλαβώσει τις γυναίκες στην εξουσία των ιδεοληψιών και των συμφερόντων του.

 

Αγώνας ενάντια στην άγνοια, την δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Αγώνας για την Αναρχία και την Ελευθερία.

 

Αναρχική Ομοσπονδία, Περιφέρεια Αθήνας  

Πολιτικό κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην αντιφασιστική πορεία “No Nazis On Our Streets” στη Σόφια της Βουλγαρίας: Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης.

Πολιτικό κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην αντιφασιστική πορεία “No Nazis On Our Streets” στη Σόφια της Βουλγαρίας: Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης.

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που αυτός υπηρετεί είναι ιστορικό καθήκον των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Ο Χρίστο Λούκοφ ήταν ένας Βούλγαρος εθνικιστής στρατηγός, ηγέτης της σοβινιστικής, φασιστικής οργάνωσης ονόματι Ένωση Βουλγαρικών Εθνικών Λεγεώνων. Ο ίδιος διετέλεσε υπουργός πολέμου της Βουλγαρίας κατά τα έτη 1935-1938, όποτε σύναψε προσωπικώς ιδιαίτερα στενές σχέσεις συνεργασίας με υψηλόβαθμους ναζί διοικητές του 3ου Ράιχ. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Λούκοφ και η οργάνωσή του υπήρξαν στενοί συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας και βασικοί εκφραστές της εθνικιστικής και φασιστικής αντίδρασης στη Βουλγαρία. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1943 ο φασίστας Χρίστο Λούκοφ ήρθε αντιμέτωπος με την προλεταριακή δικαιοσύνη και δολοφονήθηκε από δύο μέλη της βουλγαρικής, παρτιζάνικης αντιφασιστικής αντίστασης, τη Βιολέτα Γιάκοβα και τον Ιβάν Μπουρουτζίεφ.

Στις μέρες μας η νεοναζιστική οργάνωση του Βουλγαρικού Εθνικού Μετώπου, η οποία καμώνεται πως είναι η διάδοχος οργάνωση της Ένωσης Βουλγαρικών Εθνικών Λεγεώνων, διοργανώνει σε ετήσια βάση, από το 2003, πορεία εις μνήμην των πεσόντων εθνικιστών-συνεργατών των ναζί, η οποία συμβολικά αποκαλείται Lukovmarsh. Τη συγκεκριμένη πορεία στηρίζουν, επίσης, το Βουλγαρικό Εθνικό Κίνημα, η Εθνική Αντίσταση, το Λευκό Μέτωπο, νεοναζί χούλιγκαν, το βουλγαρικό τμήμα της φασιστικής οργάνωσης Blood and Honor, καθώς και άλλες νεοναζιστικές οργανώσεις εκτός Βουλγαρίας. Ωστόσο, η πρόκληση που συνιστά η δημόσια παρουσία των φασιστών στους δρόμους της Σόφιας δε μένει αναπάντητη από το αντιφασιστικό κίνημα. Αντιπαραθετικά με την πορεία των φασιστών, οι Βούλγαροι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές της αντιφασιστικής συνέλευσης Antifa Sofia καλούν οργανώσεις και ομάδες του αντικαπιταλιστικού και αντιφασιστικού κινήματος των Βαλκανίων και όχι μόνο, για να στηρίξουν την αντιφασιστική πορεία No Nazis On Our Streets που γίνεται ως απάντηση στην κεντρική διαδήλωση των φασιστών.

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και η πολιτική αποσταθεροποίηση των αστικών μπλοκ εξουσίας εν μέσω της διαρκούς φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, της υποβάθμισης του κόστους της εργατικής τους δύναμης, της υπονόμευσης του βιοτικού τους επιπέδου και των συνθηκών εργασίας τους, της μαζικής ανεργίας, αλλά και της παράλληλης ανασύνταξης των προλεταριακών αντιστάσεων, επιτάσσουν στο αστικό στρατόπεδο την εγρήγορση και την επικουρική προς την κρατική καταστολή κινητοποίηση των πιο αντιδραστικών εφεδρειών του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή των φασιστών. Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, μόνο τυχαία δεν είναι η παγκόσμια άνοδος των ακροδεξιών ρευμάτων, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σήμερα, μάλιστα, τη στιγμή που οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, οι πολεμικές προετοιμασίες, αλλά και τα ανοιχτά εμπόλεμα μέτωπα, οξύνονται κατά κύριο λόγο για  τη νομή των ενεργειακών πόρων και των ροών διαμετακόμισης της ενέργειας, εντείνεται διαρκώς ένα σοβινιστικό και πολεμοκάπηλο κλίμα τόσο από τις κατά τόπους αστικές τάξεις και το πολιτικό τους προσωπικό που στελεχώνει τα εκάστοτε κοινοβούλια και τα κυβερνητικά σχήματα, όσο και από τις διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις, οι οποίες παραμονεύουν στη γωνία, προκειμένου να αντλήσουν τη μέγιστη δυνατή πολιτική υπεραξία σε βάρος των λαών που στενάζουν από τις στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού. Συν τοις άλλοις, σήμερα η ανησυχητικά αυξανόμενη ροπή τμήματος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων προς τον συντηρητισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό και τον φονταμενταλισμό, συνθέτει ένα πλέγμα συνολικότερης έκφρασης του κοινωνικού εκφασισμού, το οποίο αποτελεί απότοκο της εντεινόμενης αλλοτρίωσης της κοινωνικής βάσης από την εχθρική για τα ταξικά της συμφέροντα αστική ιδεολογία, εν προκειμένω μέσα σε γενικότερες συνθήκες δομικής κρίσης, οικονομικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλιστικού συστήματος, είναι η πιο επιθετική του εφεδρεία, ο πιο προωθημένος μοχλός της αστικής αντεπανάστασης. Ο φασισμός είναι το μαντρόσκυλο του καπιταλισμού, το οποίο καλείται να αναλάβει για λογαριασμό του κεφαλαίου το έργο της καταστολής και της επίθεσης στην αγωνιζόμενη κοινωνική βάση, στη μαχητική εργατική τάξη. Ειδικότερα, ο φασισμός στην εξουσία συνεπάγεται την πιο βίαιη μορφή του καπιταλισμού, καθώς συνίσταται στη στρατιωτικοποίηση της ανθρώπινης εργασίας, στην περιστολή των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, στην περιθωριοποίηση πλατιών κοινωνικών ομάδων, στην κανονικοποίηση του θανάτου και ορίζεται από μια ασφυκτική και πνιγερή κοινωνική ζωή, διεπόμενη από φυλετικούς νόμους, άτεγκτη καταστολή και επιτήρηση. Πρόκειται, δηλαδή, για την καθολική υπαγωγή της κοινωνίας κάτω από τη σιδερένια μπότα του κεφαλαίου, που μετέρχεται τον σοβινισμό ως εργαλείο επιβολής των κοινωνικών νόμων και νομιμοποίησης της εξουσίας του.

Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο φασισμός δεν μπορεί να συντριβεί από τους μηχανισμούς του αστικού συστήματος οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου, διότι ο στρατηγικός του σκοπός είναι η εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Συνεπώς, ο φασισμός δεν μπορεί να τσακιστεί ούτε στα κοινοβούλια, ούτε στα δικαστήρια. Μόνο η οργανωμένη αντιφασιστική δράση των εργατικών και λαϊκών μαζών μπορεί να αντιμετωπίσει μαχητικά και αποτελεσματικά τον φασισμό. Η αντιφασιστική δράση οφείλει να εξαπλωθεί σε κάθε δημόσιο χώρο, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές, στηριζόμενη παράλληλα από την ταξική οργάνωση και την πολιτική συγκρότηση του προλεταριάτου. Ο κόσμος της κοινωνικής βάσης θα πρέπει να οξύνει τα αντιφασιστικά του αντανακλαστικά και να πυκνώσει τις τάξεις των μαχητικών αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, ώστε να υπερασπιστεί τα υλικά συμφέροντα της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκει. Επιπλέον, η αντιφασιστική αντι-βία είναι ένα αναγκαίο μέσο κοινωνικής και ταξικής αυτοάμυνας, για να αποτραπούν συνθήκες γενικευμένης βίας και επιβολής, αλλά και για να υποχωρήσουν και να συρρικνωθούν οι φασιστικές δυνάμεις. Τέλος, η διεθνοποίηση του αντιφασιστικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός συνεκτικού και μαχητικού μετώπου ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που αυτός υπηρετεί, ειδικά αν αναλογιστούμε πως η απάντηση στην παγκόσμιας κλίμακας δικτατορία του κεφαλαίου μπορεί να είναι μονάχα η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση.

Ως αναρχικοί και αντιφασίστες, ως οργανικά μέρη της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων δηλώνουμε απερίφραστα πως δε θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν οι κτηνωδίες του παρελθόντος, τις οποίες γέννησαν η επικράτηση φασιστικών καθεστώτων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο συντριπτικός για τους λαούς παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά τα έτη 1939-1945, ο ίδιος ο καπιταλισμός εν τέλει. Κρατούμε, όμως, σαν ιστορική παρακαταθήκη του επαναστατικού εργατικού κινήματος τη μεγαλειώδη, μαχητική αντιφασιστική δράση του παρτιζάνικου κινήματος που έθαψε τότε τον φασισμό. Σήμερα, δεσμευόμαστε να συντείνουμε τις προσπάθειές μας για την ανάκαμψη των αντικαπιταλιστικών, αντικρατικών, αντιπολεμικών, αντι-ιμπεριαλιστικών και αντιφασιστικών αντιστάσεων σε διεθνή κλίμακα. Σήμερα, που για ακόμα μία φορά έχουμε φτάσει σε ένα αποκτηνωτικό τέλμα λόγω των διαρκώς -με περιοδική όμως συχνότητα- εμφανιζόμενων εσωτερικών αντιφάσεων του καπιταλισμού, δεσμευόμαστε να αφιερωθούμε ολότελα στον σκοπό της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, με σκοπό τη συντριβή του κρατισμού και του καπιταλισμού, για να οικοδομήσουμε την παγκόσμια και ειρηνική συναδέλφωση των λαών, την πανανθρώπινη κοινωνική χειραφέτηση με όρους γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης. Καλούμε τον κόσμο της κοινωνικής βάσης να συνασπιστεί με βάση τα κοινά του υλικά συμφέροντα που προκύπτουν αντικειμενικά από τη θέση που κατέχει στην παραγωγική και κοινωνική πυραμίδα, να συνταχθεί ενάντια στους τεχνητούς διαχωρισμούς (βάσει φύλου, φυλής, θρησκείας, ηλικίας) που επιχειρούν να μας επιβάλλουν οι κατέχοντες την οικονομική και πολιτική εξουσία. Οι προλετάριοι όλων των χωρών, ενωμένοι, ταξικά συγκροτημένοι, πολιτικά οργανωμένοι και διεθνώς συντονισμένοι, πρέπει να τολμήσουμε το «αδύνατο», για να μη βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο. Το επιτακτικό δίλημμα στο οποίο καλείται να απαντήσει έμπρακτα σήμερα το παγκόσμιο προλεταριάτο είναι το εξής: Ελευθεριακός Κομμουνισμός ή Κρατική και Καπιταλιστική Βαρβαρότητα. Η αντιφασιστική πάλη είναι βασικό και αναπόσπαστο τμήμα του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού επαναστατικού αγώνα. Γι’ αυτό κι εμείς, ως Αναρχική Ομοσπονδία, καλούμε σε μαζική στήριξη της αντιφασιστικής πορείας που θα πραγματοποιηθεί στη Σόφια της Βουλγαρίας το Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης, καθώς και σε παμβαλκανικό και διεθνιστικό συντονισμό των κοινών αντικαπιταλιστικών και αντιφασιστικών μας αγώνων.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΟΙ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ, ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ


Αναρχική Ομοσπονδία

site: http://www.anarchist-federation.gr

email: anarchist-federation@riseup.net

twitter: twitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Η καταστολή του κράτους δε μας τρομοκρατεί. Οι αγώνες των από τα κάτω θα νικήσουν.

Η καταστολή του κράτους δε μας τρομοκρατεί. Οι αγώνες των από τα κάτω θα νικήσουν.

Την τελευταία εβδομάδα τέσσερις κατειλημμένοι χώροι δέχτηκαν την κατασταλτική μανία του κράτους με τις αστυνομικές δυνάμεις να εφαρμόζουν το δόγμα Χρυσοχοΐδη περί ‘’νόμου και τάξης’’, επιτιθέμενες ενάντια σε χώρους αγώνα και αλληλεγγύης. Συγκεκριμένα, την Τρίτη 17 Δεκέμβρη εκκενώνεται η κατάληψη Έπαυλης Κούβελου στο Μαρούσι. Αντανακλαστικά, αλληλέγγυος κόσμος μαζεύεται σε κοντινή απόσταση από την κατάληψη, ενώ την ίδια ημέρα καλείται απογευματινή συγκέντρωση αλληλεγγύης σε κεντρικό σημείο του Αμαρουσίου. Τα ξημερώματα της Τετάρτης 18 Δεκέμβρη η ΕΛ.ΑΣ. επιτίθεται στην κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου και στα τρία σπίτια από τα οποία αυτή αποτελείται, στη Ματρόζου 45 –όπου οι καταληψίες προβάλλουν δυναμική αντίσταση υπερασπιζόμενοι/ες το σπίτι- στην Παναιτωλίου 2, καθώς και στο σπίτι της Αρβάλη 3. Ένας εσμός από διμοιρίες των ΜΑΤ, μονάδες των ΟΠΚΕ και της ΕΚΑΜ, Δελτάδες και ασφαλίτες μαζί με αρκετές κάμερες συμμετέχουν στην επιχείρηση εκκένωσης. Εκσφενδονίζουν εναντίον των καταληψιών κρότου λάμψης, ενώ μια συντρόφισσα δέχεται πλαστική σφαίρα από πολύ κοντινή απόσταση. Πραγματοποιείται ένοπλη εισβολή από τους μπάτσους, οι οποίοι ταυτόχρονα με την επιχείρηση εκκένωσης της Ματρόζου 45 ξυλοκοπούν και βασανίζουν γείτονες της κατάληψης, όταν οι τελευταίοι αρνούνται την είσοδο στους μπάτσους με αποτέλεσμα οι γείτονες -ένας πατέρας και οι δύο γιοι του- να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη Γ.Α.Δ.Α. .

Οι εκκενώσεις αυτές έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά κατασταλτικών μεθοδεύσεων και επιθέσεων ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα. Αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά πως το κύμα καταστολής που έχει ξεσπάσει εις βάρος αγωνιστών και αγωνιστριών είναι η απάντηση του κράτους προς τον κόσμο που αγωνίζεται ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, ενάντια στο κράτος και τις μεθοδεύσεις του, ενάντια στη συναίνεση και την αποδοχή της επιβαλλόμενης κοινωνικής ειρήνης σε συνθήκες υποβάθμισης και λεηλασίας της ζωής και της αξιοπρέπειας της εργατικής τάξης και της προλεταριακής νεολαίας. Το κράτος εξάλλου έχει συνέχεια και η κατασταλτική επιχείρηση της παρούσας διακυβέρνησης ακολουθεί το δρόμο που χάραξε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η οποία εκκένωσε 27 καταλήψεις, κατεδαφίζοντας κάποιες από αυτές και συλλαμβάνοντας αγωνίστριες και αγωνιστές.

Ωστόσο, φαίνεται πως η παρούσα διακυβέρνηση ποντάρει πολιτικά και επικοινωνιακά στην καταστολή θεωρώντας τις εκκενώσεις χώρων αγώνα, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς διαδηλωτών ως επικοινωνιακό χαρτί, το οποίο μπορεί να παίξει, προκειμένου να προβάλλει ένα πρόσωπο επιβολής της κανονικότητας ενάντια στην υποτιθέμενη ανομία του αντικαπιταλιστικού κινήματος και των αναρχικών. Μιας κανονικότητας, όμως, που δεν είναι άλλη από αυτή της συνεχιζόμενης υποβάθμισης της εργατικής μας δύναμης, της αβάντας προς το κεφάλαιο με τις σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων χώρων και παραγραφής υπέρογκων χρεών διάφορων καπιταλιστών, της λεηλασίας της φύσης και του ενδιαιτήματός της με τα διάφορα αιολικά πάρκα, αλλά και τις σχεδιαζόμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων σε διάφορα οικόπεδα-φιλέτα, όπως η Ήπειρος και το Ιόνιο. Επίσης, την κανονικότητα των κλειστών κέντρων κράτησης και τη λειτουργία μεγαδομών, στις οποίες οι μετανάστες και οι μετανάστριες συνθλίβονται κάτω από τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού και τη στέρηση της ελευθερίας τους.

Το δυστοπικό σκηνικό της κρατικής και καπιταλιστικής κανονικότητας συμπληρώνει και ο ‘’εξευγενισμός’’ των μητροπολιτικών κέντρων, δηλαδή η αντικοινωνική ανάπλασή τους, προκειμένου να καταστεί δυνατή η οικονομική εκμετάλλευσή τους σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αυτό δε σηματοδοτεί τίποτε άλλο παρά την εκτόπιση των φτωχών από το μητροπολιτικό κέντρο, τα υψηλά ενοίκια για AirBnB, τους εναλλακτικούς τόπους κατανάλωσης και οικειοποίησης της εργατικής μας υπεραξίας, καθώς και την επιχειρούμενη διαγραφή από το κοινωνικό συνειδητό των μητροπολιτικών κέντρων ως εστιών αμφισβήτησης και αντίστασης ενάντια στην εξουσία. Σε αυτές τις συνθήκες, η οργανωμένη παρουσία και η δράση του ανταγωνιστικού ταξικού κινήματος στις γειτονιές αυτές αποτελεί αγκάθι στα σχέδια των επενδυτών και του κράτους, γι΄αυτό και οι κατειλημμένοι χώροι που αντιστέκονται στοχοποιούνται ως ο εσωτερικός εχθρός που πρέπει να παταχθεί, προκειμένου το κεφάλαιο να εφαρμόσει τα σχέδιά του για προσοδοφόρες δουλειές στις γειτονιές αυτές.

Παράλληλα, σε αγαστή συνεργασία με τα σχέδια των κυρίαρχων βρίσκονται όλα τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε, τα οποία αναλαμβάνουν το ρόλο να διαχύσουν στο κοινωνικό σώμα την κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Μέσα από τα δελτία ειδήσεων μιλάει η αστυνομία. Περιορίζοντας πολύ αυστηρά το φάσμα της αποδεκτής γνώμης, αλλά επιτρέποντας ταυτοχρόνως πολύ έντονες συζητήσεις και διχογνωμίες εντός αυτού του φάσματος, επιδιώκουν να κρατήσουν τους από τα κάτω της κοινωνίας παθητικούς, υπάκουους και πειθήνιους, στέλνοντας το μήνυμα πως, αν αυτοί επιχειρήσουν να σηκώσουν κεφάλι, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την ίδια καταστολή.

Αυτή, λοιπόν, την κανονικότητα επιβάλλουν οι καπιταλιστές εις βάρος της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, αυτό είναι επί της ουσίας το δόγμα ‘’Νόμος και Τάξη’’ του Χρυσοχοΐδη, το οποίο όχι μόνο στοχοποιοιεί το αναρχικό κίνημα και τις δομές του, αλλά επιπροσθέτως επιχειρεί να εγγράψει στο συλλογικό συνειδητό πως όσοι αντιστέκονται ενάντια στα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου είναι εγκληματίες. Αυτή η ιδεολογική επιβολή που προσπαθεί να επιτύχει η παρούσα διακυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη βαθιά απογοήτευση του κόσμου και τη διάψευση των προσδοκιών μιας πλατιάς κοινωνικής μερίδας από τα μνημονιακά μέτρα που είχε εφαρμόσει η προηγούμενη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. . Η κανονικότητα της κυριαρχίας είναι η κανονικότητα της ωμής καταστολής, των ξυλοδαρμών, των βασανισμών, της διαπόμπευσης, των σεξιστικών επιθέσεων εναντίον όποιου σηκώνει το κεφάλι ενάντια στην επέλαση του κράτους και την ισοπέδωση της ζωής του από το κεφάλαιο. Και μπορεί στις μέρες μας οι αναρχικές και οι αναρχικοί να είναι αυτοί που βιώνουν στο πετσί τους αυτήν την επίθεση, ωστόσο η καταστολή που δέχεται το αναρχικό κίνημα είναι μια προεικόνιση του τρόπου που θα αντιμετωπιστεί από την εξουσία όποια και όποιος αμφισβητήσει, έστω και κατ΄ελάχιστο, τη δυνατότητα του κράτους να λεηλατεί τη ζωή του.

Οι καταλήψεις, όμως, δεν είναι απλώς και μόνο κτήρια, τα οποία μπορεί η κρατική καταστολή να εκκενώνει, να τσιμεντώνει, να γκρεμίζει. Είναι, πολύ περισσότερο, χώροι στους οποίους οι επιθυμίες και οι ανάγκες των προλετάριων που τις διαχειρίζονται βρίσκουν μια στέγη, εκεί όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι σε πολλές περιπτώσεις βρίσκουν μια στέγη. Είναι πρόταση προς τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, είναι χώροι μεστοί από την επιθυμία των ανθρώπων για την ελευθερία και την κοινωνική χειραφέτηση μακριά από τις επιταγές του καπιταλισμού και τις εξουσιαστικές σχέσεις που αυτό το σύστημα γεννά και αναπαράγει. Εν τέλει, οι κατειλημμένοι χώροι αγώνα είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων που δε διαμεσολαβούνται από το υπάρχον καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό σύστημα, ένα ακόμα πεδίο όπου μπορεί να καλλιεργηθεί η ταξική συνείδηση και διαμορφώνεται η κουλτούρα της κοινωνικής αμφισβήτησης, της ισότιμης συμμετοχής, του σεβασμού, της αξιοπρέπειας, της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Είναι εστίες συλλογικής αντίστασης, ανυπακοής και αγώνα ενάντια στη καταδυνάστευση της ζωής μας από το κεφάλαιο και το κράτος. Γι΄αυτό και τις υπερασπιζόμαστε. Γι΄αυτό, όσες καταλήψεις κι αν εκκενώσει η κυριαρχία, ποτέ δε θα μπορέσει να καταστείλει την αντίσταση των από τα κάτω και την επιθυμία για μια λεύτερη ζωή με αξιοπρέπεια.

Σε αυτούς τους καιρούς της ωμής καταστολής και της βίαιης ταξικής μας υποτίμησης καλούμαστε να ορθώσουμε οργανωμένα και συλλογικά τα αναστήματά μας για την αναχαίτιση της βίας που δεχόμαστε καθημερινά. Με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη και τη μαχητική αυτοοργάνωση οφείλουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τον φόβο, την μοιρολατρία, την παθητικότητα και την ιδιώτευση στην κατεύθυνση της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης. Η κοινωνική χειραφέτηση θα έρθει μέσα από την ξεκάθαρη θέση μάχης, μέσα από τους συλλογικούς, αδιαμεσολάβητους και αυτοοργανωμένους αγώνες των από τα κάτω ενάντια στους κοινούς μας δυνάστες κι εκμεταλλευτές. Μέσα από τον πόλεμο ενάντια στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής, την αστική τάξη και το κράτος. Μέσα από τον αγώνα μας για την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση και τη δημιουργία μιας αναρχικής κομμουνιστικής κοινωνίας ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης.

Τέλος, χαιρετίζουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που προχώρησαν σε συμβολική ανακατάληψη της Έπαυλης Κουβέλου το πρωί της Κυριακής 22 Δεκεμβρίου, καθώς και τις 3 νέες καταλήψεις που έγιναν στην περιοχή του Βύρωνα την ίδια μέρα. Η κρατική καταστολή δε μας φοβίζει. Μας πεισμώνει να μαζικοποιήσουμε και να οξύνουμε τους αγώνες μας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία