Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στη διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 85ης Δ.Ε.Θ. | Σάββατο 11/9, 18:00, Καμάρα

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στη διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 85ης Δ.Ε.Θ. | Σάββατο 11/9, 18:00, Καμάρα

Τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όξυνε εμφατικά τη ληστρική επίθεση σε βάρος της κοινωνικής βάσης, εκμεταλλευόμενη την πανδημία του Covid-19 και τις αναιμικές κοινωνικές ταξικές αντιστάσεις. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα είδαμε να χάνονται κατακτήσεις που κερδήθηκαν με επίμοχθους και αιματηρούς αγώνες, με αποτέλεσμα να γυρίσουμε πολλές δεκαετίες ως και αιώνα πίσω σε επίπεδο δικαιωμάτων. Αποκορύφωμα αποτελούν η επίσημη κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση των απλήρωτων υπερωριών, η εδραίωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η περιστολή των απεργιών και η ποινικοποίηση της αγωνιστικής συνδικαλιστικής δράσης. Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση ήδη απεργάζεται το επόμενο χτύπημα στην εκπαιδευτική κοινότητα με νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο, καθώς και την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης.

Μέσα σ’ όλο αυτό το διάστημα το κράτος απέδειξε για ακόμα μια φορά πως μεριμνά για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Το διαλυμένο δημόσιο σύστημα υγείας, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια, η βαθμιαία ιδιωτικοποίηση της υγείας, η κερδοσκοπία και ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός των φαρμακοβιομηχανιών κόστισαν τις ζωές πολλών φτωχών ανθρώπων που αποκλείονται καθημερινά λόγω της ταξικής τους θέσης από παροχές που θα όφειλαν να είναι δημόσιες, δωρεάν και ελεύθερες στην πρόσβαση για τη διασφάλιση μιας αξιοπρεπούς ζωής για όλους. Η κυβέρνηση της ΝΔ έθεσε ως προτεραιότητα της πολιτικής της τη διάσωση και την ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου, κάνοντας τα θελήματα των ιδιοκτητών μεγάλων κλινικών και των αφεντικών της τουριστικής βιομηχανίας. Μπούκωσε στο χρήμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, για να προπαγανδίζουν ασταμάτητα το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και να γλείφουν την κυβέρνηση και τα στελέχη της, προκειμένου να συσκοτίσουν τις εγκληματικές ευθύνες της βαθύτατα ταξικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, να χειραγωγήσουν και να ενοχοποιήσουν την κοινωνία. Επιπλέον, δαπάνησε μεγάλο τμήμα του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού σε εξοπλιστικές δαπάνες που βαθαίνουν περαιτέρω την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στις πολεμικές προετοιμασίες, ενώ στο εσωτερικό δρομολογήθηκαν κατά προτεραιότητα προσλήψεις αστυνομικών και ΕΠΟΠ, αναβάθμιση και επέκταση του εξοπλισμού της αστυνομίας. Θέτοντας την κοινωνία στον πάγο με τα ασυνάρτητα από υγειονομική σκοπιά lockdown, την ώρα που ο κόσμος καθημερινά συνωστίζεται, ελλείψει υποδομών και μέτρων ασφαλείας, στους χώρους εργασίας και στα ΜΜΜ, η κυβέρνηση έδωσε το ελεύθερο στους μπάτσους να κάνουν ό,τι γουστάρουν, με αποτέλεσμα τη ραγδαία όξυνση της αστυνομικής καταστολής και τη διαμόρφωση ενός κλίματος κρατικής τρομοκρατίας στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός ισχυρού αστυνομικού κράτους.

Αυτό το καλοκαίρι καήκαν πάνω από 1,2 εκατομμύρια στρέμματα, ολόκληρα οικοσυστήματα και λαϊκές περιουσίες καταστράφηκαν, χιλιάδες ζώα βρήκαν βασανιστικό θάνατο στις πυρκαγιές, δυο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίστηκαν. Το κράτος φρόντισε να πετσοκόψει τα κονδύλια που θα πήγαιναν στην πυροσβεστική και αμέλησε παντελώς τη λήψη μέτρων πυροπροστασίας των δασών, ενώ ψήφισε και αντιπεριβαλλοντικό νόμο με τον οποίο παρέχονται ένα σωρό διευκολύνσεις για αμεσότερη και ελαστικότερη αδειοδότηση επενδύσεων που σχετίζονται με την πράσινη ανάπτυξη και ενέργεια. Η αποτελεσματικότητα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της αυτενέργειας των πυρόπληκτων, των εθελοντών και των αλληλέγγυων υπερκέρασε την ανικανότητα, την αδιαφορία και την κωλυσιεργία του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος είναι υπεύθυνος για αυτήν την ανυπολόγιστη καταστροφή. Είναι υπεύθυνος όχι μόνο για την ανεύθυνη διαχείριση του ζητήματος, αλλά και γιατί αποτελεί βασικό πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος που υπάγει τη φύση στις ανάγκες του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του, λεηλατώντας το φυσικό περιβάλλον, για να ανοίξει τον δρόμο σε κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες και επενδύσεις. Είναι φανερό ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης πράσινης ανάπτυξης, αντίκειται στη βιωσιμότητα του πλανήτη.

Τα περιστατικά κακοποιήσεων και γυναικοκτονιών αυξήθηκαν ραγδαία. Σε αυτό συνηγόρησε αναμφίβολα ο πολύμηνος εγκλεισμός των θυμάτων με τους κακοποιητές τους στα σπίτια, η ανεπάρκεια ή η απουσία μηχανισμών και υποδομών υποστήριξης των γυναικών, η αδιαφορία και πολλές φορές η συγκάλυψη των περιστατικών από τους επικουρικούς μηχανισμούς του κράτους. Τουλάχιστον, αποτελούν θετική παρακαταθήκη για το φεμινιστικό κίνημα και τους αγώνες των γυναικών οι δημόσιες καταγγελίες τέτοιων περιστατικών και η πολιτική τους αποτύπωση στον δρόμο μέσα από διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Η ρίζα του προβλήματος δεν παύει να είναι, όμως, η πατριαρχία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον καπιταλισμό, καθώς αποτελεί καίρια παράμετρο για τον διαχωρισμό της εργατικής τάξης, την καλλιέργεια ανισοτήτων στους κόλπους της και την αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η κυβέρνηση ψήφισε πάντως και νόμο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών, με τον οποίο αναπόφευκτα θα συντηρούνται και θα αναπαράγονται τα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας και της κακοποίησης, αφού οι γυναίκες και τα παιδιά δε θα έχουν καμία διέξοδο.

Καθώς η πανδημία προχωρά διαπιστώνουμε τη γέννηση και την ενδυνάμωση ενός σκοταδιστικού και ανορθολογικού πόλου με εμφανή ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία. Ο πόλος αυτός ορθώθηκε γύρω από τον άξονα του αντι-εμβολιασμού και συσπείρωσε στις γραμμές του ένα ετερόκλητο και διαταξικό κοινό. Χωρίς να θίγει τις ταξικές πολιτικές της κυβέρνησης και του συστήματος που υπηρετεί, αυτός ο αντιδραστικός εσμός έχει κάνει σημαία του την αυτοδιάθεση του σώματος και τις ατομικές ελευθερίες, ιδωμένες, όμως, μέσα από ένα στρεβλό πρίσμα αμιγώς μικροαστικό και ατομικιστικό. Οι παλινωδίες της κυβέρνησης και της ελεγχόμενης από αυτήν επιτροπής των λοιμωξιολόγων τροφοδότησαν τον σκεπτικισμό και την άρνηση του εμβολιασμού σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Διαμορφώνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας βολικός αντίπαλος για την κυβέρνηση, ο οποίος θα καταστεί ο αποδιοπομπαίος τράγος που αποπροσανατολιστικά θα ξεπλύνει εν πολλοίς την υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας. Άλλωστε πάγια απαίτηση του κεφαλαίου είναι η σταδιακή ιδιωτικοποίηση των δημόσιων προνοιακών δομών που κατοχυρώθηκαν μέσα από τους αγώνες της εργατικής τάξης. Γιατί, ακόμα και η υγεία στον καπιταλισμό λογίζεται ως εμπόρευμα και ως πηγή κέρδους για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αφενός εμείς είμαστε κατά της υποχρεωτικότητας ως εκβιαστικού μέτρου που συνεπάγεται κοινωνικούς αποκλεισμούς και απολύσεις, αφετέρου αναγνωρίζουμε πως η θωράκιση της δημόσιας υγείας της κοινότητας εν μέσω πανδημίας είναι ζήτημα κατ’ εξοχήν συλλογικό, που απαιτεί επομένως την αντίστοιχη ενσυναίσθηση και αντιμετώπιση. Δεν πρέπει να αφήσουμε, όμως, τον παραμικρό χώρο για την ανάπτυξη ενός φασιστικού κινήματος, το οποίο δύναται να απορροφήσει τη διάχυτη κοινωνική οργή και να την στρέψει σε αντιδραστική και ανέξοδη για το καπιταλιστικό σύστημα κατεύθυνση, υπονομεύοντας έτσι τους αντικαπιταλιστικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και την ίδια την επαναστατική προοπτική.

Μέσα σε αυτήν τη συνθήκη αναζωπυρώνεται ξανά το δίπολο του δικομματισμού και η κυβερνητική εναλλαγή μέσω της ανάθεσης των βουλευτικών εκλογών. Επανέρχεται η λογική του μικρότερου κακού, καλλιεργούνται ξανά φρούδες ελπίδες και κάλπικες υποσχέσεις. Ο συνδικαλισμός έχει καταστεί σε μεγάλο βαθμό υποχείριο κομμάτων, κυβερνήσεων και των αφεντικών, με αποτέλεσμα να λοξοδρομεί από την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων. Τα αστικά κόμματα ευαγγελίζονται τον εξανθρωπισμό ή την ορθολογικοποίηση του καπιταλισμού, προσπαθώντας να μας εξαπατήσουν με μια υποτιθέμενη μεταρρύθμιση ενός συστήματος που βασίζεται δομικά στις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Απουσιάζει, όμως, από το σκηνικό η μαζική, ακηδεμόνευτη, αμεσοδημοκρατική, οργανωμένη ταξική κίνηση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων σε κατεύθυνση συνολικής σύγκρουσης με το κράτος και το κεφάλαιο, που μας φορτώνουν τα βάρη της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, εκτινάσσοντας τους δείκτες της φτώχειας, της ανεργίας, υποβαθμίζοντας διαρκώς το εργασιακό και βιοτικό επίπεδο των πολλών, προκαλώντας πολέμους με εκατόμβες νεκρών, ξεριζωμούς και καταστροφή της φύσης. Είναι ακόμα αδύναμες οι δομές και οι σχηματισμοί που οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι έχουμε στη διάθεσή μας, για να γυρίσει προς τη μεριά μας η πλάστιγγα της ταξικής πάλης. Όμως, δεν υπάρχει άλλη οδός για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση πέρα από τη συνειδητοποίηση των ταξικών μας συμφερόντων και των ταξικών μας αντιπάλων, την εμπιστοσύνη στις ίδιες μας τις δυνάμεις, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, τη συλλογικοποίηση και την οργάνωση στους χώρους εργασίας, τις γειτονιές, τα σχολεία, τις σχολές, την οργάνωση σε αντιφασιστικά δίκτυα και αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες. Είμαστε η πλειοψηφία, είμαστε αυτοί που κινούν τα γρανάζια της καπιταλιστικής παραγωγής, αποστερούμενοι τον πλούτο που παράγουμε και καταχράται μια ισχνή παρασιτική μειοψηφία. Είναι προς το συμφέρον μας να ανατρέψουμε αυτό το άδικο, εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό σύστημα. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να στραφούν οι αγώνες μας, πετυχαίνοντας αρχικά τις μικρές αναγκαίες νίκες για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσής μας στο υπάρχον σύστημα, μέχρι την επαναστατική ανατροπή του και την οικοδόμηση μιας ελεύθερης και εξισωτικής, ακρατικής και αταξικής κοινωνίας.

ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ, ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΜΕ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΕΓΚΑΙΡΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ COVID-19 ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ

ΠΟΡΕΙΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 11/9, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ

*Στηρίζουμε το κοινό αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ.

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Διεθνιστική ανακοίνωση αναρχικών ομοσπονδιών και οργανώσεων για την Εργατική Πρωτομαγιά του 2021

Διεθνιστική ανακοίνωση αναρχικών ομοσπονδιών και οργανώσεων για την Εργατική Πρωτομαγιά του 2021

Την 1η Μαΐου του 1886 ξεκίνησε μια εκτεταμένη απεργία στις Η.Π.Α. απαιτώντας την 8ωρη εργασία. Το σύνθημα του αγώνα ήταν «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες αναψυχή, 8 ώρες ξεκούραση» και διαδόθηκε ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα. Μέσα από αυτόν τον αγώνα το εργατικό κίνημα προσπάθησε να αποσπάσει εξουσία από το κεφάλαιο και να αμφισβητήσει τον εργάσιμο χρόνο για χάρη της ζωής, του πολιτισμού και της απόλαυσης.

Η απεργία είχε προετοιμαστεί από πριν. Το αμερικανικό εργατικό κίνημα την είχε αποφασίσει το 1884. Για να την υλοποιήσει, πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες συναντήσεις και συγκεντρώσεις, συλλέχθηκαν πόροι, σε καιρούς, μάλιστα, κατά τους οποίους η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων ήταν παράνομη. Μανιφέστα και εφημερίδες κυκλοφόρησαν ενθαρρύνοντας τους εργαζόμενους να συμμετάσχουν στην προγραμματισμένη απεργία.

Ωστόσο, ο αγώνας για την 8ωρη εργάσιμη ημέρα δε θεωρήθηκε ως μια απλή μεταρρύθμιση. Διαποτίστηκε με την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Ήταν μια μάχη που αποτέλεσε οργανικό μέρος του αγώνα για μια εξισωτική κοινωνία, απαλλαγμένη από κάθε είδους καταπίεση. Έγινε κατανοητό ότι αυτός ο αγώνας δε θα περνούσε μέσα από συνόδους, δικαστήρια, αλλά ότι θα μπορούσε να πετύχει μόνο μέσω της άμεσης δράσης των λαϊκών μαζών. Η εργατική τάξη δεν εμπιστεύτηκε αυτούς τους θεσμούς των απατεώνων, διότι αντιπροσώπευαν για αυτήν πηγές καταστολής και πείνας.

Την 1η Μαΐου του 1886 η απεργία αποδείχθηκε μαζική, με διαδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα και με επίκεντρο την πολυπληθή βιομηχανική πόλη του Σικάγο. Εκεί έγινε αισθητή η καταστολή της αστυνομίας, καθώς και η αντίσταση των εργαζομένων. Πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις, με αποτέλεσμα αρκετούς νεκρούς και τραυματίες, συμπεριλαμβανομένου ενός εργαζομένου που σκοτώθηκε μπροστά από το εργοστάσιο Μακ Κόρμικ, όπου υπήρχαν πολλοί απεργοσπάστες.

Μπροστά στην πρόκληση της άτεγκτης καταστολής, οι εργαζόμενοι κάλεσαν διαδήλωση στις 4 Μαΐου στην πλατεία Χεϊμάρκετ. Κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης κάποιος έριξε μια βόμβα ως απάντηση στην αστυνομική καταστολή. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε τη βίαιη απάντηση της αστυνομίας, η οποία ξεκίνησε μια εκστρατεία δίωξης, φυλάκισης και βασανιστηρίων εναντίον των εργατών, εκ των οποίων οκτώ ήταν αγωνιστές πρώτης γραμμής, αναρχικοί και συνδικαλιστές, τους οποίους εκδικήθηκε η αστική δικαιοσύνη, καταδικάζοντάς τους για συνωμοσία.

Η δικαστική υπόθεση ήταν μια στημένη από το κράτος αντεργατική μεθόδευση, όπως ακριβώς συνέβη λίγα χρόνια αργότερα με δύο ακόμα επιφανείς αναρχικούς, τον Νίκολα Σάκο και τον Μπαρτολομέο Βαντσέτι. Κατασκευάστηκαν καταγγελίες και επινοήθηκαν αποδείξεις, καταδεικνύοντας την εκδικητικότητα της αστικής τάξης απέναντι στην πολιτική στράτευση των εργατών. Ακόμη και ο ίδιος ο εισαγγελέας, ο Τζούλιους Γκρίνελ, δήλωσε τα εξής: «Ο νόμος δοκιμάζεται. Η αναρχία δικάζεται… Κύριοι ένορκοι, καταδικάστε αυτούς τους άντρες, χρησιμοποιήστε τους για παραδειγματισμό, κρεμάστε τους και σώστε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας».

Τον επόμενο χρόνο, τον Νοέμβριο του 1887, η αστική δικαιοσύνη καταδίκασε μερικούς εκ των κατηγορούμενων αναρχικών σε αρκετά χρόνια φυλάκισης, ενώ τους υπόλοιπους σε θάνατο δια απαγχονισμού. Μπροστά στο δικαστήριο ο Άντολφ Φίσερ είπε:

«Αν πρόκειται να πεθάνω, επειδή είμαι αναρχικός, λόγω της αγάπης μου για την ελευθερία, την αδελφοσύνη και την ισότητα, τότε δε θα διαμαρτυρηθώ. Εάν ο θάνατος είναι η τιμωρία για την αγάπη μας για την πανανθρώπινη ελευθερία, τότε λέω ανοιχτά ότι έχασα τη ζωή μου∙ όμως, δεν είμαι δολοφόνος».

Έκτοτε, η 1η Μαΐου εορτάζεται ως η Διεθνής Ημέρα των Εργαζομένων. Εορτάστηκε για πρώτη φορά το 1890. Η Πρωτομαγιά εορτάζεται ως ημέρα απεργίας των εργαζομένων κατά του κεφαλαίου, ως ευκαιρία για την απότιση τιμών στους μάρτυρες της υπόθεσης του Χεϊμάρκετ του Σικάγο του 1886 και για τον αγώνα για την κατοχύρωση της 8ωρης εργασίας. Ως συνέπεια των απεργιών και του επίμονου αγώνα, η απαίτηση του 8ωρου σιγά-σιγά κατακτήθηκε σε διάφορες χώρες από την εργατική τάξη.

Τι σημαίνει σήμερα η Πρωτομαγιά;

Η 8ωρη εργάσιμη ημέρα έχει ήδη κατακτηθεί ως δικαίωμα σε πολλές χώρες και η 1η Μαΐου αναγνωρίζεται ως διεθνής ημέρα εορτασμού από το εργατικό κίνημα σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, σήμερα εκατομμύρια καταπιεσμένοι άνθρωποι στον κόσμο εξακολουθούν να εργάζονται για πολλές και εξαντλητικές εργάσιμες ημέρες υπό άθλιες συνθήκες, ενώ ατυχήματα εξακολουθούν να συμβαίνουν σε εργοστάσια και εργαστήρια, με αποτέλεσμα τρομερές τραγωδίες. Το διεθνές κεφάλαιο έχει επεκτείνει δυσανάλογα την παραγωγή σε ολόκληρο τον πλανήτη, υποβαθμίζοντας τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας ολόκληρων πληθυσμών σε περιφερειακές περιοχές και χώρες, απειλώντας, επιπλέον, την ίδια την ύπαρξη του πλανήτη.

Επομένως το αίτημα για 8ωρη εργάσιμη ημέρα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και αναγκαίο. Πάνω απ ‘όλα, η κοινωνία που ονειρεύονταν και για την οποία αγωνίστηκαν οι μάρτυρες του Σικάγο και οι γενιές αγωνιστών και εργατών είναι πιο αναγκαία από ποτέ, διότι εκείνοι κουβαλούσαν στις καρδιές τους τις επιθυμίες για κοινωνική δικαιοσύνη για όλη την ανθρωπότητα, γνωρίζοντας ότι ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό και το κράτος ήταν καθοριστικός, όπως είναι ακόμα σήμερα. Ήξεραν ότι από τη μία πλευρά είναι οι καταπιεστές και οι θεσμοί τους, ενώ από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι καταπιεσμένοι, εκείνοι που ματώνουν πάνω από τις μηχανές, αυτοί που λιμοκτονούν, που είναι άνεργοι, αυτοί που τους περιφρονεί το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και εκείνοι που θα οικοδομήσουν έναν δίκαιο, νέο κόσμο.

Όπως εκείνοι που συμμετείχαν στις απεργίες του Σικάγο, εμείς οι καταπιεσμένοι γνωρίζουμε σήμερα ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί δικαιοσύνη μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, ότι η τρέχουσα κοινωνική τάξη, που εξαρτάται από την καθημερινή μας εργασία για την επιβίωσή μας, δε μας αποφέρει τίποτα καλό. Ο καπιταλισμός φέρνει μόνο δυστυχία, πείνα, βία και θάνατο. Αυτά μας επιφέρει εδώ και αιώνες το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει εξελιχθεί τεχνολογικά με έναν φρικτό τρόπο. Ο καπιταλισμός έχει ξεκινήσει πολέμους για τον έλεγχο των πόρων, προκαλώντας χάος σε χώρες και μετατρέποντάς τες σε «αποτυχημένα κράτη», καταστρέφοντας ολόκληρα τα παραγωγικά τους συστήματα, εκτοπίζοντας πληθυσμούς, μετατρέποντάς τους σε πρόσφυγες ή οικονομικούς μετανάστες που αναζητούν απεγνωσμένα θέσεις εργασίας και ευημερία. Ο κατάλογος των καταστροφών που προκαλούνται από την ανεξέλεγκτη φιλοδοξία του κεφαλαίου στην ιμπεριαλιστική του διάταξη είναι μακρύς και περίπλοκος.

Είναι οι καταπιεσμένοι σε όλο τον κόσμο αυτοί που υφίστανται τις συνέπειες της αναπαραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος και την ανάγκη του για εκμετάλλευση της φύσης και της ανθρώπινης εργασίας. Εμείς πρέπει να κρατήσουμε ψηλά τα λάβαρα του αγώνα των μαρτύρων του Σικάγο και τα όνειρά τους για δικαιοσύνη και ελευθερία.

Τι πρέπει να κάνουν οι οργανωμένοι αναρχικοί;

Ο αναρχισμός, η ιδεολογία που υποστήριζαν οι μάρτυρες του Σικάγο, δεν έχει πεθάνει, ούτε έχει εξαφανιστεί, όπως ισχυρίζονται πολλοί που ανήκουν σε διάφορα ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα. Αντιθέτως, ο αναρχισμός σήμερα έχει τη δύναμη να αποδείξει ότι η πρότασή του είναι έγκυρη και χρήσιμη για την ανθρωπότητα, ότι η κοινωνική του προσέγγιση μπορεί να βρει εφαρμογή στους σημερινούς αγώνες και ότι δεν αποτελεί «κειμήλιο του παρελθόντος». Η αναρχική δέσμευση, η οποία στοχεύει στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η ιδιοκτησία και τα μέσα αυτοσυντήρησης θα κοινωνικοποιηθούν και η συλλογική ελευθερία θα αποτελεί ουσιαστικό συστατικό της κοινωνικής τάξης, είναι σήμερα αναγκαία και απαραίτητη.

Αυτή η πρόταση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί εν μία νυκτί. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και αποφασιστικότητα για την οικοδόμηση μιας διαφορετικής κοινωνίας, για την προώθηση της αυτοοργάνωσης των από τα κάτω και την υποστήριξη των αγώνων τους. Πρέπει να βελτιώσουμε αυτήν την πρόταση μέρα με τη μέρα. Αυτό είναι δυνατό μέσω του κοινωνικού εισοδισμού στην καρδιά της κοινωνίας, στις λαϊκές και εργατικές μάζες.

Είναι πολύ σημαντικό για τον οργανωμένο αναρχισμό να έχει επιρροή στα τμήματα της κοινωνίας όπου αγωνίζονται οι καταπιεσμένοι, ιδίως στους εργαζόμενους, ενδυναμώνοντας και αναπτύσσοντας τη συνδικαλιστική οργάνωση, συμμετέχοντας και στηρίζοντας τους αγώνες για υψηλότερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Οι οργανωμένοι αναρχικοί πρέπει να μοχθήσουν για τη σύνδεση αυτών των αγώνων και για την επεξεργασία μιας στρατηγικής αναφορικά με την υλοποίηση ενός μετώπου των καταπιεσμένων, προχωρώντας στη δημιουργία μεγαλύτερων χώρων για αυτοδιαχείριση και ταξική ανεξαρτησία, σχετικά με ό,τι αποκαλούμε ως οικοδόμηση της λαϊκής εξουσίας ή της εξουσίας από τα κάτω.

Όλα τα δικαιώματα και τα οφέλη που ανήκουν στον λαό κερδήθηκαν μέσα από μάχες και αγώνες. Οι άρχουσες τάξεις δεν παραχωρούν τίποτα δωρεάν. Μόνο μέσω της αλληλεγγύης, του μαχητικού αγώνα της οργάνωσης των από τα κάτω και της ταξικής τους συσπείρωσης έχουμε κατοχυρώσει τις νίκες μας οι καταπιεσμένοι. Σε αυτόν τον αγώνα ο οργανωμένος αναρχισμός έχει μια θέση, με τη στρατηγική μας, τις προτάσεις μας και τη μεθοδολογία μας, η οποία δίνει έμφαση στη δημιουργία της λαϊκής εξουσίας και όχι της εξουσίας του πολιτικού κόμματος, όπως κάνουν συχνά οι πρωτοπορίες.

Ο πόθος των μαρτύρων του Σικάγο για δικαιοσύνη και ελευθερία θα περιπλανηθεί ξανά στους δρόμους κατά την προσεχή Εργατική Πρωτομαγιά μαζί με τους καταπιεσμένους του κόσμου στον αγώνα τους για ένα καλύτερο μέλλον. Τα όνειρά τους ζουν στον αγώνα όλων των ανθρώπων που παλεύουν σε όλο τον κόσμο για ψωμί και αξιοπρέπεια, αλλά και για μια πλήρως εξισωτική και δίκαιη κοινωνία.

ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟ

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ, ΖΗΤΩ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΝΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΟΣΩΝ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ

☆ Embat – Organització Llibertària de Catalunya – Καταλονία

☆ Devrimci Anarşist Federasyon (DAF) – Τουρκία

☆ Federación Anarquista Uruguaya (FAU) – Ουρουγουάη

☆ Union Communiste Libertaire (UCL) – Γαλλία

☆ Organización Anarquista de Córdoba (OAC) – Αργεντινή

☆ Federación Anarquista de Rosario (FAR) – Αργεντινή

☆ Die Plattform – Anarchakommunistische Organisation – Γερμανία

☆ Organización Anarquista de Tucumán (OAT) – Αργεντινή

☆ Anarchist Communist Group (ACG) – M. Βρετανία

☆ Federación Anarquista de Santiago (FAS) – Χιλή

☆ Αναρχική Ομοσπονδία – Ελλάδα

☆ Libertäre Aktion – Ελβετία

☆ Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) – Βραζιλία

☆ Grupo Libertario Vía Libre – Κολομβία

☆ Organisation Socialiste Libertaire (OSL) – Ελβετία

☆ Aotearoa Workers Solidarity Movement (AWSM) – Νέα Ζηλανδία

☆ Alternativa Libertaria/ Federazione dei Comunisti Anarchici (AL/FdCA) – Ιταλία

☆ Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF) – Νότια Αφρική

☆ Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) – Αυστραλία

☆ Workers Solidarity Movement (WSM) – Ιρλανδία

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση για την Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας | Όλες στους δρόμους στις 8/3

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση για την Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας | Όλες στους δρόμους στις 8/3

Σήμερα, 8 Μαρτίου, τιμούμε τη Διεθνή Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας, μια ιστορική ημερομηνία κατά την οποία εγείρουμε τον αγώνα για τα πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών, των λεσβιών και των τρανς των καταπιεσμένων τάξεων. Σήμερα σκοπεύουμε να θέσουμε τέλος στη συστηματική βία της πατριαρχίας και να στηρίξουμε τον επαναστατικό εργατικό, λαϊκό και αντι-αποικιοκρατικό αγώνα. Κατόπιν πρότασης από ομάδα σοσιαλιστών γυναικών στα πλαίσια του Β’ Διεθνούς Συνεδρίου Σοσιαλιστών Γυναικών που πραγματοποιήθηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη, η ημερομηνία αυτή είχε αρχικά ως σκοπό την προώθηση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών. Αργότερα η 8η Μάρτη έγινε σε όλο τον κόσμο ημέρα αγκιτάτσιας, κινητοποίησης, διαδήλωσης και απεργίας για τη ζωή και την ελευθερία των γυναικών και των ατόμων που δεν υπάγονται στην έμφυλη κανονικότητα. Από τη διαμαρτυρία για τα εργατικά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών στα βιομηχανικά αναπτυγμένα κράτη στις αρχές του 20ου αιώνα έως την εξέγερση για ψωμί και ειρήνη από τις εργαζόμενες γυναίκες που μαζί με άλλες απεργίες και διαδηλώσεις πυροδότησαν τη Ρωσική Επανάσταση του Φεβρουαρίου το 1917, η 8η  Μάρτη ως Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας σταδιακά εδραιώθηκε μέσω του ενεργού αγώνα των γυναικών της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό, λοιπόν, διαφυλάττουμε αυτήν την επίτευξη που μας επιτρέπει να θυμόμαστε τις νίκες και τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος ενάντια στην πατριαρχική καταπίεση. Η 8η Μάρτη μάς επιτρέπει, επίσης, να οικειοποιηθούμε και να επεξεργαστούμε τις συζητήσεις και τις προτάσεις των προκατόχων μας και να χτίσουμε τις πολιτικές δομές που θα μας επιτρέψουν να υψώσουμε τις φωνές μας ενάντια στις αδικίες και τη βία του καπιταλιστικού, πατριαρχικού και αποικιοκρατικού συστήματος κυριαρχίας.

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχει πολλά λάβαρα αγώνα που ποικίλουν ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο. Επισημαίνουμε ενδεικτικά τον αγώνα για το δικαίωμα ψήφου και την ίση αμοιβή, την αναγνώριση των εργασιών φροντίδας και άλλων εργασιών που σχετίζονται με την ιδιωτική σφαίρα οι οποίες εκτελούνται κυρίως από τις γυναίκες, τον αγώνα για την αποποινικοποίηση και τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων και της πρόσβασης σε αντισυλληπτικά, την αποτίναξη της έμφυλης βίας που, μεταξύ άλλων, αποτυπώνεται στα υψηλά ποσοστά σεξουαλικών κακοποιήσεων, στις γυναικοκτονίες και τις δολοφονίες τρανς ατόμων. Τονίζουμε τη συγκεκριμένη μέρα ως ένα κοινό έδαφος για τις γυναίκες και τα άτομα που δεν υπάγονται στην έμφυλη κανονικότητα, οι προσπάθειες των οποίων ιστορικά επέτρεψαν την οργανωτική άρθρωση του φεμινιστικού κινήματος. Πρόσφατα είχαμε μαζικές φεμινιστικές κινητοποιήσεις, όπως τη Διεθνή Απεργία Γυναικών που ξεκίνησε από την Ισπανία, το κίνημα #NiUnaMenos στην Αργεντινή και τη Λατινική Αμερική, καθώς και τον αγώνα για νόμιμες, ασφαλείς και ελεύθερες αμβλώσεις σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο.

Σήμερα, εμείς, οι εργαζόμενες γυναίκες, βιώνουμε, στην πρώτη γραμμή, την κοινωνική και οικονομική κρίση που εντείνεται από την πανδημία του Covid-19, η οποία αποκάλυψε μορφές βίας και πατριαρχικής καταπίεσης που συχνά ήταν «αόρατες», όπως η εκμετάλλευση της γυναικείας εργασίας στην ιδιωτική σφαίρα και η υποταγή της στην ανδρική φιγούρα μέσα σε αυτήν την πτυχή της καθημερινής της ζωής. Η πανδημία του Covid-19 διευκόλυνε, επίσης, την αναζωπύρωση της ενδοοικογενειακής βίας, τις παρενοχλήσεις και την αύξηση των γυναικοκτονιών, των δολοφονιών τρανς ατόμων και των σεξουαλικών κακοποιήσεων στα πλαίσια του εγκλεισμού. Γι’ αυτό η κινητοποίησή μας στις 8 Μαρτίου είναι επιτακτική ανάγκη. Ωστόσο, ενώ αναγνωρίζουμε τη σημασία του φεμινιστικού αγώνα στην εποχή μας, γνωρίζουμε και επομένως απορρίπτουμε την ύπαρξη του λευκού, αστικού και δυαδικού «φεμινισμού» που επιδιώκει να γίνει ηγεμονικός εις βάρος των καταπιεσμένων. Συνεπώς, από τις κοινωνικές και αμεσοδημοκρατικές μας οργανώσεις εγείρουμε από τα κάτω και δια της άμεσης δράσης την αντιπαράθεση με την πατριαρχική καταπίεση. Έχουμε, επίσης, επίγνωση της επιρροής του κράτους σε αυτήν την πληθώρα των τάσεων που υπάρχουν στον φεμινισμό, η οποία επιδιώκει να προσαρμόσει τους αγώνες και τις απαιτήσεις των εργαζόμενων γυναικών μέσα στα θεσμικά του όργανα, για να πετύχει την αφομοίωσή τους από τον μηχανισμό του.

Στις 8 Μαρτίου υπογραμμίζουμε, επίσης, τη σημασία των γυναικών και των ατόμων που δεν υπάγονται στην έμφυλη κανονικότητα στον αγώνα τους για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και όσων καταπιέζονται από την καπιταλιστική κυριαρχία, για τα δικαιώματα των έμφυλων και σεξουαλικών μειονοτήτων, την εναντίωση στη λεηλασία της φύσης, για την κατάργηση του κράτους και την άρση κάθε μορφής καταπίεσης στην κατεύθυνση του επαναστατικού μετασχηματισμού των υπαρχουσών κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων. Στα πλαίσια αυτά, δεν ξεχνάμε, λοιπόν, τους αγώνες και τη δράση αναρχικών φεμινιστριών όπως η Τερέζα Κλαράμουντ, η Λουίζα Καπετίγιο, η Βιρτζίνια Μπόλτεν και η Λουθία Σάντσεθ Σαορνίλ.

Με όπλα μας την αλληλοβοήθεια, την ταξική αλληλεγγύη και τη συλλογικοποίηση, αποδομώντας πολιτικά τις παραδοσιακές ιεραρχικές, δυαδικές και αποκλειστικές συλλήψεις για το φύλο, αγωνιζόμαστε για τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Ως εκ τούτου, τιμούμε την 8η Μαρτίου ως μια μέρα του επαναστατικού αγώνα για τη χειραφέτησή μας, που, όπως έγραψε η Έμμα Γκόλντμαν στην “Τραγωδία της χειραφέτησης της γυναίκας” (1906): «Οι γυναίκες πρέπει να διασφαλίσουμε ότι θα είμαστε άνθρωποι με την πιο αληθινή έννοια του όρου. Ό,τι ενυπάρχει μέσα στη γυναίκα και την ωθεί στην αποζήτηση της διεκδίκησης και της δράσης πρέπει να αγγίζει την πληρέστερη έκφρασή του. Όλα τα τεχνητά εμπόδια πρέπει να σπάσουν και τότε ο δρόμος προς τη μεγαλύτερη ελευθερία θα καθαρίσει από κάθε ίχνος αιώνων υποταγής και δουλείας.»

☆ Alternativa Libertaria/ Federazione dei Comunisti Anarchici (AL/FdCA) – Ιταλία

☆ Anarchist Communist Group (ACG) – M. Βρετανία

☆ Αναρχική Ομοσπονδία – Ελλάδα

☆ Aotearoa Workers Solidarity Movement (AWSM) – Νέα Ζηλανδία

☆ Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) – Βραζιλία

☆ Die Plattform – Anarchakommunistische Organisation – Γερμανία

☆ Embat – Organització Llibertària de Catalunya – Καταλονία

☆ Federación Anarquista de Rosario (FAR) – Αργεντινή

☆ Federación Anarquista de Santiago (FAS) – Χιλή

☆ Federación Anarquista Uruguaya (FAU) – Ουρουγουάη

☆ Grupo Libertario Vía Libre – Κολομβία

☆ Libertäre Aktion – Ελβετία

☆ Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) – Αυστραλία

☆ Organización Anarquista de Córdoba (OAC) – Αργεντινή

☆ Organización Anarquista de Tucumán (OAT) – Αργεντινή

☆ Organisation Socialiste Libertaire (OSL) – Ελβετία

☆ Union Communiste Libertaire (UCL) – Γαλλία

☆ Workers Solidarity Movement (WSM) – Ιρλανδία

☆ Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF) – Νότια Αφρική

Απέναντι στην πατριαρχική καταπίεση και την καπιταλιστική εκμετάλλευση καμία δεν είναι μόνη! Να κάνουμε το αναγκαίο βήμα από την ατομική καταγγελία στη συλλογική αγωνιστική διεκδίκηση, να εναντιωθούμε στο σύστημα που θρέφει την πατριαρχία, να πυκνώσουμε τους συλλογικούς αγώνες για τη γυναικεία χειραφέτηση και την κοινωνική απελευθέρωση.

Η Αναρχική Ομοσπονδία καλεί σε στήριξη των φεμινιστικών διαδηλώσεων τη Δευτέρα 8/3:

– Αθήνα: 13:00 στην Πλατεία Κλαυθμώνος και 17:30 στην Πλατεία Συντάγματος

– Θεσσαλονίκη: 17:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

100 χρόνια από την εξέγερση της Κροστάνδης: Να θυμάσαι σημαίνει να αγωνίζεσαι! | Διεθνής αναρχική ανακοίνωση για την εκατοστή επέτειο της εξέγερσης της Κροστάνδης.

100 χρόνια από την εξέγερση της Κροστάνδης: Να θυμάσαι σημαίνει να αγωνίζεσαι! | Διεθνής αναρχική ανακοίνωση για την εκατοστή επέτειο της εξέγερσης της Κροστάνδης.

100 χρόνια από την εξέγερση της Κροστάνδης: Να θυμάσαι σημαίνει να αγωνίζεσαι!

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση για την εκατοστή επέτειο της εξέγερσης της Κροστάνδης

«Ας γνωρίζουν οι εργάτες όλου του κόσμου ότι εμείς, οι υπερασπιστές της εξουσίας των σοβιέτ, θα προασπίσουμε τα κεκτημένα της κοινωνικής επανάστασης. Θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε κάτω από τα ερείπια της Κροστάνδης, αγωνιζόμενοι για τη δίκαιη υπόθεση των εργατικών μαζών. Οι εργάτες όλου του κόσμου θα μας κρίνουν. Το αίμα των αθώων θα είναι στα κεφάλια των κομμουνιστών, που είναι μεθυσμένοι για εξουσία.

Ζήτω η εξουσία των σοβιέτ!».

Προσωρινή Επαναστατική Επιτροπή της Κροστάνδης

Στις 1 Μαρτίου 1921, το σοβιέτ της Κροστάνδης εξεγέρθηκε ενάντια στο καθεστώς του Ρωσικού «Κομμουνιστικού» Κόμματος. Ο εμφύλιος πόλεμος είχε αισίως τελειώσει, καθώς οι τελευταίες στρατιές των Λευκών ηττήθηκαν τον Νοέμβριο του 1920. Οι υπόλοιπες μάχες στη Σιβηρία και την Κεντρική Ασία σχετίζονταν με την εδαφική επέκταση της ΕΣΣΔ. Ωστόσο, οι οικονομικές συνθήκες παρέμεναν άθλιες. Ως απάντηση, απεργίες ξέσπασαν σε όλη την Πετρούπολη τον Φεβρουάριο του 1921. Οι ναύτες της Κροστάνδης έστειλαν μια αντιπροσωπεία, για να διερευνήσει τις απεργίες.

Το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο

Η πόλη της Κροστάνδης βρίσκεται στο νησί Κότλιν, το οποίο ελέγχει τις εισόδους για την Πετρούπολη. Φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη ρωσική ναυτική βάση και ήταν προμαχώνας της επαναστατικής πολιτικής από το 1905. Έπαιξε διακεκριμένο ρόλο στις επαναστάσεις του 1905 και του 1917. Το σοβιέτ της Κροστάνδης ιδρύθηκε τον Μάιο του 1917, λίγο μετά την ίδρυση του σοβιέτ της Πετρούπολης.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 1917 τα σοβιέτ είχαν πολλαπλασιαστεί και ισχυροποιηθεί σε ολόκληρη τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Τον Οκτώβριο ανέτρεψαν την Προσωρινή Κυβέρνηση. Το Β’ Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ πήρε την εξουσία στα χέρια του. Το Β’ Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, ωστόσο, συμφώνησε στην πρόταση των μπολσεβίκων για τον διορισμό ενός Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων που θα ενεργεί ως εκτελεστικό υπουργικό συμβούλιο πάνω από τα σοβιέτ. Οι μπολσεβίκοι δεν έχασαν χρόνο να δημιουργήσουν έναν κρατικό μηχανισμό με καταναγκαστική ισχύ. Με αποφασιστικότητα υπέταξαν τα τοπικά και τα περιφερειακά σοβιέτ στο κεντρικό.

Ήδη από τον Απρίλιο του 1918 οι μπολσεβίκοι άρχισαν την καταστολή ενάντια στους αναρχικούς και την εκκαθάριση των σοβιέτ. Η Οκτωβριανή Επανάσταση είχε καθιερώσει την ελευθερία του τύπου και το δικαίωμα των στρατιωτών να εκλέγουν τους αξιωματικούς τους, αλλά οι μπολσεβίκοι κατάργησαν αυτές και πολλές άλλες ζωτικές κοινωνικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.

Η καταστολή κάθε αντιπολίτευσης, ο πολεμικός κομμουνισμός και οι αναγκαστικές επιτάξεις που επιβλήθηκαν με εκτελεστικά αποσπάσματα, μαζί με την εξάπλωση της φτώχειας και της πείνας, απομάκρυναν μεγάλο μέρος της συμπάθειας που είχαν εναποθέσει στο μπολσεβικισμό οι εργάτες και οι αγρότες. Οι διαμαρτυρίες των εργατών και των αγροτών κατά των αυταρχικών μέτρων των μπολσεβίκων ήταν συχνές από το 1918 έως το 1921, συμπεριλαμβανομένων αρκετών κυμάτων απεργιών των εργατών.

Το ψήφισμα του θωρηκτού Πετροπαβλόφσκ

Οι απεργίες στην Πετρούπολη τον Φεβρουάριο του 1921 ώθησαν τους ναύτες της Κροστάνδης να στείλουν μια αντιπροσωπεία, για να διερευνήσει την κατάσταση και να δώσει αναφορά. Οι ίδιοι οι ναύτες ήταν δυσαρεστημένοι με τη διοίκηση του Πολεμικού Ναυτικού και είχαν καθαιρέσει τον διοικητή τους τον Ιανουάριο. Η έκθεση της αντιπροσωπείας οδήγησε στην έγκριση του ψηφίσματος του θωρηκτού Πετροπαβλόφσκ:

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα σημερινά σοβιέτ δεν εκφράζουν τη βούληση των εργατών και των αγροτών, να διεξαχθούν άμεσα νέες εκλογές με μυστική ψηφοφορία και η προεκλογική εκστρατεία να διέπεται από την πλήρη ελευθερία της αγκιτάτσιας μεταξύ των εργατών και των αγροτών.

• Καθιέρωση της ελευθερίας του λόγου και του τύπου για τους εργαζόμενους και τους αγρότες, για τους αναρχικούς και τα αριστερά σοσιαλιστικά κόμματα.

• Διασφάλιση της ελευθερίας του συνέρχεσθαι για τα εργατικά σωματεία και τις αγροτικές οργανώσεις.

• Σύγκληση μη κομματικής συνδιάσκεψης των εργατών, των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού και των ναυτών της Πετρούπολης, της Κροστάνδης και της επαρχίας της Πετρούπολης, το αργότερο μέχρι τις 10 Μαρτίου 1921.

• Απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατούμενων των σοσιαλιστικών κομμάτων, καθώς και όλων των εργατών, των αγροτών, των στρατιωτών και των ναυτών που φυλακίστηκαν σε σχέση με τα εργατικά και αγροτικά κινήματα.

• Εκλογή επιτροπής για την εξέταση των υποθέσεων όσων κρατούνται σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.

• Κατάργηση όλων των πολιτικών γραφείων, διότι κανένα κόμμα δεν πρέπει να έχει ειδικά προνόμια στη διάδοση των ιδεών του ή να λαμβάνει την οικονομική υποστήριξη της κυβέρνησης για τέτοιους σκοπούς. Αντιθέτως, θα πρέπει να δημιουργηθούν εκπαιδευτικές και πολιτιστικές επιτροπές, τοπικά εκλεγμένες και χρηματοδοτούμενες από την κυβέρνηση.

• Άμεση κατάργηση όλων των ένοπλων μπολσεβίκικων μονάδων που καταστέλλουν την κυκλοφορία και κατάσχουν τρόφιμα.

• Εξίσωση των μεριδίων όλων των εργαζομένων, με εξαίρεση εκείνων που απασχολούνται σε εργασίες που είναι επιβλαβείς για την υγεία.

• Κατάργηση των μπολσεβίκικων πολεμικών αποσπασμάτων σε όλα τα τμήματα του Κόκκινου Στρατού, καθώς και των μπολσεβίκων φρουρών που διατηρούν καθήκοντα σε μύλους και εργοστάσια. Εάν κριθούν απαραίτητοι τέτοιοι φρουροί ή τέτοια στρατιωτικά αποσπάσματα, θα πρέπει να διοριστούν από τα κάτω στον στρατό, ενώ στα εργοστάσια σύμφωνα με την κρίση των εργατών.

• Ελεύθερη δραστηριότητα των αγροτών όσον αφορά τη γη τους, καθώς και το δικαίωμα διατήρησης βοοειδών, υπό την προϋπόθεση ότι οι αγρότες διαχειρίζονται την ιδιοκτησία τους με τα δικά τους μέσα, δηλαδή, χωρίς την εκμίσθωση και την εκμετάλλευση της εργασίας.

• Έκκληση σε όλα τα τμήματα του Κόκκινου Στρατού και των συντρόφων δόκιμων ναυτών να συμφωνήσουν με το ψήφισμά μας.

• Απαίτηση από τον τύπο να δώσει την πληρέστερη δημοσιότητα στα ψηφίσματά μας.

• Διορισμός Ταξιδιωτικής Επιτροπής Ελέγχου.

• Συναίνεση στην ελεύθερη ατομική παραγωγή μικρής κλίμακας.

Αυτό το ψήφισμα μπορεί να συνοψιστεί ότι περιέχει δύο βασικές απαιτήσεις: την αποκατάσταση της σοβιετικής δημοκρατίας και έναν οικονομικό συμβιβασμό με τους αγρότες.

Επανάσταση και καταστολή

Την 1η Μαρτίου μια μαζική συνέλευση που συγκλήθηκε από το σοβιέτ της Κροστάνδης επικύρωσε το ψήφισμα του θωρηκτού Πετροπαβλόφσκ. Ήταν η αρχή της εξέγερσης της Κροστάνδης. Τις επόμενες μέρες, οι εξεγερμένοι προσπάθησαν να διαπραγματευτούν με τη μπολσεβίκικη κυβέρνηση. Επέτρεψαν στον Καλίνιν να επιστρέψει στην Πετρούπολη. Αγνόησαν τη συμβουλή των τσαρικών αξιωματικών (που είχαν διοριστεί από το Ναυτικό ως τεχνικοί σύμβουλοι) για τη λήψη στρατιωτικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων στην ηπειρωτική χώρα. Στον αντίποδα, οι μπολσεβίκοι συνέλαβαν τους εκπροσώπους της Κροστάνδης που έφτασαν σε μέρη της ηπειρωτικής χώρας.

Η κυβέρνηση επιτέθηκε στις 7 Μαρτίου, αλλά αποκρούστηκε, έχοντας χάσει σημαντικές δυνάμεις λόγω αυτομόλησης. Μια πιο σφοδρή επίθεση στις 10 Μαρτίου κατατροπώθηκε και οι μπολσεβίκοι υπέστησαν σοβαρές απώλειες. Η τελική επίθεση, με πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις, πραγματοποιήθηκε στις 17-18 Μαρτίου και κατάφερε να καταλάβει την Κροστάνδη και να καταστείλει την εξέγερση.

Η παρακαταθήκη

Σήμερα οι αναρχικοί θυμούνται την εκατοστή επέτειο της εξέγερσης της Κροστάνδης για δύο λόγους. Πρώτον, καταδεικνύει ότι δεν είναι αλήθεια πως η μόνη εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό στη Ρωσία ήταν το αυταρχικό και καταπιεστικό καθεστώς του λεγόμενου «Κομμουνιστικού» Κόμματος. Οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης είχαν διατηρήσει ζωντανές τις αρχικές αξίες της Ρωσικής Επανάστασης και τις δυνάμωναν ξανά εναντίον της κομματικής κυβέρνησης των κομισάριων. Απέτυχαν, επειδή ο λαός της Ρωσίας είχε εξαντληθεί, όχι επειδή οι ιδέες τους απορρίφθηκαν.

Δεύτερον, θυμόμαστε την Κροστάνδη, επειδή η πραγματική ιστορία της εξέγερσης είναι πολύ διαφορετική από τις ψευδείς εκδοχές που διαδίδονται από διάφορες λενινιστικές ομάδες και αποδεικνύει πόσο μακριά είχαν παρεκκλίνει οι μπολσεβίκοι από τις αρχές στις οποίες βασίστηκε η Οκτωβριανή Επανάσταση. Οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης ήθελαν δημοκρατικά σοβιέτ, όχι μια Συντακτική Συνέλευση που θα μπορούσε να εδραιώσει μόνο μια καπιταλιστική κυβέρνηση. Απέρριψαν τη βοήθεια από το εξωτερικό και αντί αυτής στράφηκαν στους εργάτες και τους αγρότες της Ρωσίας. Επιπλέον, παρουσίασαν σταθερά υψηλότερες αξίες κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, προσπαθώντας ανά πάσα στιγμή, ακόμη και κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης, να αδελφοποιηθούν με τα κυβερνητικά στρατεύματα και να τα κερδίσουν πολιτικά. Μερικοί λενινιστές, όντας απελπισμένοι να υπερασπιστούν την αξιοπιστία της καταγγελίας των μπολσεβίκων για την εξέγερση της εξέγερσης της Κροστάνδης ως αντεπαναστατικής, αναφέρουν τις δηλώσεις των μπολσεβίκων που βρίσκονταν στην Κροστάνδη μετά την καταστολή της εξέγερσης. Θεωρούμε απαραίτητο να επισημάνουμε ότι αυτές οι δηλώσεις υπογράφηκαν από άτομα που κρατούνταν στη φυλακή και απειλούνταν με εκτέλεση. Οι ψευδείς δηλώσεις μπορούν συνήθως να αποσπαστούν για πολύ λιγότερα.

Οι μπολσεβίκοι (τότε αυτοαποκαλούνταν «Κομμουνιστικό» Κόμμα) πραγματοποίησαν το 10ο Συνέδριό τους κατά την περίοδο της εξέγερσης της Κροστάνδης. Οι επικριτές της εξέγερσης συχνά μνημονεύουν τα άρθρα του ψηφίσματος του θωρηκτού Πετροπαβλόφσκ ως απαίτηση ενός απαράδεκτου συμβιβασμού με τους αγρότες, αλλά σπανίως αναφέρουν ότι το 10ο Συνέδριο ενέκρινε τη Νέα Οικονομική Πολιτική, η οποία ήταν ένας πολύ πιο εκτεταμένος συμβιβασμός. Στην πραγματικότητα, οι απόψεις του ψηφίσματος του θωρηκτού Πετροπαβλόφσκ, οι οποίες ήταν απαράδεκτες για τους μπολσεβίκους, ήταν εκείνες που εξέθεσαν το αίτημα για σοβιετική δημοκρατία. Οι μπολσεβίκοι στάθηκαν απέναντι στην εργατική τάξη και όχι οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης.

Σήμερα, οι αναρχικοί αγωνίζονται διεθνώς για τις νέες επαναστάσεις των εργατικών και λαϊκών μαζών και παλεύουν για την πληρέστερη άμεση δημοκρατία σε αυτές. Εμπνεόμαστε από τους εξεγερμένους της Κροστάνδης και σκοπεύουμε να διασφαλίσουμε ότι δεν έχυσαν το αίμα τους μάταια.

Όλη η εξουσία στα σοβιέτ και όχι στα κόμματα!

Ζήτω η εξουσία των ελεύθερα εκλεγμένων σοβιέτ!

☆ Alternativa Libertaria/Federazione dei Comunisti Anarchici (AL/FdCA) – Ιταλία
☆ Anarchist Communist Group (ACG) – Μ. Βρετανία
☆Αναρχική Ομοσπονδία – Ελλάδα
☆ Aotearoa Workers Solidarity Movement (AWSM) – Νέα Ζηλανδία
☆ Coordenação Anarquista Brasileira (CAB) – Βραζιλία
☆Devrimci Anarşist Faaliyet (DAF) – Τουρκία
☆ Die Plattform – Anarchakommunistische Organisation – Γερμανία
☆ Embat – Organització Libertària de Catalunya – Καταλονία
☆ Federación Anarquista de Rosario (FAR) – Αργεντινή
☆ Federación Anarquista de Santiago (FAS) – Χιλή
☆ Federación Anarquista Uruguaya (FAU) – Ουρουγουάη
☆ Grupo Libertario Vía Libre – Κολομβία
☆ Libertaere Aktion – Ελβετία
☆ Melbourne Anarchist Communist Group (MACG) – Αυστραλία
☆ Organización Anarquista de Córdoba (OAC) – Αργεντινή
☆ Organización Anarquista de Tucumán (OAT) – Αργεντινή
☆ Organisation Socialiste Libertaire (OSL) – Ελβετία
☆ Union Communiste Libertaire (UCL) – Γαλλία
☆ Workers Solidarity Movement (WSM) – Ιρλανδία
☆ Zabalaza Anarchist Communist Front (ZACF) – Νότια Αφρική

Κοινή διεθνιστική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους 51 αντιφασίστες και αντιφασίστριες που συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη στις 16/9/2020.

Κοινή διεθνιστική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους 51 αντιφασίστες και αντιφασίστριες που συνελήφθησαν στη Θεσσαλονίκη στις 16/9/2020.

Το βράδυ της Τετάρτης 16/9/2020 αντιφασίστες σύντροφοι και αντιφασίστες συντρόφισσες πραγματοποίησαν αντιφασιστική παρέμβαση στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες έσβησαν φασιστικά συνθήματα που είχαν γραφτεί μερικές μέρες πριν από τους νεοναζί του νέου κόμματος που σχημάτισε ο πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, Έλληνες για την Πατρίδα, αλλά και από τοπικές ομάδες φασιστών. Αντιφασιστικά συνθήματα γέμισαν ακολούθως την περιοχή της Νέας Παραλίας. Περίπου στις 22:30 οι αντιφασίστες και αντιφασίστριες περικυκλώθηκαν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που επέβαιναν σε μηχανές, αλλά και από διμοιρίες ΜΑΤ, οι οποίες τους επιτέθηκαν απρόκλητα. 51 σύντροφοι και συντρόφισσες που συμμετείχαν στην αντιφασιστική παρέμβαση συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης, όπου κρατήθηκαν υπό άθλιες συνθήκες για 2-4 μέρες. Συνολικά τραυματίστηκαν 15 σύντροφοι και συντρόφισσες, ενώ 2 διεκομίσθησαν στο νοσοκομείο, για να τους παρασχεθεί ιατρική περίθαλψη. Οι μπάτσοι ήταν προκλητικοί τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την κράτηση των συντρόφων και των συντροφισσών μας και έκαναν απροσχημάτιστη κατάχρηση της εξουσίας που τους παρέχει το κράτος, επιδιώκοντας μάταια να κάμψουν το ηθικό των αντιφασιστών και των αντιφασιστριών.

Οι 51 συλληφθέντες πέρασαν από εισαγγελέα και ανακριτή και τους αποδόθηκε το εξής διογκωμένο και εξωφρενικό κατηγορητήριο: i) απείθεια λόγω της άρνησής τους να περάσουν τη διαδικασία της σήμανσης (δακτυλικά αποτυπώματα και φωτογράφιση), ii) διατάραξη κοινής ειρήνης (πρόκειται για αδίκημα που αποδίδεται πάντοτε σε όσους διαμαρτύρονται κατ’ οποιονδήποτε τρόπο), iii) φθορά για τα αντιφασιστικά συνθήματα που ανέγραψαν (όπως φαίνεται τα συνθήματα των φασιστών δεν μπαίνουν στο ίδιο ζύγι για την αστική δικαιοσύνη), iv) οπλοφορία, διότι κάποιοι σύντροφοι και κάποιες συντρόφισσες κρατούσαν μαυροκόκκινες σημαίες και φορούσαν κράνη v) παράβαση του νόμου περί αρχαιοτήτων και vi) η κακουργηματική δίωξη για «φθορά μνημείου» διαμέσου της σχετικής συνηγορίας του έφορου αρχαιοτήτων, ο οποίος εντελώς χυδαία διατείνεται ότι τα πεζούλια πέριξ του Λευκού Πύργου, τα οποία φτιάχτηκαν το 2008 καταστρέφοντας πραγματικά μνημεία κατά την επιχειρηματική ανάπλαση της Νέας Παραλίας υπό την τότε δημαρχεία του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου (στέλεχος της ΝΔ που υπεξαίρεσε 30.000.000 ευρώ από τα ταμεία του Δήμου Θεσσαλονίκης, αλλά αφέθηκε ελεύθερος από την αστική δικαιοσύνη), θεωρούνται μνημεία (αξίζει να σημειωθεί πως καθαριστές του δήμου καθάρισαν αυτά τα συνθήματα εντός 24 ωρών, χωρίς να ασχοληθούν με όσα φασιστικά συνθήματα δεν πρόλαβαν να σβήσουν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας). Τέλος, στα πλαίσια των περιοριστικών όρων που τους επιβλήθηκαν, οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που συνελήφθησαν υποχρεούνται πλέον να δίνουν το παρών 1 φορά το μήνα στο αστυνομικό τμήμα.

Η προκλητική επίθεση που δέχτηκαν οι αντιφασίστες/αντιφασίστριες σύντροφοι και συντρόφισσες καταδεικνύει για ακόμα μια φορά τον άτεγκτο χαρακτήρα της κρατικής καταστολής και την ανοχή που επιδεικνύει το κράτος στους φασίστες, τους οποίους θρέφει ως την πιο αντιδραστική εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος. Η κατασταλτική αυτή επίθεση που δέχθηκαν οι αντιφασίστες σύντροφοι και οι αντιφασίστριες συντρόφισσες συνιστά επιδεικτική πρόκληση από μεριάς του κράτους και των μπάτσων λίγες μόνο μέρες πριν τις κεντρικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις κατά την ημέρα της επετείου από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα, λίγες μόνο βδομάδες πριν την ολοκλήρωση της δίκης της νεοναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής (η εισήγηση της εισαγγελέως προβλέπει μέχρι στιγμής ιδιαίτερα ευνοϊκή μεταχείριση των νεοναζί). Στις 18/9/2020 οι μαζικές και δυναμικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις ανά την ελλαδική επικράτεια έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης και αγώνα ενάντια στο κράτος, τους καπιταλιστές και το φασιστικό παρακράτος. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης 3000 διαδηλωτές πλαισίωσαν τον χείμαρρο της αντιφασιστικής οργής, σε συνέχεια των μαζικών συγκεντρώσεων αλληλεγγύης έξω από το Δικαστικό Μέγαρο της πόλης κατά τις προηγούμενες ημέρες.

Δε θα αφήσουμε κανέναν σύντροφο και καμία συντρόφισσα, κανένα κομμάτι του αντικαπιταλιστικού και αντιφασιστικού κινήματος έρμαιο στα χέρια της κρατικής καταστολής. Η αλληλεγγύη μας προς τους συλληφθέντες αντιφασίστες και τις συλληφθείσες αντιφασίστριες είναι δεδομένη και αμέριστη. Συλλογικά οφείλουμε να αποτελέσουμε το δίχτυ υπεράσπισής τους απέναντι στις εκδικητικές διώξεις του κράτους και των εκτελεστικών του μηχανισμών. Η πολιτική στήριξη και αλληλεγγύη στους αντιφασίστες συντρόφους και στις αντιφασίστριες συντρόφισσές μας είναι καθήκον του ταξικού διεθνιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Ως αναρχικοί/αναρχικές και αντιφασίστες/αντιφασίστριες θα σταθούμε με κάθε τρόπο στο πλευρό τους, συνεχίζοντας ακλόνητα τον δίκαιο και συλλογικό αγώνα μας για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση, για την απόδοση της προλεταριακής δικαιοσύνης.

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΤΩΝ 51 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΡΙΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΙΣ 16/9/2020

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ, ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Αναρχική Ομοσπονδία (Ελλάδα)

Federación Anarquista de Rosario (Αργεντινή)

Aotearoa Workers Solidarity Movement (Νέα Ζηλανδία)

Federación Anarquista Santiago (Χιλή)

Federación Anarquista Uruguaya (Ουρουγουάη)

Coordenaçao Anarquista Brasileira (Βραζιλία)

Organización Anarquista de Córdoba (Αργεντινή)

Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Γερμανία)

Libertaere Aktion (Ελβετία)

Workers Solidarity Movement (Ιρλανδία)

Anarchist Communist Group (Ηνωμένο Βασίλειο)

Grupo Libertario Vía Libre (Κολομβία)

Alternativa Libertaria / FdCA (Ιταλία)

Organisation Socialiste Libertaire (Ελβετία)

Zabalaza Anarchist Communist Front (Νότια Αφρική)

Union Communiste Libertaire (Γαλλία)

 

 


 

Παρακάτω ακολουθεί η ίδια ανακοίνωση στα αγγλικά:

 

International statement of solidarity to the 51 antifascists who were arrested in Thessaloniki, Greece, at 16/9/2020.

In the evening of 16/9/2020 at Thessaloniki, Greece, during a social intervention, antifascists comrades were collectively erasing fascist slogans and graffiti, which were written a few days earlier by the members of the new neo-nazi party “Greeks for homeland”, found by Ilias Kassidiaris, an ex-representative of the nazi party “Golden Dawn”. The nazi graffiti were replaced with antifascist graffiti and slogans. Around 22:30 at night our comrades were surrounded by heavy police forces that attacked them without reason. 51 comrades were taken into custody to the Police General Headquarters in Thessaloniki and kept there 2 to 4 days under the most deplorable conditions. In total, 15 of them were injured while another 2 were even admitted to the hospital due to their heavy injuries caused by the police. During the arrest and the custody the cops never stopped provoking and abusing their power that is given to them by the state, in order to break the spirit of our comrades.

The 51 arrested were presented before the prosecutor and the investigator where the following outrageous and untrue accusation were made against them: i) disobedience because they refused to have their fingerprints and photos taken; ii) breach of the public peace (this is a very common charge that is given every time someone is protesting); iii) destruction of public site, for the antifascist slogans they wrote in order to cover the fascist ones. Apparently, for the greek court of bourgeois “justice” only the fascist’s hate speech is permitted on the walls; iv) violation of the law on the protection of antiquities; v) illegal possession of weapons, because the antifascists wielded anarchist flags and helmets; vi) criminal prosecution for “monument damage”. That claim was made through the curator of the antiquities, which has no problem to support this obscene lie, even though the “monument” which was damaged is actually the benches near the actual historical monument of Thessaloniki, the “White Tower”. What is interesting is that the construction of those benches in 2008, which were part of Vasilis Papageorgopoulos’s (former city mayor and member of the now ruling right wing party “New Democracy”, who was set free from prison after embezzling 30.000.000 euros from the municipal funds) plan for the business regeneration of the area, was the one that actually destroyed the area around the historical monument of the city. Needless to say that the antifascist slogans were easily cleaned the next days by the city’s street cleaners, of course leaving intact the fascist ones. Finally, the antifascist comrades who were arrested are now forced to be present once per month at the police station, as such restrictive conditions were imposed on them by the court.

This provocative attack against the members of the antifascist movement demonstrates the true colours of the capitalist oppression and the state’s tolerance towards the fascists, whom they are constantly nourishing as their most reactionary reserve. This oppressive attack to our comrades is for us clearly an open provocation by the state and the cops only a few days away from the annual antifascists demonstration on the anniversary of the assassination of Pavlos Fyssas (antifascist hip hop musician who was murdered by the fascists of Golden Dawn) and from the completion of the trial of the criminal neo-nazi organisation Golden Dawn (for which the prosecutor’s suggestion provides a more favourable treatment for the nazis). And yet, at 18/9/2020 massive demonstrations all over the country gave a strong message of resistance and fight against the state, the capitalists and fascist’s “deep state”. At the city of Thessaloniki 3000 protestors filled the streets of the city for the antifascist demonstration.

We will not let our comrades or any member of the anticapitalist and antifascist movement into the hands of the state oppression. Our solidarity towards those antifascists arrested that day is given and unending. It’s our collective obligation to create a safety net to defend them before the vindictive prosecution of the state and its mechanisms. The political support and solidarity to our comrades is part of our duty as members of the international antifascist movement. As anarchists and antifascists we will stand by them in any way, continuing unwaveringly our collective fight for class and social emancipation and for the contribution of proletarian justice.

NO CRIMINAL PROSECUTION TO THE 51 ANTIFASCISTS WHO WERE ARRESTED IN THESSALONIKI, GREECE, AT 16/9/2020

UNCOMPROMISING INTERNATIONALIST AND CLASS STRUGGLE AGAINST THOSE WHO OPPRESS THE WORKING CLASS

DEATH TO FASCISM

SOLIDARITY IS OUR WEAPON

Αναρχική Ομοσπονδία (Greece)

Federación Anarquista de Rosario (Argentina)

Aotearoa Workers Solidarity Movement (New Zeeland)

Federación Anarquista Santiago (Chile)

Federación Anarquista Uruguaya (Uruguay)

Coordenaçao Anarquista Brasileira (Brazil)

Organización Anarquista de Córdoba (Argentina)

Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)

Libertaere Aktion (Switzerland)

Workers Solidarity Movement (Ireland)

Anarchist Communist Group (United Kingdom)

Grupo Libertario Vía Libre (Colombia)

Alternativa Libertaria / FdCA (Italy)

Organisation Socialiste Libertaire (Switzerland)

Zabalaza Anarchist Communist Front (South Africa)

Union Communiste Libertaire (France)

Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο στα ελληνικά:

Οι καταπιεσμένες τάξεις ξεσηκώνονται ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες από την αστυνομία πυροδότησε ένα κύμα λαϊκής οργής σε αυτήν τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μαζικές διαδηλώσεις, άμεση δράση εναντίον της αστυνομίας, που, ως απάντηση στην καταστολή, ήταν και είναι συχνές αυτές τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτή η δολοφονία, που προστίθεται σε χιλιάδες άλλες, αναβιώνει τις εκτεταμένες διαδηλώσεις του 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τις αρκετές, τότε, δολοφονίες των μαύρων, ειδικά των νέων.

Το γεγονός αυτό έφερε στο προσκήνιο τον βαθύ ρατσισμό που υφίσταται στις σημερινές κοινωνίες. Στην Ευρώπη, χιλιάδες μετανάστες απαιτούν τα δικαιώματά τους, το να έχουν ίση μεταχείριση με τους λευκούς πληθυσμούς, καθώς επίσης και το δικαίωμα να παρέχεται καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους που προσπαθούν καθημερινά να διασχίσουν τη Μεσόγειο ή να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη, μια προσπάθεια κατά την οποία είτε πολλοί από αυτούς πεθαίνουν είτε καταπιέζονται σκληρά ή στεγάζονται σε καταυλισμούς προσφύγων που μοιάζουν όλο και περισσότερο με φυλακές.

Αυτό το φαινόμενο τονίζει τον ιστορικό ρόλο του ρατσισμού στην οικοδόμηση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η επέκταση του καπιταλισμού -πολύ πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση- είχε ένα κεντρικό στοιχείο: τη λεηλασία ολόκληρων ηπείρων, τη γενοκτονία σε βάρος ολόκληρων πληθυσμών, την κατάσχεση εδαφών και πόρων και την καταστολή οργανώσεων από τα ευρωπαϊκά κράτη και τις αστικές τάξεις τους, προκειμένου να επιτευχθεί η συσσώρευση του κεφαλαίου, που επενδύθηκε αργότερα στην ανάπτυξη μηχανημάτων και βιομηχανίας τον 18ο αιώνα. Ήταν αυτή η αποικιακή στρατηγική της λεηλασίας πόρων σε ολόκληρη την Αμερική, συνοδευόμενη από το εμπόριο σκλάβων και την εμπορία ανθρώπων στην Αφρική και τη Νότια Αμερική, η οποία επέτρεψε την ενοποίηση του καπιταλισμού.

Στη συνέχεια, σε ένα άλλο στάδιο ανάπτυξης του συστήματος, ήδη κατά τον 19ο αιώνα, η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική και/ή αποικιακή επέκταση στην Αφρική, την Ασία και την Ωκεανία αναπτύχθηκε, μέσω αμέτρητου αριθμού θανάτων, βιασμών και λεηλασιών, επαναλαμβάνοντας την κατάκτηση που επήλθε μερικούς αιώνες πριν στην Αμερική, και στον υπόλοιπο πλανήτη. Έτσι, ο καπιταλισμός επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και έγινε παγκόσμιο σύστημα. Η λεηλασία, η καταστροφή και η γενοκτονία είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, είναι στο DNA του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ρατσισμό και/ή την πατριαρχία. Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην εκμετάλλευση των σωμάτων, μετατρέποντάς τα σε εδάφη και στοιχεία που επιτρέπουν τη λειτουργία και την αναπαραγωγή του.

Ο ρατσισμός είναι δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Διότι για να λεηλατήσει τον υπόλοιπο πλανήτη -συμπεριλαμβανομένων των αναπτυγμένων χωρών- το καπιταλιστικό σύστημα και οι άρχουσες τάξεις πρέπει να καθορίσουν ποιος υπόκειται σε κυριαρχία και λεηλασίες. Οι Ευρωπαίοι κατακτητές και οι αποικιοκράτες κυρίαρχοι βρήκαν σύντομα τη νομιμοποίηση αυτής της απόφασης σε ψευδο-επιστημονικές «φυλετικές θεωρίες», οι οποίες ισχυρίστηκαν την ύπαρξη διαφορετικών «ανθρώπινων φυλών» και τους έθεσαν υπό ιεραρχίες, η κεφαλή των οποίων υποτίθεται ότι ήταν και είναι πάντα η «λευκή φυλή», δηλαδή, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι.

Έτσι, ο ρατσισμός έβαλε και συνεχίζει να βάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη, ακόμη και ολόκληρες ηπείρους, σε δευτερεύουσες θέσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε τη σχέση μεταξύ ανεπτυγμένων και υποανάπτυκτων χωρών. Το καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στη διαίρεση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, έχει οργανώσει σε μεγάλο βαθμό αυτές τις τάξεις, επίσης με βάση τις φυλετικές διακρίσεις ή το χρώμα του δέρματος. Εκτός από τον ρατσισμό, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο, μερικοί από τους οποίους είναι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι, όπως η κατασκευή του έθνους, που διαιρεί τους καταπιεσμένους άνδρες και γυναίκες και υποτιμά όλους εκείνους που δεν ανήκουν στο εθνικό σύνολο. Έτσι, το έθνος αποτελεί ένα από τα θεμέλια της ρατσιστικής και καπιταλιστικής ομαλότητας.

Στην Ευρώπη και την Αμερική, η πλειοψηφία των μαύρων και των μη λευκών ανθρώπων είναι φτωχοί και φέρουν όλη αυτή την κληρονομιά της αποικιακής ιστορίας που αναφέραμε. Οι μαύροι και οι μη λευκοί άνθρωποι έχουν πάντα τις χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, χωρίς κοινωνική ασφάλιση ή παροχές, κακή πρόσβαση σε υγεία και στέγαση και συνεχή παρενόχληση και αστυνομική βία, έτσι όπως καταδεικνύεται στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ το βλέπουμε και στις φαβέλες της Βραζιλίας, όπου εξελίσσεται μια πραγματική διαδικασία οργανωμένης δολοφονίας των νέων μαύρων πληθυσμών.

Με άλλα λόγια, ο ρατσισμός δεν είναι παράγωγο της οικονομικής δομής της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν είναι δευτερεύον πρόβλημα. Αντίθετα, πρέπει να πούμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει οικοδομηθεί και με βάση τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις, ένα σύστημα που δεν είναι αποκλειστικά οικονομικό. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο σύστημα, όπου οι ιδεολογικές-πολιτικές πτυχές παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς και οι νομικές πτυχές που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο για την επέκτασή του, οι κατασταλτικές πτυχές, οι πτυχές της επικοινωνίας κ.λπ.

Με βάση τη ρατσιστική λογική, το καπιταλιστικό σύστημα κρατά τις ζώνες του πλανήτη καταδικασμένες στην πείνα και τις συνεχείς εισβολές και τους πολέμους. Αυτό είναι απαραίτητο ώστε να συνεχιστεί αυτό το γενοκτονικό σύστημα, καθώς είναι επίσης απαραίτητο, από καιρό σε καιρό, να «αλλάζει το πρόσωπό του» για να εμφανίζεται διαφορετικό και να επιτρέπει, για παράδειγμα, την αναρρίχηση στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ενός μαύρου όπως ο Ομπάμα.

Και ήταν ακριβώς υπό τη διακυβέρνηση Ομπάμα που υπήρξε ένταση της αστυνομικής βίας εναντίον του μαύρου πληθυσμού, σε μια σαφή απόδειξη ότι ο ρατσισμός είναι δομικός για το σύστημα, φωλιασμένος στις κατασταλτικές του δυνάμεις και σε ρατσιστικές και ομάδες υπέρ της λευκής υπεροχής -αν και όχι μόνο σε αυτές σε επίπεδο κοινωνίας- και έχει μια ξεκάθαρη ταξική χαρακτηροδομή. Το φιλελεύθερο πρόσωπο του καπιταλισμού επέτρεψε σε μια μικρή μειονότητα του μαύρου πληθυσμού να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία και τις άρχουσες τάξεις, αλλά μόνο με σκοπό να ανανεωθεί ως σύστημα και να γίνει ισχυρότερο. Ο «φιλελεύθερος καπιταλισμός» και το «δημοκρατικό κράτος» δεν έπαψαν να είναι ρατσιστικά επειδή τοποθέτησαν έναν μαύρο πρόεδρο ή επιχειρηματία σε κάποια προνομιακή θέση. Αλλά σίγουρα γίνεται πιο τεχνικής υφής προκειμένου να αυξηθεί ο βαθμός λεηλασίας και καταπίεσης των κοινωνικών πλειοψηφιών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Γι’ αυτόν τον λόγο, από την άποψη του Πολιτικά Οργανωμένου Αναρχισμού, μιλάμε για την ανάγκη οικοδόμησης ενός Μετώπου των Καταπιεσμένων Τάξεων, το οποίο συγκεντρώνει όλους τους τομείς που καταπιέζονται και κυριαρχούνται από το σύστημα. Κανονικά και επισφαλώς εργαζόμενους, αγρότες, αυτόχθονες πληθυσμούς, μετανάστες, άνεργους και εκτοπισμένους, δηλαδή όλους αυτούς τους τομείς που στην καθημερινή τους ζωή υφίστανται τις συνέπειες του καπιταλιστικού συστήματος και που έχουν μια θέση στον αγώνα, σε ένα τέτοιο Μέτωπο. Αυτό είναι το κοινωνικό ζήτημα που σήμερα εκδηλώνεται με εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο, ένα ζήτημα που πρέπει να προωθηθεί με μια προοπτική οργανωτικής ενίσχυσης των ανθρώπων με διαδικασίες ρήξης και, φυσικά, κοινωνικής επανάστασης, που προωθούμε και λαχταρούμε.

Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα ή κάτι που αποκόπτεται αποκλειστικά από τις οικονομικές του βάσεις, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και την κρατική βία που στηρίζει, είναι επίσης ένας αγώνας ενάντια στις δομές του καπιταλιστικού συστήματος, ένα σύστημα πείνας, θανάτου και βίας κατά των καταπιεσμένων του κόσμου, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος ή τη γλώσσα τους. Ακριβώς, ενάντια σε αυτό το κράτος -που δεν ήταν ποτέ «ουδέτερο» στην επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά κεντρικό και οργανωτικό στοιχείο του- καλούμαστε να προωθούμε και να στηρίζουμε πάντα την αυτο-οργάνωση και τον αγώνα του κάθε καταπιεσμένου!

Δεδομένου ότι οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν ως «άλλους» αυτούς που δεν ορκίζονται πίστη σε αυτούς, αναλαμβάνουν το ρόλο του «εγγυητή» κάθε σύγκρουσης στην κοινωνική σφαίρα για τη δική τους επιβίωση, οι ρατσιστικές επιθέσεις και οι κοινωνικές διακρίσεις αυξάνονται. Ενώ ο καπιταλισμός και το κράτος εντείνουν την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού τομέα με νέες χημικές ουσίες, σφαίρες και ρατσιστικές κινητοποιήσεις, την αστυνομία και τον στρατό, τώρα είναι η ώρα να πολεμήσουμε εναντίον τους!

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΈΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ!

ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Αναρχική Ομοσπονδία (Ελλάδα)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)

Παρακάτω ακολουθεί το ίδιο κείμενο στα αγγλικά:

THE OPPRESSED CLASSES RISE UP AGAINST RACISM AND DISCRIMINATION

The murder of George Floyd in the United States by the police has unleashed a wave of popular outrage in that country and throughout the world. Massive demonstrations, direct action against the police and in response to repression have been common these past weeks. This murder, adding to thousands of others, revives the widespread protests of 2014 in the United States, following the many murders of black people, especially youth.

This fact has brought to the fore the profound racism that exists in today’s societies. In Europe, thousands of immigrants are demanding their rights and to be treated on an equal footing with the white population, and the right to be given refuge is also being demanded for the thousands of people who try every day to cross the Mediterranean or get from Turkey to Europe, an attempt in which many of them die and are harshly repressed or housed in refugee camps, which increasingly look like jails.

This phenomenon highlights the historical role of racism in the construction of capitalist society. The expansion of capitalism — long before the Industrial Revolution — had a central element: the looting of entire continents, the genocide of entire populations, the appropriation of territories, resources and bodies by European states and their bourgeoisie, in order to achieve the accumulation of capital later invested in the development of machinery and industry in the 18th century. It was this colonial strategy of looting resources throughout the Americas, accompanied by the slave trade and human trafficking in Africa and South America, which allowed the consolidation of capitalism.

Then, in another stage of deployment of the system, already in the 19th century, the European imperialist or colonial expansion over Africa, Asia and Oceania developed, with a countless number of deaths, rapes and looting, repeating the conquest made a few centuries before in America, now in the rest of the planet. Thus capitalism expanded to the rest of the world and became a global system. Pillage, destruction and genocide are inherent to capitalism; it is in its DNA. The same happens with racism or patriarchy; capitalism is built on the exploitation of bodies, transforming them into territories and elements that enable its functioning and reproduction.

Racism is a structural element of the capitalist system. Because in order to plunder the rest of the planet — including within the developed countries — the capitalist system and the ruling classes need to establish who is subjected to domination and plunder. The European conquerors and colonial masters soon found the legitimation of this decision in pseudo-scientific “race theories”, which claimed the existence of different “human races” and ordered them into hierarchies, the head of which was supposedly always “the white race”, that is, the Europeans themselves.

Thus, racism placed, and continues to place, a large part of the planet’s population, even entire continents, in subordinate positions. This is why we see the relationship between developed countries and underdeveloped countries. The capitalist system based on the division between social classes, has to a great extent organized those classes, also on the basis of racial discrimination or skin color. Apart from racism, there are other factors that play a role, some of which are intertwined and mutually dependent, such as the construct of the nation, which divides oppressed men and women and devalues all those who do not belong to the national collective. Thus, the nation constitutes one of the foundations of racist and capitalist normality.

In Europe and America, the majority of black and non-white people are poor and carry all that legacy of the colonial history we mentioned. Black and non-white people always have the lowest paid jobs, without social security or benefits, poor access to health and housing, and constant harassment and police violence as demonstrated in the US, Europe, but that we also see in the favelas of Brazil with a real process of organized killing of the young black population.

In other words, racism is not a derivation of the economic structure of capitalist society, it is not a secondary problem. On the contrary, we must say that the capitalist system has been installed on the basis of racism and racial discrimination, a system that is not exclusively economic. It is a global system, where the ideological-political aspects play a relevant role, as well as the legal aspects that capital uses for its expansion, the repressive aspects, the communication aspects, etc.

On the basis of a racist discourse, the capitalist system keeps zones of the planet condemned to hunger and constant invasions and wars. This is necessary for this genocidal system to continue; as it is also necessary, from time to time, to “change its face” to show itself differently and allow, for example, the arrival in the US government of a black president like Obama. It was precisely under the Obama administration that there was an upsurge in police violence against the black population, in a clear demonstration that racism is structural to the system, nested in its repressive forces and in racist and white supremacist groups — although not only in them at the societal level — and has a clear class component. The liberal face of capitalism has allowed for a small minority of the black population to gain access to power and to the ruling classes, but only for the purpose of renewing itself as a system and becoming stronger. “Liberal capitalism” and “the democratic State” has not ceased to be racist because it places a black president or businessman in a privileged position; it is surely becoming more technical in order to increase the degree of plunder and oppression of social majorities across the planet.

For this reason, from the point of view of Politically Organized Anarchism we speak of the need to build a Front of Oppressed Classes, which brings together all those sectors that are oppressed and dominated by the system. Formal and precarious workers, peasants, indigenous populations, migrants, unemployed and displaced people, that is, all those sectors that in their daily life suffer the consequences of the capitalist system have a place of struggle in such a Front. This is the social subject that today is manifested in revolts all over the world and is the subject that must be built with a perspective of organizational strengthening of the people for the processes of rupture, of social revolution that we promote and yearn for.

Because the capitalist system is not merely an economic system or one that is detached exclusively from its economic bases, we understand that the struggle against racism and the state violence that sustains it is also a struggle against the structures of the capitalist system, a system of hunger, death and violence against the oppressed of the world, whatever the color of their skin or language. Precisely, against that state which has not been “neutral” in the expansion of the capitalist system but a central and organizing element of it — we call then to always favor and support self-organization and the struggle of each and every one of oppressed!

As the economic and political powers treat as “others” those who do not swear allegiance to them; thus, they assume the role of “guarantor” of each conflict in the social sphere for their own survival, racist and discrimination attacks in society increase. While capitalism and the state are increasing their repression and militarization in the social sphere with new chemicals, bullets and civilian racist mobilizations, the police and military; now is the time fight against them!

LONG LIVE THE STRUGGLE OF THE OPPRESSED CLASSES AGAINST RACISM AND ALL FORMS OF OPPRESSION!

FOR THE BUILDING OF PEOPLES’ SELF-ORGANISATION AND A FRONT OF OPPRESSED CLASSES!

UP WITH THOSE WHO FIGHT!

 

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Anarchist Federation (Greece)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)