Αλληλεγγύη στους Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα | Συγκέντρωση: Τετάρτη 13/10, 09:00, Εφετείο Αθηνών (Δέγλερη 4)

Αλληλεγγύη στους Γ. Καλαϊτζίδη και Ν. Ματαράγκα | Συγκέντρωση: Τετάρτη 13/10, 09:00, Εφετείο Αθηνών (Δέγλερη 4)

Στις 13/10/2021 δύο μέλη του Ρουβίκωνα, ο Ν. Ματαράγκας και Γ. Καλαϊτζίδης, δικάζονται ως φυσικός και ηθικός αυτουργός για τον θάνατο ενός μέλους της μαφίας εμπορίας ναρκωτικών στα Εξάρχεια.

Αξίζει να θυμηθούμε τον σπουδαίο αγώνα μιας ιδιαίτερης αθηναϊκής γειτονιάς ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό. Από την δεκαετία του 80′ τα Εξάρχεια έρχονται αντιμέτωπα με τα κυκλώματα εμπορίας παράνομων ουσιών και την δυστοπία που αυτά δημιουργούν για χρήστες και κατοίκους, σε κάθε γειτονιά στην οποία εδράζονται. Η όλη συνθήκη εξάρτησης, παρανομίας, εμπορίου και καταστολής είναι μια τεράστια δεξαμενή παραγωγής όχι μόνο κερδών για το νόμιμο και παράνομο κεφάλαιο αλλά και κοινωνικού ελέγχου για το κράτος.

Σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες το ναρκοκύκλωμα αποτέλεσε ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο ελέγχου των πιο δραστήριων κομματιών της νεολαίας. Αποτέλεσε αιτία παρακμής κινημάτων αλλά και μέσο για την υποβάθμιση αστικών περιοχών, είτε η σκοπιμότητα ήταν η καταστολή αγωνιζόμενων είτε το gentrification και η αγορά γης σε χαμηλές τιμές από μεγάλα συμφέροντα είτε και τα δύο μαζί όπως συμβαίνει στα Εξάρχεια τα τελευταία χρόνια. Οι μαφίες ναρκεμπορίας μπορούν να υπάρχουν μόνο με την άμεση ανοχή και έλεγχο της εξουσίας κάτι που επίσης έγινε προφανές στα Εξάρχεια από την δεκαετία του 80′.

Η διαφορά των Εξαρχείων είναι πως το σχέδιο αυτό που τόσο επιτυχημένα δούλεψε σε άλλες γειτονιές της πόλης βρήκε τείχη αντίστασης. Κάτοικοι, εργαζόμενοι αλλά και τα πολιτικά υποκείμενα που εδράζονται στην περιοχή σήκωσαν ανάστημα και αντιπαρέταξαν συλλογική ισχύ σε μια συνθήκη που το 2015 έφτασε τα όρια ενός μαφιόζικου στρατού κατοχής της καθημερινής ζωής όσων ζουν στα Εξάρχεια.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, μέλη του Ρουβίκωνα έφτασαν να δέχονται δολοφονικές επιθέσεις με σπαθιά (!) στο κέντρο της πλατείας, το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο Κ*ΒΟΞ να δέχεται πυροβολισμούς, ενώ παράλληλα, το κράτος ξεκινούσε μια φάμπρικα διώξεων ενάντια σε αυτούς/ες που αντιστέκονται στις μαφίες.

Η μαζική κινητοποίηση κατοίκων, εργαζόμενων και συλλογικοτήτων το 2015-2016 οδήγησε τελικά τα κυκλώματα σε οπισθοχώρηση. Αυτό ήταν κάτι που το κράτος δεν μπορούσε να χωνέψει εύκολα. Τόσο γιατί είδε το κύρος του μονοπωλίου του στην βία να καταρρέει, αφού τελικά τα ίδια τα υποκείμενα αντιμετώπισαν ένα τέτοιο πρόβλημα χωρίς την «βοήθειά» του, αλλά είδε και τα σχέδια του, πολιτικά και οικονομικά να βαλτώνουν.
Ήταν δεδομένο, λοιπόν, ότι θα αντιδρούσε με τον χειρότερο τρόπο.

Η δίωξη κατά των Καλαϊτζίδη – Ματαράγκα είναι η κορωνίδα της κρατικής εκδίκησης όχι μόνο απέναντι στους συγκεκριμένους αγωνιστές που πρωτοστάτησαν και «εκτέθηκαν» σε αυτόν τον αγώνα, αλλά ενάντια σε ένα ολόκληρο κίνημα. Η ποινή, όταν χαλάς τις κρατικές «δουλειές», μπορεί να φτάσει και τα ισόβια δεσμά.

Με μια δικογραφία που θα ήταν κωμική, αν δεν απειλούσε με τέτοιες συνέπειες τους δύο αγωνιστές, μια δικογραφία βασισμένη αποκλειστικά και μόνο σε κατευθυνόμενες καταθέσεις των ίδιων των μαφιόζων των ναρκωτικών, η εξουσία επιχειρεί πέρα από την εξόντωση δύο αγωνιστών να στείλει και ένα μήνυμα προς όλη την κοινωνική βάση: Καθίστε στα αυγά σας, υποταχτείτε σε κάθε κρατικό σχέδιο, ανεχτείτε κάθε συνέπεια στην καθημερινή σας ζωή γιατί αλλιώς…

Το μήνυμα ελήφθη και επιστρέφεται αυτούσιο στους αποστολείς του.

Στεκόμαστε στο πλευρό των δύο αγωνιστών, στεκόμαστε στο πλευρό του κόσμου των Εξαρχείων, απέναντι σε κράτος, μαφίες, οικονομικά συμφέροντα και καταστολή.

Η σκευωρία θα καταρρεύσει και ο κόσμος του αγώνα θα γιορτάσει μια σημαντική νίκη.

Οι σύντροφοί μας θα παραμείνουν ελεύθεροι. Ο αγώνας συνεχίζεται.

Καλούμε όλους και όλες να δώσουν ένα βροντερό παρών στις 13 Οκτώβρη 9.00 πμ, μέρα έναρξης της δίκης, στην συγκέντρωση αλληλεγγύης στο εφετείο Αθηνών (Δέγλερη 4).

Αναρχική Ομοσπονδία
Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους συντρόφους Γιώργο Καλαϊτζίδη και Νίκο Ματαράγκα

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση αλληλεγγύης στους διωκόμενους συντρόφους Γιώργο Καλαϊτζίδη και Νίκο Ματαράγκα

Αλληλεγγύη στους συντρόφους Γιώργο Καλαϊτζίδη και Νίκο Ματαράγκα! Κάτω η δικαστική σκευωρία του κράτους!

Στις 7/6/2016 εκτελέστηκε στα Εξάρχεια ο έμπορος ναρκωτικών, Χαμπίμπι, γνωστός στη γειτονιά για τη βίαιη, αντικοινωνική, σεξιστική και κανιβαλική συμπεριφορά του. Την ευθύνη για την εκτέλεσή του ανέλαβε με δημόσια ανακοίνωση η οργάνωση «Ένοπλες Ομάδες Πολιτοφυλάκων».

Μετά από 4 χρόνια η υπόθεση ανακινήθηκε και οι σύντροφοι Γιώργος Καλαϊτζίδης και Νίκος Ματαράγκας κλήθηκαν να απολογηθούν βάσει σαθρών στοιχείων ως ύποπτοι για την εκτέλεση του Χαμπίμπι. Μετά την απολογία τους ορθώς αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς περιοριστικούς όρους. Τον Απρίλιο του 2021, όμως, τους γνωστοποιείται πως θα δικαστούν με βάση ένα εντελώς χαλκευμένο κατηγορητήριο που στηρίζεται σε δυο υπαγορευμένες από την αστυνομία αντιφατικές και ψευδείς καταθέσεις εμπόρων ναρκωτικών κατά του Νίκου Ματαράγκα, με τις οποίες υποδεικνύεται ως φυσικός αυτουργός της εκτέλεσης, και σε μία δήλωση του Γιώργου Καλαϊτζίδη με την οποία γνωστοποιούσε τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε, ο ίδιος και δυο ακόμα άτομα έξω από το Κ*ΒΟΞ στην πλατεία Εξαρχείων, από τον “Χαμπίμπι” καλώντας ταυτόχρονα σε μαζικό αγώνα για την εκδίωξη της μαφίας από την περιοχή των Εξαρχείων, βάσει της οποίας χαρακτηρίζεται ως ηθικός αυτουργός της εκτέλεσης.

Η δίκη των δύο συντρόφων θα πραγματοποιηθεί στις 13 Οκτωβρίου. Πρόκειται για μια κομβικής σημασίας υπόθεση όχι μόνο για το αναρχικό κίνημα, αλλά και για τους αγώνες και τις αντιστάσεις των από τα κάτω γενικότερα. Είναι μια υπόθεση που θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό την πολιτική ζωή του τόπου και τους συσχετισμούς ισχύος που διέπουν την κοινωνική και ταξική σύγκρουση στην Ελλάδα. Κατ’ αρχήν δυο ενεργοί σύντροφοι βρίσκονται υπό τη δικαστική ομηρία του κράτους και απειλούνται με πολιτική και φυσική εξόντωση. Με καταφανώς στημένο κατηγορητήριο το κράτος και η μαφία των ναρκωτικών επιζητούν να εκδικηθούν για τους αγώνες που δόθηκαν και δίνονται ενάντια στο εμπόριο ναρκωτικών και τον κοινωνικό κανιβαλισμό στη γειτονιά των Εξαρχείων, προμετωπίδα των οποίων ήταν και είναι οι οργανωμένοι αναρχικοί και κομμουνιστές. Αυτή η δίκη είναι μια ακόμη απόπειρα του κράτους να εκτοπίσει τους αναρχικούς από την πολιτική ζωή του τόπου και να τους αφαιρέσει, από τα πάνω, την κοινωνική τους γείωση. Είναι μια ακόμη προσπάθεια για τη διαμόρφωση των όρων που θα επιτρέψουν την ποινικοποίηση ενός ολόκληρου κινήματος και τις αθρόες διώξεις και φυλακίσεις αγωνιστών. Πρόκειται συνολικά για μια επιχειρούμενη κίνηση αυταρχικής έντασης της πολιτικής εξουσίας του κράτους που δύναται να επηρεάσει αλλεπάλληλα όλη την κοινωνική και πολιτική ζωή.

Το κράτος επιθυμεί να εμφυσήσει τον φόβο σε όσους αγωνίζονται και αντιστέκονται, προκειμένου να περιορίσει την κοινωνική οργή και να αναστείλει την έκρηξή της. Η αλληλεγγύη, όμως, είναι το όπλο των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων. Δεν πρόκειται, λοιπόν, να αφήσουμε τους συντρόφους μας έρμαια μιας δικαστικής σκευωρίας που μεθοδεύτηκε επισταμένα από το κράτος. Η επίθεση που ενορχήστρωσε το κράτος απέναντι στους δυο συντρόφους μας είναι επίθεση εναντίον όλων μας. Και σε αυτή τη μάχη εμείς θα είμαστε συσπειρωμένοι.

Η δικαστική σκευωρία του κράτους θα καταρρεύσει! Η αλληλεγγύη θα νικήσει! Στις 13/10/2021 καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους δυο διωκόμενους συντρόφους μας, 09:00 στο Εφετείο Αθηνών.

ΑΜΕΣΗ ΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΞΕΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟΥ ΜΑΤΑΡΑΓΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΕΜΠΟΡΟΥ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΤΟ 2016

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ, ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

Αναρχική Ομοσπονδία (Ελλάδα)
Federación Anarquista de Santiago -FAS- (Χιλή)
Federación Anarquista Uruguaya -FAU- (Ουρουγουάη)
Federación Anarquista de Rosario -FAR- (Αργεντινή)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC- (Αργεντινή)
Libertäre Aktion (Ελβετία)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM- (Νέα Ζηλανδία)
Union Communiste Libertaire -UCL- (Γαλλία)
Organización Anarquista de Tucumán -OAT- (Αργεντινή)
Coordenação Anarquista Brasileira -CAB- (Βραζιλία)
Roja y Negra – Organización Política Anarquista (Αργεντινή)
Anarchist Communist Group (Μ. Βρετανία)

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στη διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 85ης Δ.Ε.Θ. | Σάββατο 11/9, 18:00, Καμάρα

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στη διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 85ης Δ.Ε.Θ. | Σάββατο 11/9, 18:00, Καμάρα

Τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όξυνε εμφατικά τη ληστρική επίθεση σε βάρος της κοινωνικής βάσης, εκμεταλλευόμενη την πανδημία του Covid-19 και τις αναιμικές κοινωνικές ταξικές αντιστάσεις. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα είδαμε να χάνονται κατακτήσεις που κερδήθηκαν με επίμοχθους και αιματηρούς αγώνες, με αποτέλεσμα να γυρίσουμε πολλές δεκαετίες ως και αιώνα πίσω σε επίπεδο δικαιωμάτων. Αποκορύφωμα αποτελούν η επίσημη κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση των απλήρωτων υπερωριών, η εδραίωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η περιστολή των απεργιών και η ποινικοποίηση της αγωνιστικής συνδικαλιστικής δράσης. Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση ήδη απεργάζεται το επόμενο χτύπημα στην εκπαιδευτική κοινότητα με νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο, καθώς και την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης.

Μέσα σ’ όλο αυτό το διάστημα το κράτος απέδειξε για ακόμα μια φορά πως μεριμνά για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Το διαλυμένο δημόσιο σύστημα υγείας, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια, η βαθμιαία ιδιωτικοποίηση της υγείας, η κερδοσκοπία και ο αχαλίνωτος ανταγωνισμός των φαρμακοβιομηχανιών κόστισαν τις ζωές πολλών φτωχών ανθρώπων που αποκλείονται καθημερινά λόγω της ταξικής τους θέσης από παροχές που θα όφειλαν να είναι δημόσιες, δωρεάν και ελεύθερες στην πρόσβαση για τη διασφάλιση μιας αξιοπρεπούς ζωής για όλους. Η κυβέρνηση της ΝΔ έθεσε ως προτεραιότητα της πολιτικής της τη διάσωση και την ενίσχυση του μεγάλου κεφαλαίου, κάνοντας τα θελήματα των ιδιοκτητών μεγάλων κλινικών και των αφεντικών της τουριστικής βιομηχανίας. Μπούκωσε στο χρήμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ, για να προπαγανδίζουν ασταμάτητα το αφήγημα της ατομικής ευθύνης και να γλείφουν την κυβέρνηση και τα στελέχη της, προκειμένου να συσκοτίσουν τις εγκληματικές ευθύνες της βαθύτατα ταξικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, να χειραγωγήσουν και να ενοχοποιήσουν την κοινωνία. Επιπλέον, δαπάνησε μεγάλο τμήμα του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού σε εξοπλιστικές δαπάνες που βαθαίνουν περαιτέρω την εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στις πολεμικές προετοιμασίες, ενώ στο εσωτερικό δρομολογήθηκαν κατά προτεραιότητα προσλήψεις αστυνομικών και ΕΠΟΠ, αναβάθμιση και επέκταση του εξοπλισμού της αστυνομίας. Θέτοντας την κοινωνία στον πάγο με τα ασυνάρτητα από υγειονομική σκοπιά lockdown, την ώρα που ο κόσμος καθημερινά συνωστίζεται, ελλείψει υποδομών και μέτρων ασφαλείας, στους χώρους εργασίας και στα ΜΜΜ, η κυβέρνηση έδωσε το ελεύθερο στους μπάτσους να κάνουν ό,τι γουστάρουν, με αποτέλεσμα τη ραγδαία όξυνση της αστυνομικής καταστολής και τη διαμόρφωση ενός κλίματος κρατικής τρομοκρατίας στην κατεύθυνση της συγκρότησης ενός ισχυρού αστυνομικού κράτους.

Αυτό το καλοκαίρι καήκαν πάνω από 1,2 εκατομμύρια στρέμματα, ολόκληρα οικοσυστήματα και λαϊκές περιουσίες καταστράφηκαν, χιλιάδες ζώα βρήκαν βασανιστικό θάνατο στις πυρκαγιές, δυο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίστηκαν. Το κράτος φρόντισε να πετσοκόψει τα κονδύλια που θα πήγαιναν στην πυροσβεστική και αμέλησε παντελώς τη λήψη μέτρων πυροπροστασίας των δασών, ενώ ψήφισε και αντιπεριβαλλοντικό νόμο με τον οποίο παρέχονται ένα σωρό διευκολύνσεις για αμεσότερη και ελαστικότερη αδειοδότηση επενδύσεων που σχετίζονται με την πράσινη ανάπτυξη και ενέργεια. Η αποτελεσματικότητα της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της αυτενέργειας των πυρόπληκτων, των εθελοντών και των αλληλέγγυων υπερκέρασε την ανικανότητα, την αδιαφορία και την κωλυσιεργία του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος είναι υπεύθυνος για αυτήν την ανυπολόγιστη καταστροφή. Είναι υπεύθυνος όχι μόνο για την ανεύθυνη διαχείριση του ζητήματος, αλλά και γιατί αποτελεί βασικό πυλώνα του καπιταλιστικού συστήματος που υπάγει τη φύση στις ανάγκες του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του, λεηλατώντας το φυσικό περιβάλλον, για να ανοίξει τον δρόμο σε κερδοφόρες επιχειρηματικές δραστηριότητες και επενδύσεις. Είναι φανερό ότι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης πράσινης ανάπτυξης, αντίκειται στη βιωσιμότητα του πλανήτη.

Τα περιστατικά κακοποιήσεων και γυναικοκτονιών αυξήθηκαν ραγδαία. Σε αυτό συνηγόρησε αναμφίβολα ο πολύμηνος εγκλεισμός των θυμάτων με τους κακοποιητές τους στα σπίτια, η ανεπάρκεια ή η απουσία μηχανισμών και υποδομών υποστήριξης των γυναικών, η αδιαφορία και πολλές φορές η συγκάλυψη των περιστατικών από τους επικουρικούς μηχανισμούς του κράτους. Τουλάχιστον, αποτελούν θετική παρακαταθήκη για το φεμινιστικό κίνημα και τους αγώνες των γυναικών οι δημόσιες καταγγελίες τέτοιων περιστατικών και η πολιτική τους αποτύπωση στον δρόμο μέσα από διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Η ρίζα του προβλήματος δεν παύει να είναι, όμως, η πατριαρχία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον καπιταλισμό, καθώς αποτελεί καίρια παράμετρο για τον διαχωρισμό της εργατικής τάξης, την καλλιέργεια ανισοτήτων στους κόλπους της και την αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Η κυβέρνηση ψήφισε πάντως και νόμο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών, με τον οποίο αναπόφευκτα θα συντηρούνται και θα αναπαράγονται τα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας και της κακοποίησης, αφού οι γυναίκες και τα παιδιά δε θα έχουν καμία διέξοδο.

Καθώς η πανδημία προχωρά διαπιστώνουμε τη γέννηση και την ενδυνάμωση ενός σκοταδιστικού και ανορθολογικού πόλου με εμφανή ακροδεξιά πολιτική ηγεμονία. Ο πόλος αυτός ορθώθηκε γύρω από τον άξονα του αντι-εμβολιασμού και συσπείρωσε στις γραμμές του ένα ετερόκλητο και διαταξικό κοινό. Χωρίς να θίγει τις ταξικές πολιτικές της κυβέρνησης και του συστήματος που υπηρετεί, αυτός ο αντιδραστικός εσμός έχει κάνει σημαία του την αυτοδιάθεση του σώματος και τις ατομικές ελευθερίες, ιδωμένες, όμως, μέσα από ένα στρεβλό πρίσμα αμιγώς μικροαστικό και ατομικιστικό. Οι παλινωδίες της κυβέρνησης και της ελεγχόμενης από αυτήν επιτροπής των λοιμωξιολόγων τροφοδότησαν τον σκεπτικισμό και την άρνηση του εμβολιασμού σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Διαμορφώνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ένας βολικός αντίπαλος για την κυβέρνηση, ο οποίος θα καταστεί ο αποδιοπομπαίος τράγος που αποπροσανατολιστικά θα ξεπλύνει εν πολλοίς την υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας. Άλλωστε πάγια απαίτηση του κεφαλαίου είναι η σταδιακή ιδιωτικοποίηση των δημόσιων προνοιακών δομών που κατοχυρώθηκαν μέσα από τους αγώνες της εργατικής τάξης. Γιατί, ακόμα και η υγεία στον καπιταλισμό λογίζεται ως εμπόρευμα και ως πηγή κέρδους για τους επιχειρηματικούς ομίλους. Αφενός εμείς είμαστε κατά της υποχρεωτικότητας ως εκβιαστικού μέτρου που συνεπάγεται κοινωνικούς αποκλεισμούς και απολύσεις, αφετέρου αναγνωρίζουμε πως η θωράκιση της δημόσιας υγείας της κοινότητας εν μέσω πανδημίας είναι ζήτημα κατ’ εξοχήν συλλογικό, που απαιτεί επομένως την αντίστοιχη ενσυναίσθηση και αντιμετώπιση. Δεν πρέπει να αφήσουμε, όμως, τον παραμικρό χώρο για την ανάπτυξη ενός φασιστικού κινήματος, το οποίο δύναται να απορροφήσει τη διάχυτη κοινωνική οργή και να την στρέψει σε αντιδραστική και ανέξοδη για το καπιταλιστικό σύστημα κατεύθυνση, υπονομεύοντας έτσι τους αντικαπιταλιστικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες και την ίδια την επαναστατική προοπτική.

Μέσα σε αυτήν τη συνθήκη αναζωπυρώνεται ξανά το δίπολο του δικομματισμού και η κυβερνητική εναλλαγή μέσω της ανάθεσης των βουλευτικών εκλογών. Επανέρχεται η λογική του μικρότερου κακού, καλλιεργούνται ξανά φρούδες ελπίδες και κάλπικες υποσχέσεις. Ο συνδικαλισμός έχει καταστεί σε μεγάλο βαθμό υποχείριο κομμάτων, κυβερνήσεων και των αφεντικών, με αποτέλεσμα να λοξοδρομεί από την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων. Τα αστικά κόμματα ευαγγελίζονται τον εξανθρωπισμό ή την ορθολογικοποίηση του καπιταλισμού, προσπαθώντας να μας εξαπατήσουν με μια υποτιθέμενη μεταρρύθμιση ενός συστήματος που βασίζεται δομικά στις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Απουσιάζει, όμως, από το σκηνικό η μαζική, ακηδεμόνευτη, αμεσοδημοκρατική, οργανωμένη ταξική κίνηση των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων σε κατεύθυνση συνολικής σύγκρουσης με το κράτος και το κεφάλαιο, που μας φορτώνουν τα βάρη της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, εκτινάσσοντας τους δείκτες της φτώχειας, της ανεργίας, υποβαθμίζοντας διαρκώς το εργασιακό και βιοτικό επίπεδο των πολλών, προκαλώντας πολέμους με εκατόμβες νεκρών, ξεριζωμούς και καταστροφή της φύσης. Είναι ακόμα αδύναμες οι δομές και οι σχηματισμοί που οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι έχουμε στη διάθεσή μας, για να γυρίσει προς τη μεριά μας η πλάστιγγα της ταξικής πάλης. Όμως, δεν υπάρχει άλλη οδός για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση πέρα από τη συνειδητοποίηση των ταξικών μας συμφερόντων και των ταξικών μας αντιπάλων, την εμπιστοσύνη στις ίδιες μας τις δυνάμεις, την αλληλεγγύη και την αλληλοβοήθεια, τη συλλογικοποίηση και την οργάνωση στους χώρους εργασίας, τις γειτονιές, τα σχολεία, τις σχολές, την οργάνωση σε αντιφασιστικά δίκτυα και αναρχικές πολιτικές συλλογικότητες. Είμαστε η πλειοψηφία, είμαστε αυτοί που κινούν τα γρανάζια της καπιταλιστικής παραγωγής, αποστερούμενοι τον πλούτο που παράγουμε και καταχράται μια ισχνή παρασιτική μειοψηφία. Είναι προς το συμφέρον μας να ανατρέψουμε αυτό το άδικο, εκμεταλλευτικό και καταπιεστικό σύστημα. Προς αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να στραφούν οι αγώνες μας, πετυχαίνοντας αρχικά τις μικρές αναγκαίες νίκες για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσής μας στο υπάρχον σύστημα, μέχρι την επαναστατική ανατροπή του και την οικοδόμηση μιας ελεύθερης και εξισωτικής, ακρατικής και αταξικής κοινωνίας.

ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ, ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ, ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΜΕ

ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΕΓΚΑΙΡΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΩΝ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ COVID-19 ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΝΘΡΩΠΙΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ

ΠΟΡΕΙΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 11/9, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ

*Στηρίζουμε το κοινό αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ.

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Αυτοοργάνωση ή χάος

Αυτοοργάνωση ή χάος

Βρισκόμαστε στην αιχμή μιας μεγάλης περιβαλλοντικής και κοινωνικής καταστροφής. Ολόκληρες περιοχές της Ελλάδας πρακτικά αφανιζονται. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι χάνουν το βιος τους, χάνουν κάθε προοπτική στον τόπο τους, μετατρέπονται αντικειμενικά σε εσωτερικούς πρόσφυγες. Από τις φωτιές στην Ηλεία το 2007, το Μάτι το 2018 έως τις σημερινές φωτιές έχουμε το ίδιο μοτίβο καταστροφής, τα ίδια δεδομένα, τους ίδιους υπεύθυνους τις ίδιες κριτικές.

Τα πάντα έχουν ειπωθεί. Τα πάντα είναι γνωστά.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε όμως ότι η κατάσταση αυτή τη στιγμή είναι οριακή. Δεν γνωρίζουμε πως θα είναι η επόμενη μέρα και αυτό είναι κυριολεκτικό. Δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει αύριο, σε δεκαπέντε μέρες, σε δύο μήνες. Η καταστροφή που βιώνουμε αυτή τη στιγμή ίσως είναι το πρελούδιο για όσα γινουν αύριο ή σε έναν μήνα. Ισως δούμε πολύ χειρότερα και αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η φύση και η ποιότητα της ζωής μας πριν καν αυτή περάσει στα χέρια των αφεντικών και του κράτους. Αυτό το λέμε έχοντας συνυπολογίσει μια σειρά παράγοντες.

1. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα θα συνεχίσουν και θα ενταθούν. Η κλιματική αλλαγή, η υπερθέρμανση δηλαδή του πλανήτη ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής παραγωγής είναι εδώ. Και έχουμε κάθε λόγο να περιμένουμε το επόμενο διάστημα να υπάρξουν και πάλι συνθήκες που θα ευνοούν ολοκαυτώματα. Ή πλημμύρες.

2. Το κράτος και δεν μπορεί και δεν θέλει να εκπληρώσει το δικό του μέρος του συμβολαίου σε μια κοινωνία ανάθεσης. Σε όλα τα επίπεδα, είτε αρνείται να οργανώσει τους μηχανισμούς πρόληψης και προστασίας είτε αποτυγχάνει ολοκληρωτικά ακόμα και να διαχειριστεί το τεχνικό μέρος μιας τέτοιας συνθήκης. Το κράτος νοιάζεται να υπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα και το μόνο που ενδιαφέρει το πολιτικό του τμήμα σε σχέση με τις φωτιές είναι το ψηφοθηρικό κόστος στο εκλογικό παιχνίδι. Ολη του στρατηγική είναι προσανατολισμένη στην προστασία του εαυτού του, όχι στην προστασία της κοινωνικής βάσης. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα διαφορετικό στις επόμενες πυρκαγιές.

3. Μετά την καταστροφή θα ακολουθήσει μια επικοινωνιακή γιορτή στην οποία το κράτος θα μοιράσει κάποια χρήματα στους πληγέντες, θα υποσχεθεί περισσότερα και μόλις σβήσουν τα φώτα το θέμα θα ξεχαστει. Να θυμηθούμε ότι έφαγαν ακόμα και το τεράστιο ποσό αλληλεγγύης που είχε συγκεντρωθεί για τους πυρόπληκτους της Ηλείας το 2007. Ούτε σε επίπεδο αποκατάστασης των άμεσων αναγκών όσων έχασαν τα πάντα έχουμε να περιμένουμε τίποτα από το κράτος.

4. Παρά την τεράστια καταστροφή που έχει ήδη γίνει όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν πολλά ακόμα δάση που δεν έχουν καεί σε όλη την επικράτεια. Αυτό που έπαθε η Ευβοια, η Ηλεία, η Αττική μπορεί να το πάθεί όλη η χώρα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα το επόμενο διάστημα. Πολύ πιο μακριά από την πρωτεύουσα με δυσμενέστερες συνθήκες.

Υπό το φως αυτών των δεδομένων καλούμε την κοινωνική βάση με όρους τοπικότητας, σε χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις να αυτοοργανωθεί άμεσα και να αναλάβει στο μέτρο του δυνατού κάθε πρωτοβουλία πρόληψης φωτιάς αλλά και εποπτείας των δασικών εκτάσεων των περιοχών τους. Η πολιτική του “τρέξτε να σωθείτε” που επέλεξε το κράτος ως στρατηγική του είναι βεβαιο πως θα προκαλέσει τεράστιες επιπλέον καταστροφές και πιθανόν και περισσότερα θύματα. Η ίδια η εμπειρία και σε αυτή την κρίση μας έδειξε ότι η αυτοοργάνωση και η ανάληψη της ευθύνης από τους ντόπιους και τις ντόπιες ήταν αυτό που έσωσε ότι σώθηκε. Αυτό πρέπει να πολλαπλασιαστεί.

Να πιαστούν δημοτικές και πολιτικές αρχές από τον λαιμό να κινητοποιήσουν ότι μηχανισμούς διαθέτουν αλλά και να εξοπλίσουν τις τοπικές αυτοοργανωμένες δομές, τα έργα και τις περιπολίες. Να αξιοποιηθεί η εθελοντική προσφορά των μη ντόπιων που θα έρθουν να βοηθήσουν. Να απαιτηθεί ο συντονισμός και η καθοδήγηση από την Πυροσβεστική ακόμα και επικουρικά της πυρόσβεσης από όσους ντόπιους/ες υπάρχει η ικανότητα και η θέληση να το κάνουν. Με πρώτο μέλημα την ασφάλεια, δεν πρέπει να τρέξουμε πριν κινητοποιηθούμε. Να αναδιαμορφωθεί άρδην η πυροπροστασία κι η προστασία των δασών εν γένει με βάση τις τοπικές κοινωνίες. Να περιφρουρηθούν οι καμμένες περιοχές με στόχο όχι μόνο την αναγέννηση των δασών αλλά και την επέκτασή τους.

Αλλά και η κοινωνική βάση έξω από τις “επικίνδυνες περιοχές” πρέπει να κινητοποιηθεί. Τόσο για τις άμεσες ανάγκες των εσωτερικών προσφύγων όσο και για την πολιτική πάλη για την αποκατάστασή τους αμέσως μετά.

Και σε αυτές τις καταστροφές όπως και στις προηγούμενες είδαμε και την κοινωνική αλληλεγγύη να εκδηλώνεται μαζικά και αυθόρμητα. Είδαμε και την δυναμική της αυτοοργάνωσης, την αποτελεσματικότητα και την ευστροφία της. Αυτό που διαφέρει τώρα είναι πως το είδος της κρίσης που μπήκαμε κάνει αυτές τις περιστασιακές, και υπο το κράτος απελπισίας εκδηλώσεις κοινωνικής υγείας, απαραίτητες σε μόνιμη βάση.

Είμαστε μόνοι μας. Κι έχουμε από την μία κράτος και κεφάλαιο να μας απομυζούν και παράλληλα να μετατρέπουν το περιβάλλον της καθημερινότητάς μας σε τέφρα.
Πρέπει να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας ή να συμβιβαστούμε σε πρωτοφανή, για ό,τι έχουμε συνηθίσει, επίπεδα μιζέριας. Να σώσουμε τη φύση και εμάς από την καταστροφική λαίλαπα που λέγεται κράτος και κεφάλαιο.

Η ξεφτίλα κι η παλιανθρωπιά έχουν τα όριά τους. Για την προβοκάτσια με τη δήθεν στήριξη αναρχικών προς τον γυναικοκτόνο Δ. Βεργή.

Η ξεφτίλα κι η παλιανθρωπιά έχουν τα όριά τους. Για την προβοκάτσια με τη δήθεν στήριξη αναρχικών προς τον γυναικοκτόνο Δ. Βεργή.

Με έκπληξη κι οργή διαπιστώσαμε πως κυκλοφόρησε μέσω ανώνυμου προφίλ στο Instagram ένα αφισάκι με ένα δήθεν κάλεσμα αναρχικών στην πλατεία Εξαρχείων για live οικονομικής ενίσχυσης στον γυναικοκτόνο Δημήτρη Βέργο. Το προφίλ διαγράφηκε λίγες ώρες μετά. Το ηλεκτρονικό αφισάκι αναπαράχθηκε από τουλάχιστον 2 ηλεκτρονικά ΜΜΕ με τον πομπώδη τίτλο “Στο πλευρό του δολοφόνου της Γαρυφαλιάς οι αντιεξουσιαστές”. Τα 2 ηλεκτρονικά ΜΜΕ είναι το kedenews.gr και το news2u.gr, ιδιοκτησίας του ομίλου Pressgroup, με ίδιο αριθμό μητρώου κι ημερομηνία καταχώρησης στο μητρώο ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Στο news2u το “ρεπορτάζ” υπογράφει η Κέλλυ Σαουάχ-Μαραγκουδάκη, υποψήφια σύνεδρος της ΟΝΝΕΔ το 2016.

Αυτή η άθλια προβοκάτσια έρχεται σαν επιστέγασμα μιας εξίσου άθλιας εκστρατείας γνωστών wannabe alt-right κύκλων της Νέας Δημοκρατίας που λίγες ώρες μετά τη γυναικοκτονία της Γαρυφαλιάς “ανακάλυψαν” πως ο δράστης είναι αναρχικός γιατί είχε κάνει like μεταξύ άλλων σε 3-4 αναρχικές σελίδες στο Facebook. Μια άθλια εκστρατεία με διττό στόχο. Αφενός να λοιδωρήσει το αναρχικό κίνημα σαν φυτώριο εγκληματιών. Αφετέρου να επιτεθεί στο φεμινιστικό ρεύμα που έχει καταφέρει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να ριζώσει και να επεκταθεί μέσα στην κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι που “ανακάλυψαν” ότι ο γυναικοκτόνος είναι αναρχικός, λίγες ώρες μετά ειρωνεύονταν και διαστρέβλωναν για πολλοστή φορά τον όρο “γυναικοκτονία”.

Από την πλευρά μας οφείλουμε να πληροφορήσουμε όλον αυτόν τον εσμό (μαζί και φερόμενους ως δημοσιογράφους του Pressgroup) πως το κίνημα ενάντια στις γυναικοκτονίες, την κακοποίηση, τις παραβιαστικές συμπεριφορές, τις έμφυλες ανισότητες και τελικά ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό θα περάσει κι από πάνω τους και θα τους τσακίσει.

ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΗ

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Αναρχική Ομοσπονδία

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση: 85 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση. Τα διδάγματα και το δίκαιο του αγώνα της.

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση: 85 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση. Τα διδάγματα και το δίκαιο του αγώνα της.

Διεθνής αναρχική ανακοίνωση: 85 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση. Τα διδάγματα και το δίκαιο του αγώνα της.

Στις 19 Ιουλίου του 1936 η εργατική τάξη πέτυχε μια ιστορική νίκη ενόψει του στρατιωτικού πραξικοπήματος που ξεκινούσε κατά της κυβέρνησης και της Ισπανικής Δημοκρατίας. Το πραξικόπημα προέκυψε από τον κοινό σχεδιασμό του στρατού και της αστικής τάξης, έχαιρε της στήριξης όλων των αντιδραστικών τμημάτων της κοινωνίας (εκκλησία, Καρλιστές, Φαλλαγίτες, συντηρητικοί, γαιοκτήμονες, βιομήχανοι) και χρηματοδοτήθηκε από δεξιούς τραπεζίτες και από τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι.

Απέναντι σε αυτό το καλά οργανωμένο σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης υπήρχαν μόνο μια χούφτα πιστοί στρατιωτικοί και λίγες αμφισβητήσιμες μονάδες δημόσιας τάξης. Ωστόσο, η εργατική τάξη συνειδητοποίησε πλέρια τον ιστορικό της ρόλο και η αντίστασή της ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Οι προλεταριακές μάζες κατέλαβαν ολόκληρες πόλεις όπως η Βαρκελώνη, η Μαδρίτη, η Χιχόν, το Σαν Σεμπαστιάν και η Βαλένθια.

Η ήττα αυτού του πραξικοπήματος οδήγησε σε έναν εμφύλιο πόλεμο πλήρους έκτασης, καθώς ο στρατός είχε επικρατήσει σε ορισμένες πόλεις και περιοχές (Ναβάρα, Καστίλλη, Σεβίλλη, Κόρδοβα, Κάντιθ και Γαλικία). Ο στρατός είχε στο πλευρό του τον αποικιακό στρατό της Αφρικής και επικουρούταν από τις φασιστικές δυνάμεις. Η νίκη του Φράνκο κατέστη εφικτή χάρη στη διεθνή βοήθεια. Παρ’ όλα αυτά, ο πόλεμος διήρκεσε συνολικά 33 μήνες.

Λόγω του πραξικοπήματος το δημοκρατικό κράτος κατέρρευσε. Η ώθηση των λαϊκών δυνάμεων ήταν τέτοια, ώστε η αντίσταση οδήγησε τελικά σε μια κοινωνική επανάσταση. Της επανάστασης αυτής ηγήθηκαν η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (CNT), η Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία (FAI), οι Ελεύθερες Γυναίκες (Mujeres Libres), η Ελευθεριακή Νεολαία (FIJL) και σε μικρότερο βαθμό το Εργατικό Κόμμα Μαρξιστικής Ενοποίησης (POUM). Πρέπει να αναφερθεί, όμως, ότι η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία επηρέασε τις βάσεις όλων των κομμάτων, τα απλά μέλη των οποίων συμμετείχαν ενεργά στην επαναστατική διαδικασία.

Οι δυνάμεις των εργατών συγκρότησαν πολιτοφυλακές με τα όπλα που απαλλοτρίωσαν από τους στρατώνες. Η λαϊκή ώθηση απέρριψε τα στρατιωτικά τάγματα των φασιστών και δημιούργησε έναν ολόκληρο στρατό πολιτοφυλακών που χρηματοδοτούνταν ουσιαστικά από τα συνδικάτα, τις πολιτικές οργανώσεις και τις κοινότητες. Με την πάροδο του χρόνου η κεντρική κυβέρνηση δημιούργησε έναν Λαϊκό Στρατό με την ιδέα να επιτεθεί στον εχθρό με τα ίδια του τα όπλα. Ωστόσο, αυτός ο στρατός στόχευε να συντρίψει το επαναστατικό φρόνημα των πολιτοφυλακών, δηλαδή του πραγματικού ένοπλου λαού.

Η επανάσταση ξεκίνησε με την κολεκτιβοποίηση των επιχειρήσεων και της γης των ιδιοκτητών που έφυγαν στο εξωτερικό. Η εργατική τάξη κατέλαβε τα μέσα παραγωγής και τα έθεσε σε κίνηση χάρη στα συνδικάτα. Για αυτόν τον λόγο, μέσα σε λίγες εβδομάδες έγιναν πολλές απαλλοτριώσεις που οδήγησαν στην κολεκτιβοποίηση εργοστασίων και γαιών. Χάρη σε αυτήν την επανάσταση μια πολεμική βιομηχανία δημιουργήθηκε από το πουθενά. Αργότερα αυτά τα εγχειρήματα εργατικής αυτοδιαχείρισης ομαδοποιήθηκαν σε μια προσπάθεια κοινωνικοποίησης της οικονομίας, η οποία, όμως, δεν μπορούσε να ολοκληρωθεί λόγω της κυβερνητικής αντίδρασης και της εμφάνισης αντεπαναστατικών δυνάμεων που την εμπόδισαν (ειδικά το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας / PCE). Εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν στην επαναστατική διαδικασία.

Παραδείγματα της λαϊκής οικοδόμησης της κοινωνικής επανάστασης είναι τα εξής: η αγροτική κολεκτιβοποίηση, μέσω της συλλογικής ανάκτησης ιδιοκτησίας και της κοινοτικής διαχείρισης της γης· οι κολεκτίβες βιομηχανιών και υπηρεσιών που βασίστηκαν στην αυτοδιαχείριση και στον εργατικό σχεδιασμό μέσω των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών• η σχεδόν καθολική επιμόρφωση όλων των παιδιών και των νέων και η εφαρμογή μιας παιδαγωγικής που βασίστηκε στις αρχές του αναρχικού παιδαγωγού Φρανσίσκο Φερρέρ, της ορθολογικής και ελευθεριακής παιδείας• η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης (στέγαση, υγεία, βασικές υπηρεσίες) του πληθυσμού• η διακήρυξη και η διάδοση κανόνων που καθιέρωσαν τη συνεκπαίδευση στα σχολεία, την ελεύθερη άμβλωση, τις ελεύθερες ενώσεις κ.λπ.

Ο ιβηρικός αναρχισμός και ο αναρχοσυνδικαλισμός κατόρθωσαν να εφαρμόσουν για μήνες αυτές τις ιδέες και τις προτάσεις που επεξεργάστηκαν και για τις οποίες αγωνίστηκαν, οργανώθηκαν και υπέστησαν σκληρή καταστολή για πολλές δεκαετίες. Αυτό ακριβώς το παράδειγμα συνεπάγεται η δημιουργία της λαϊκής δύναμης.

Θέλουμε, επίσης, να θυμόμαστε ότι στις 19 Ιουλίου 2012 η Ροζάβα ανακήρυξε την αυτονομία της από το συριακό κράτος. Η κουρδική αυτονομία είναι επίσης μια επαναστατική διαδικασία, μια φλεγόμενη δάδα στη Μέση Ανατολή. Επί 6 χρόνια αγωνίστηκαν ακατάληπτα ενάντια στους ισλαμιστές της Αλ Νούσρα, το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και το τουρκικό κράτος. Η επανάσταση στη Ροζάβα κατάφερε, παράλληλα με την ένοπλη αντίσταση, να εδραιώσει έναν ελεύθερο χώρο στην καρδιά μιας περιοχής που μαστίζεται από καταπιεστικά και αυταρχικά καθεστώτα. Η αλληλεγγύη μας στην κοινωνική επανάσταση στη Ροζάβα είναι, λοιπόν, αμέριστη.

Η 19η Ιουλίου αντιπροσωπεύει τη νίκη ενός λαού ενάντια σε μια στρατιωτικοποιημένη και καλά προετοιμασμένη αντίδραση. Μας υπενθυμίζει ότι η νίκη είναι δυνατή, ότι η «ουτοπία» μπορεί να εφαρμοστεί. Εκτιμά τη δύναμή μας, όταν οργανωνόμαστε, για να νικήσουμε. Αντιπροσωπεύει, επίσης, τη διαρκή απειλή της ιμπεριαλιστικής και αντιδραστικής παρέμβασης από τις παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες δεν πρόκειται να διστάσουν να συντρίψουν οποιαδήποτε επαναστατική μετασχηματιστική διαδικασία. Για αυτό, είναι απαραίτητη η διεθνιστική αλληλεγγύη και η επέκταση αυτών των επαναστατικών διαδικασιών σε άλλα μέρη.

Μερικά διδάγματα από την Ισπανική Επανάσταση

Αρχικά, θα πρέπει να επισημάνουμε την ανάγκη να βγουν στο προσκήνιο οι λαϊκές μάζες αλλά και να τονίσουμε τη σημασία διαδικασιών που προηγήθηκαν, προκειμένου να καταστεί δυνατή η οικοδόμηση αυτής της πρωταγωνιστικής κίνησης των μαζών. Η πρωταγωνιστική κίνηση των μαζών είναι η οικοδόμηση της λαϊκής δύναμης. Είναι εκείνη η κοινωνική συνθήκη όπου οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι παίρνουν στα χέρια τη διαχείριση όλων των κοινωνικών προβλημάτων και ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένων του αγώνα για την αποτροπή του πραξικοπήματος του Φράνκο, και αναλαμβάνουν συλλογικά την επίλυσή τους.

Στη Βαρκελώνη, άρα και στην Καταλονία, οι άνθρωποι κέρδισαν τους δρόμους, κατέλαβαν τους στρατώνες και νίκησαν την αντίδραση, με οργανωμένο και προγραμματισμένο τρόπο, εφαρμόζοντας ένα υψηλό και σύνθετο επίπεδο άμεσης δράσης με τις επιτροπές άμυνας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT), κατατροπώνοντας το αντιδραστικό φασιστικό πραξικόπημα. Η συσσωρευμένη εμπειρία από τις οδομαχίες και τις ομάδες κρούσης εκφράστηκε σε όλο της το μεγαλείο στις 19 Ιουλίου. Η Βαρκελώνη και η Καταλονία ήταν στα χέρια της καταλανικής εργατικής τάξης και των αγροτών.

Στη Βαρκελώνη και στην Καταλονία εγκαινιάστηκε ένα είδος δυαδικής εξουσίας. Από τη μία ήταν η καταλανική κυβέρνηση (Generalidad) ως κρατική εξουσία. Από την άλλη η Επιτροπή Αντιφασιστικών Πολιτοφυλακών και οι κολεκτίβες, οι οποίες κατάφεραν να κολεκτιβοποιήσουν πρακτικά ολόκληρη την οικονομία, όπως είχε αποφασιστεί στο συνέδριο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT) στη Σαραγόσα. Έχοντας στο χέρι τους την κοινωνική δύναμη και τη νίκη, η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας (CNT) και οι ομάδες δράσης της Ιβηρικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) επέτρεψαν τη διατήρηση κρατικών φορέων, οι οποίοι αργότερα θα στρέφονταν ενάντια στην επανάσταση, και έθεσαν όλες τις κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις σε ισότιμη θέση στο Συμβούλιο Αντιφασιστικών Πολιτοφυλακών . Δεν υπήρχε καμία επιθυμία να επιβληθεί η αναρχική δικτατορία, αλλά από την άλλη πλευρά, η πόρτα άνοιξε για τους ελιγμούς του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (PCE) και την επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης μέσω αυτού.

Με βάση αυτά τα δεδομένα μπορούμε να κάνουμε δυο επισημάνσεις. Πρώτον, μέσα σε αυτή τη συνθήκη ενισχύθηκαν οι δυνάμεις που δεν τάσσονταν υπέρ μιας επαναστατικής διαδικασίας, αλλά υπέρ της διατήρησης της Δημοκρατίας ως μορφής διακυβέρνησης. Δεύτερον, η νίκη έδωσε ένα μεγαλύτερο περιθώριο, για να προχωρήσει ο σχηματισμός των λαϊκών οργανώσεων που θα αντικαθιστούσαν εντελώς το κράτος και θα επέτρεπαν τη δοκιμή νέων μορφών αυτοδιαχείρισης και φεντεραλισμού σε προηγμένο βαθμό.

Προς επίρρωση της πρώτης πτυχής μπορούμε να επισημάνουμε τις ένοπλες αντιπαραθέσεις στο τηλεφωνικό κέντρο της Βαρκελώνης το 1937 με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (PCE) και τις συνεχείς εκτελέσεις αριστερών μαχητών που δεν ήταν μέλη του συγκεκριμένου κόμματός. Και ως προς τη δεύτερη πτυχή, η Καταλονία ήταν το τελευταίο προπύργιο που έπεσε στα χέρια του φρανκισμού. Συνεπώς, το σύνθημα «πόλεμος και επανάσταση ταυτόχρονα» που προπαγάνδιζαν οι αναρχικοί ήταν σωστό.

Και εδώ έρχεται το κεντρικό ζήτημα που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο ισπανικός αναρχισμός στα μέσα της επανάστασης: ένταξη στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας. Μπορεί κανείς να εξετάσει τη σοφία ή όχι αυτής της απόφασης, η οποία παραβιάζει τις αρχές της ιδεολογίας μας, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι αναρχικοί λειτουργούσαν υπό αντίξοες συνθήκες από πολλές απόψεις (έλλειψη οπλισμού, έλλειψη διεθνούς υποστήριξης) και εν μέσω μιας εντελώς άνευ προηγουμένου κατάστασης, όπου η δύναμη των αναρχικών οργανώσεων διέφερε σε διαφορετικές περιοχές της ισπανικής επικράτειας.

Το κύριο μειονέκτημα του ισπανικού αναρχισμού σε αυτόν τον τομέα ήταν η έλλειψη μιας πολιτικής οργάνωσης που να είχε τη δική της στρατηγική και τις δικές της προτάσεις για μια τέτοια άνευ προηγουμένου και δύσκολη κατάσταση και η οποία δε συνδέθηκε με τις στρατηγικές άλλων πολιτικών δυνάμεων. Αναμφίβολα πολλά έπρεπε να συμφωνηθούν, αλλά είναι πάντα προτιμότερο να κάνουμε κάτι σύμφωνα με τη δική μας προσέγγιση και με τις δικές μας δυνάμεις.

Το γεγονός ότι ο αναρχισμός δεν ήταν επαρκώς πολιτικά οργανωμένος στην Ισπανία είχε αντίκτυπο ακόμη και στον τομέα του πολέμου και της άμεσης δράσης, καθώς άλλες μορφές οργάνωσης των πολιτοφυλακών και πιο περίπλοκα επίπεδα θα μπορούσαν να διερευνηθούν σε αυτό το επίπεδο (στην πραγματικότητα υπήρχαν αρκετές προτάσεις υπό αυτήν την έννοια), χωρίς να προκύψει μια κρατικού τύπου διολίσθηση στον μιλιταρισμό, η οποία εν τέλει παρέδωσε τις πολιτοφυλακές στον έλεγχο του κράτους (και σε όποιον έλεγχε την κυβέρνηση, με το αυξανόμενο βάρος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας / PCE) και στη Σοβιετική Ένωση στην πραγματικότητα.

Είναι πολύ μακριά από τις βλέψεις μας να πούμε τι έπρεπε να γίνει. Τότε οι άνδρες και οι γυναίκες του λαού, οι αδελφοί και οι αδελφές μας στις ιδέες, πολέμησαν και έδωσαν τη ζωή τους, αντιμετωπίζοντας το φασισμό με τεράστιο θάρρος. Η επαναστατική διαδικασία ήταν το προϊόν της συσσώρευσης αγώνων του ισπανικού λαού πριν από το 1936, η οποία περιελάμβανε απελάσεις και φυλακίσεις, αλλά και την ατμόσφαιρα συζήτησης και δράσης που περιέβαλε την εργατική τάξη και τα διαφορετικά επίπεδα άμεσης δράσης που αναπτύχθηκαν σε καθημερινά βάση. Ομάδες όπως οι “Los Solidarios” βρίσκονταν στη Λατινική Αμερική, χρηματοδοτώντας με απαλλοτριώσεις αυτήν τη διαδικασία που κυοφορούταν επί χρόνια. Σε αυτήν τη διαδικασία η ύπαρξη μιας αναρχικής πολιτικής οργάνωσης θα παρείχε έναν σαφή προσανατολισμό σε όλα τα επίπεδα του αγώνα και θα επέτρεπε οι συζητήσεις εντός του αναρχικού κινήματος να εξελίσσονταν με διαφορετικό τρόπο. Και εκτός αυτού, ο αναρχισμός δεν ήταν η μόνη υπάρχουσα δύναμη. Άλλες δυνάμεις βρισκόντουσαν, επίσης, στο παιχνίδι και είχαν τα δικά τους πολιτικά σχέδια και τους συμμάχους τους.

Για εμάς η πολιτική οργάνωση είναι καθοριστική, ειδικά σε μια διαδικασία αλλαγής. Η οργάνωσή μας δεν είναι πρωτοπορία, δεν προχωρά μπροστά από τους καταπιεσμένους, για να τους καθοδηγεί. Αντιθέτως, είναι ένας μικρός κινητήρας που ωθεί τις λαϊκές οργανώσεις, βοηθά και ωθεί τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους, για να γίνουν οι κτίστες του πεπρωμένου τους και πορεύεται μαζί με τους, με τα προβλήματα και τους περιορισμούς τους, αλλά και με μαζί με τη δημιουργική δυνατότητα αυτών των ανθρώπων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι πολιτικά οργανωμένοι αναρχικοί μιλούμε για μια άνευ προηγουμένου σύλληψη της εξουσίας. Αντιλαμβανόμαστε την εξουσία ως την ικανότητα του λαού για δράση και γι’ αυτό μιλάμε για Λαϊκή Εξουσία ή άλλες έννοιες που εκφράζουν την ίδια ιδέα ότι οι άνθρωποι πρέπει να οικοδομήσουν την επαναστατική διαδικασία και την ελευθεριακή κομμουνιστική κοινωνία που επιθυμούμε. Αυτή η έννοια δεν έχει καμία σχέση με την κρατική εξουσία. Αντίθετα, αναφέρεται στη δυνατότητα των από τα κάτω να καταστρέψουν το κράτος και να αντικαταστήσουν την καπιταλιστική κοινωνία με μία καινούρια κοινωνική τάξη πραγμάτων.

Η πολιτική οργάνωση, η λαϊκή εξουσία και η πεποίθηση ότι μια ελευθεριακή κοινωνία δεν πρόκειται να δημιουργηθεί εν μία νυκτί μετά την επανάσταση, αλλά έπειτα από μια διαδικασία μετάβασης όπου διάφορες δυνάμεις θα συνεχίσουν να πιέζουν για το δικό τους εγχείρημα και όπου οι αναρχικοί πρέπει να έχουν την ικανότητα και τη δύναμη να ενοποιήσουν τις προτάσεις τους, κρίνουμε πως είναι βασικά στοιχεία μιας επαναστατικής διαδικασίας με σαφή αναρχικό και αντιεξουσιαστικό προσανατολισμό.

Πιστεύουμε, με κάθε σεμνότητα, ότι αυτά μπορεί να είναι μερικά από τα συμπεράσματα που έχει διδάξει στους οργανωμένους αναρχικούς η Ισπανική Επανάσταση. Με την Ισπανική Επανάσταση υλοποιήθηκε η οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, έστω μερικώς, που διήρκεσε μέχρι το 1939. Πρόκειται για τους ανθρώπους που συνήθισαν να ζουν σε συνθήκες κοινωνικοποιημένης οικονομικής ζωής και αυτοδιαχείρισης, καταργώντας μέχρι και το χρήμα, ενώ παράλληλα κρατούσαν το πολεμικό μέτωπο.

Πρέπει να τονίσουμε ότι πολλοί από τους επιζώντες συντρόφους που κατέφυγαν στη Γαλλία και ήταν κλειδωμένοι σε πραγματικά στρατόπεδα συγκέντρωσης συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα κατά της ναζιστικής κατοχής στη γαλλική επικράτεια, ενώ οι Ισπανοί αναρχικοί μαχητές ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στο απελευθερωμένο Παρίσι.

Η κληρονομιά της Ισπανικής Επανάστασης δεν είναι ένα νεκρό παρελθόν, είναι μέρος της ιστορίας και του αγώνα των από τα κάτω, των διαδικασιών χειραφέτησης στις οποίες πρωταγωνίστησε η τάξη μας και των επιθυμιών για ένα διαφορετικό αύριο που αμφισβητείται μέχρι σήμερα. Στην Ισπανία μερικά από όλα αυτά υλοποιήθηκαν. Πρόκειται για μια συγκεκριμένη εμπειρία την οποία οι καταπιεσμένοι όλου του κόσμου πρέπει να μελετήσουν και να διδαχθούν από αυτήν, να βγάλουν συμπεράσματα, να δουν τους περιορισμούς που υπήρχαν και να λάβουν υπόψη τη δημιουργική δυνατότητα των ανθρώπων σε επαναστατικές συνθήκες.

Καλούμε τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους από κάθε γωνιά της γης να συνεχίσουμε αυτήν την κληρονομιά, αυτό το έργο και να αξιοποιήσουμε την εμπειρία και τα διδάγματα αυτής της λαμπρής επαναστατικής διαδικασίας στους καθημερινούς μας κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες.

Ζήτω τα 85 χρόνια από την Ισπανική Επανάσταση!

Η νίκη θα έρθει από τα κάτω!

Ζήτω η κοινωνική επανάσταση!

Είμαστε στο πλευρό όσων αγωνίζονται!

Embat, organitzacio libertaria de Catalunya – Καταλονία

Federación Anarquista Uruguaya (FAU) – Ουρουγουάη

Αναρχική Ομοσπονδία – Ελλάδα

Libertäre Aktion – Ελβετία

Federación Anarquista de Rosario (FAR) – Αργεντινή

Die Plattform – Anarchakommunistische Organisation – Γερμανία

ZACF (Zabalaza Anarchist Communist Front) – Νότια Αφρική

Organización Anarquista de Córdoba –  Αργεντινή

AWSM (Aotearoa Workers Solidarity Movement) – Νέα Ζηλανδία

Grupo Libertario Vía Libre – Κολομβία

Coordenacao Anarquista Brasilera (CAB) –  Βραζιλία

Organisation Socialiste Libertaire (OSL) – Ελβετία

Federación Anarquista Santiago (FAS) –  Χιλή

Organización Anarquista de Tucumán (OAT) –  Αργεντινή

Alternativa Libertaria/ Federazione dei Comunisti Anarchici (AL/FdCA) – Ιταλία