Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ

Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ

Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ, προς όσους και όσες βρίσκονται στον δρόμο και μάχονται τον ρατσισμό ενάντια στην εξουσία

Παρακολουθούμε με ενθουσιασμό, αγωνία, ελπίδα και λύπη τα όσα γίνονται στους δρόμους των Αμερικανικών πόλεων μετά την ρατσιστική δολοφονία του Αφροαμερικανου George Floyd. Η σκέψη μας είναι μαζί σας και η αλληλεγγύη μας θα εκφραστεί έμπρακτα εδώ που ζούμε. Εσείς είστε που αγωνίζεστε στο κέντρο μιας υπερδύναμης που μαζί με άλλες δυναστεύουν τον πλανήτη. Εσείς είστε σε αυτό που στον υπόλοιπο κόσμο φαίνεται ως “το κέντρο του κόσμου”. Έτσι οι εικόνες και οι μαρτυρίες που λαμβάνουμε από τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις, τον πόλεμο της προπαγάνδας έχουν ιστορική σημασία και επίδραση πολύ ευρύτερη από τα σύνορα των ΗΠΑ. Εσείς επηρεάζετε εμάς πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσαμε να επηρεάσουμε εμείς εσάς ότι και να κάνουμε. Δεν μπορούμε να πούμε πολλά ούτε για τις κατευθύνσεις του δικού σας αγώνα, ούτε να προτείνουμε το οτιδήποτε. Οι διαφορές ανάμεσα στις Ελληνικές και τις Αμερικανικές συνθήκες είναι τέτοιες που διαμορφώνουν άλλο τοπίο. Εδώ δεν υπάρχουν μειονότητες με χαρακτηριστικά αντίστοιχα των αφροαμερικάνων. Εδώ ο συστημικός ρατσισμός κατευθύνεται εναντίον των μεταναστών, των Ρομά και κάποιων εθνικών μειονοτήτων γεωγραφικά περιορισμένων. Απέναντί μας έχουμε μια καταστολή και ένα κράτος, βάρβαρο όσο κάθε άλλο, αλλά με λιγότερα μέσα από το Αμερικανικό και χωρίς την “αυτοκρατορική” του περηφάνια. Εδώ είμαστε 10 εκατομμύρια με μόλις δύο μεγάλουπόλεις… Το μόνο που θα είχε νόημα να μοιραστούμε είναι η δική μας εμπειρία από γεγονότα αντίστοιχα που παρά τις διαφορές στις συνθήκες ίσως να μπορούν να προσφέρουν στις επιλογές που ο αγωνιζόμενος κόσμος στις ΗΠΑ θα συναντήσει, όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοιου τύπου εξέγερση στην ιστορία. Σε τελική ανάλυση το ελληνικό είναι κι αυτό ένα κράτος με ανεπτυγμένο καπιταλισμό, ανήκει στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο του ΝΑΤΟ, έχει σταθερή αστική δημοκρατία, έχει ΜΜΕ ανάλογης αθλιότητας με τα αμερικανικά, έχει εκθρέψει και συνεχίζει να φουντώνει το ρατσισμό και το φασισμό. Και το 2008, μπάτσοι εκτέλεσαν έναν 15χρονο σε μια ιστορική και μαχόμενη γειτονιά της Αθήνας, τα Εξάρχεια. Ζήσαμε σε όλη την χώρα έναν μήνα μαζικής εξέγερσης ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα, με την νεολαία να πρωταγωνιστεί και τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις, με πρώτους τους αναρχικούς, στην άκρη της λόγχης. Συμπληρωματικά, λίγα χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, και της επιτροπείας της Ελλάδας από ΔΝΤ ζήσαμε ξανά σημαντικές συγκρουσιακές καταστάσεις. Έχοντας πια περάσει κάποια χρόνια από όλα αυτά, είμαστε στο στάδιο εξαγωγής συμπερασμάτων και μερικά από αυτά που κρίνουμε ότι ίσως σχετίζονται με τον δικό σας αγώνα, τα απευθύνουμε επιγραμματικά ελπίζοντας ότι σε κάτι μπορούν να σας χρησιμεύσουν.

  1. Οι στιγμές εξέγερσης ανοίγουν τα αυτιά του κόσμου. Ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι είναι όχι μόνο είναι πρόθυμοι να ακούσουν νέες προτάσεις και ιδέες αλλά διψούν για αυτό. Είναι μια μοναδική ευκαιρία για κάθε ριζοσπαστικό κίνημα να απευθυνθεί και να πείσει.
  1. Σε τέτοιες στιγμές ο χειρότερος εχθρός έρχεται από το εσωτερικό του αγώνα. Πίσω από όσους/ες μάχονται, από όσους/ες ξενυχτούν, τραυματίζονται ή συλλαμβάνονται καιροφυλακτούν καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις που απλά θέλουν να αντλήσουν δύναμη για την πολιτική τους ανέλιξη. Είναι οι πρώτοι που θα προσπαθήσουν να υπονομεύσουν το μαχητικό πνεύμα, οι πρώτοι που όταν αρχίσει να καταλαγιάζει η ένταση θα προσπαθήσουν να γυρίσουν τον κόσμο σπίτι του και να απομονώσουν τα πιο δυναμικά στοιχεία. Στην Ελλάδα μετά το 2008 το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένα αριστερό κόμμα που τελικά κατέκτησε την εξουσία και φυσικά στη συνέχεια απεμπόλησε όλες του τις υποσχέσεις.
  1. Όταν οι εξεγέρσεις τελειώνουν, το ερώτημα είναι το τι έχουν αφήσει πίσω. Το κράτος δεν θα διστάσει σε πρώτο χρόνο να θυσιάσει τον “άτυχο” υπηρέτη του, αυτόν που προκάλεσε με την πράξη του το ξεχείλισμα της λαϊκής οργής -πράξη που δεκάδες φορές έχουν διαπράξει άλλοι πριν από αυτόν, πράξη η οποία όλοι ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κανονικοποιημένη- για να κατευνάσει την εξεγερμένη κοινωνική βάση. Στην Ελλάδα τον δολοφόνο του 15χρονου τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Ανάλογα με την ένταση και την διάρκεια της εξέγερσης, ίσως πέρα από την -πρόσκαιρη συνήθως- τιμωρία του θύτη, να κερδηθούν και κάποιες νέες νομικές ρυθμίσεις. Αυτά είναι θετικά φυσικά, αλλά υπάρχουν πολύ θετικότερα να κατακτηθούν κι αυτά αφορούν την εμπιστοσύνη της κοινωνικής βάσης στις δικές τις δυνάμεις και δυνατότητες, την εξέλιξη της πολιτικής συνείδησης και την οργάνωση του κόσμου σε μαζική και μόνιμη βάση. Μετά την εξέγερση του 2008 το δικό μας κίνημα βγήκε πολύ ισχυρότερο, αλλά όχι τόσο ισχυρότερο όσο θα μπορούσε αν είχε την ετοιμότητα να κάνει οργανωμένη πολιτική δουλειά και να αναπτύξει νέες δομές ικανές να απευθυνθούν σε πολύ περισσότερο κόσμο.
  1. Η πάλη ενάντια στην καταστολή ή τον ρατσισμό είναι τα κεντρικά επίδικα της εξέγερσης, η εξέγερση όμως θα δώσει την δυνατότητα να αναδειχτούν πολλά περισσότερα. Στο τέλος το πιο βασικό επίδικο θα είναι, όμως, η οργάνωση του κόσμου από τα κάτω. Στην Ελλάδα κατά τη την διάρκεια της κρίσης και των μεγάλων αγώνων που δόθηκαν τότε δημιουργήθηκαν δομές, συνελεύσεις γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις. Το αναρχικό κίνημα, κατά την άποψή μας, δεν διαμόρφωσε μια ικανή στρατηγική για την συνέχιση και την επέκτασή τους κι έτσι αυτή η δυναμική στην κοινωνική βάση ατρόφησε και χάθηκε. Όσο λειτούργησε πάντως έδειξε στοιχεία που θα επέτρεπαν να ελπίσουμε σε πολλά…
  1. Στις εξεγέρσεις όπως και στις επαναστάσεις, πλάι στην κοινωνική βάση συντάσσονται και άτομα από άλλα πιο προνομιούχα στρώματα. Αυτό είναι καλό. Πολλές φορές η κοινωνική συνείδηση ενός ατόμου υπερβαίνει το ταξικό ή πολιτικό του συμφέρον. Αυτό όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τελικά η κοινωνική βάση πρέπει να αναζητήσει τις αιτίες για τα δεινά της πρώτα από όλα στην ταξική ανισότητα και την πολιτική ανάθεση. Η ταξική ανάλυση και αναφορά δεν μπορεί να λείπει και με χαρά μας ακούμε το περίφημο σύνθημα “Eat the rich” να δονεί τους δρόμους των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων. Εκτός από τους δρόμους -και στη δική μας περίπτωση αυτό εμάς φάνηκε πεντακάθαρα- οι χώροι δουλειάς πρέπει κι αυτοί να είναι πεδία αντίστασης, εξέγερσης, οργάνωσης.
  1. Η συκοφαντία, η καταστροφολογία, η παραγωγή τρόμου είναι σίγουρα στο οπλοστάσιο των ΜΜΕ σε κάθε τέτοια συνθήκη. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Είναι ανόητη μια φοβική στρατηγική που θέλει να παρουσιάσει ένα ανεκτό στους αστούς πρόσωπο. Οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι απόκληροι ασφαλώς και θα λεηλατήσουν το πλούτο από τον οποίο είναι αποκλεισμένοι.

Εμείς παράγουμε τον πλούτο – δεν υπάρχει πράξη πιο ουσιαστικά εξεγερτική, από τη στιγμή που τον παίρνουμε πίσω.

  1. Το 2010, στην κορύφωση των αγώνων ενάντια στην οικονομική επιτροπεία της Ελλάδας, κατά την διάρκεια μιας από τις της μεγαλύτερες και πιο συγκρουσιακές διαδήλωσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, μια τράπεζα πήρε φωτιά και 3 εργαζόμενοι που βρίσκονταν μέσα έχασαν τη ζωή τους. Η θλίψη που προκάλεσε σε όλους αυτό το γεγονός αλλά και η λυσσαλέα επιχείρηση συκοφάντησης του κινήματος από τα ΜΜΕ έκαμψε την ορμή του και του έδωσε ένα πλήγμα από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ. Τέτοια γεγονότα είτε προϊόν ατυχίας, είτε προϊόν εγκληματικής απροσεξίας είτε προϊόν προβοκάτσιας μπορεί να γίνουν η ταφόπλακα ενός αγώνα.
  1. Είναι δεδομένο, πόσο μάλλον όταν η δολοφονία έχει ρατσιστικά κίνητρα, ότι οι φασίστες θα επιχειρήσουν να εμφανιστούν συνδράμοντας το κράτος στην συκοφάντηση και την καταστολή του αγώνα. Τέτοιες συνθήκες που οι φασίστες βγαίνουν μπροστά ενώ παράλληλα το κράτος δυσκολεύεται να τους έχει υπό την προστασία του, είναι πάντα ευκαιρία να ξεκαθαριστούν λογαριασμοί με την πιο επικίνδυνη πολιτική μόλυνση στην κοινωνική βάση.
  1. Δεν μπορούμε, παρά τις μάχες πεζοδρομίου που δίνουμε δεκαετίες στην Ελλάδα να κρίνουμε το συγκρουσιακό κομμάτι του αγώνα σας. Δεν αντιμετωπίζουμε εμείς τέτοιο στρατό όπως εσείς. Μπορούμε όμως να μεταφέρουμε την εμπειρία των μαχών του 2008 σε ένα ζήτημα. Πέρα από τις συγκρούσεις σε κεντρικά, μαζικά γεγονότα η παράλληλη περιφερειοποίηση των ακτιβισμών σε όλη την έκταση της πόλης ή της χώρας λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην γενική εικόνα και αποσυντονίζει το κράτος.
  1. Σε αυτές τις στιγμές, για τις οργανωμένες επαναστατικές δυνάμεις το πρώτο που μετράει είναι να μπορούν να δώσουν απαντήσεις επιχειρησιακά, οργανωτικά και πολιτικά. Δεν είναι ο τόπος για by the book ιδεολογικές προσεγγίσεις. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παρθεί μια λάθος απόφαση παρά να μην παρθεί απόφαση. Καμία εξέγερση δεν είναι αντίγραφο προηγούμενης και άρα για κάθε νέα εξέγερση θα χρειαστούν νέες προσεγγίσεις. Και οι αναρχικοί οφείλουν να είναι έτοιμοι να τις ανακαλύψουν χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις. Πειραματισμός, ανοιχτό μυαλό και κινηματική ενότητα (έτσι ή αλλιώς μια εξέγερση αλλάζει δραστικά το εσωκινηματικό status quo όπως διαπιστώσαμε κι εμείς μετά το 2008). Στην ενότητα και τον κοινό σχεδιασμό των αναρχικών θα επιμείνουμε, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι πόσο δύσκολος μπορεί να είναι ο δρόμος προς τα αυτήν. Το τι είναι μεγάλο όμως και το τι μικρό, τι σημαντικό και τι ασήμαντο, σε τέτοιες συνθήκες το αποφασίζει το μέλλον όχι το παρελθόν.

Σε καμία περίπτωση δεν επιχειρούμε να δώσουμε μαθήματα. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις ΗΠΑ είναι μεγαλύτερο και σημαντικότερο από οτιδήποτε έχουμε ζήσει εμείς έως τώρα στην Ελλάδα. Θα σταθούμε στο πλευρό σας όσο καλύτερα μπορούμε συνεχίζοντας παράλληλα και τον δικό μας αγώνα εδώ που βρισκόμαστε. Ο διεθνισμός, η ενότητα των αγωνιζόμενων αντανακλά την ενότητα συμφερόντων και ελπίδων της κοινωνικής βάσης σε όλο τον πλανήτη, ανεξάρτητα από χρώμα και τη φυλή. Θυμόμαστε πάντα την αλληλεγγύη που έδειξε το Αμερικανικό κίνημα στους δικούς μας αγώνες εδώ. Ο δρόμος είναι κοινός για όλους σε όποια γωνιά του ορίζονται κι αν έτυχε να βρισκόμαστε. Ο δρόμος του αγώνα ενάντια σε καπιταλισμό, κράτος, φασισμό, ρατσισμό, σεξισμό και διακρίσεις κάθε είδους. Για την ισότητα, την ελευθερία, την μόνιμη και αληθινή δικαιοσύνη. Για την κοινωνική απελευθέρωση

Ανακοίνωση για την απαγόρευση κυκλοφορίας

Ανακοίνωση για την απαγόρευση κυκλοφορίας

Μέσα σε 10 μέρες έχουν καταπέσει μύθοι δεκαετιών. Ο μύθος του κράτους που έχει ως καθήκον του την προστασία των πολιτών. Ο μύθος της αυτορύθμισης της αγοράς. Ο μύθος ότι η ιδιωτικοποίηση βασικών κοινωνικών αγαθών όπως η δημόσια υγεία γίνεται για το κοινό καλό. Ο μύθος της αλληλεγγύης της ΕΕ. Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Το μέτρο της απαγόρευσης κυκλοφορίας που επιβλήθηκε την Κυριακή 22/3/20 γκρεμίζει τον τελευταίο μύθο που είχε απομείνει στις φιλελεύθερες ολιγαρχίες που αυτοαποκαλούνται «δημοκρατίες», αυτόν της δήθεν ελευθερίας του ανθρώπου μέσα στο κρατοκαπιταλιστικό πλέγμα. Φυσικά αυτό το μέτρο δε συνοδεύτηκε από κλείσιμο των επιχειρήσεων όπου στοιβάζονται οι εργαζόμενοι/ες, προφανώς το αόρατο χέρι της αγοράς αποτρέπει την εξάπλωση του κορονοϊού σε συνθήκες συνωστισμού εργαζομένων σε κλειστούς χώρους. Ούτε βέβαια από την αποσυμφόρηση των φυλακών και την κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι αφήνονται να πεθάνουν αβοήθητοι. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται η γυμνή αλήθεια, το κράτος υπάρχει για να εγγυάται την ελευθερία της εμπορευματικής παραγωγής, της απόσπασης υπεραξίας και μέσω του κοινωνικού ελέγχου τη διαιώνιση της διαχωρισμένης από την κοινωνία εξουσίας σε κάθε πεδίο της ζωής. Η θανατοπολιτική είναι η ουσία του κράτους κι αυτό είναι πιο εμφανές από ποτέ.

Αντιλαμβανόμαστε απόλυτα τον πανικό της Εξουσίας. Πανικός ο οποίος δεν προέρχεται από τη δήθεν ατομική ανευθυνότητα όπως παπαγαλίζουν εδώ και μέρες τα ΜΜΕ (άλλωστε όλες αυτές τις μέρες επιδείχτηκε τρομερή κοινωνική υπευθυνότητα και τεράστια αυτοπειθαρχία στις εκκλήσεις των γιατρών) αλλά από τις δομικές επιλογές της. Η διάλυση του συστήματος υγείας, το ξήλωμα κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας των αδύναμων, η λεηλάτηση της κοινωνικής βάσης είναι οι αιτίες του πανικού. Η Εξουσία γνωρίζει πολύ καλά πως το μοναδικό χαρτί που της απέμεινε μπροστά στην επερχόμενη τραγωδία για την οποία φέρει αυτούσια την ευθύνη είναι ο ιδεολογικός πόλεμος μέσω του ιδεολογήματος της «ατομικής ευθύνης» (που θέτει σε πλήρη εφαρμογή το θατσερικό δόγμα «δεν υπάρχουν κοινωνίες, μόνο άτομα») και ο κοινωνικός αυτοματισμός στο σώμα της κοινωνικής βάσης. Δεν είναι η κοινωνική βάση όμως που διέλυσε το δημόσιο σύστημα υγείας και διστάζει ακόμη και τώρα να επιτάξει το σύνολο των ιδιωτικών δομών υγείας, του ιατροτεχνικού εξοπλισμού και των ιδιωτών γιατρών θέτοντάς τους στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Για να τελειώνουμε με τα ψέματα. Όποιος λέει ότι το σύστημα υγείας είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την κατάσταση ενώ οι εργαζόμενοι/ες στην υγεία σχεδόν εκλιπαρούν για την ενίσχυση σε υλικά, ΜΕΘ και προσωπικό είναι εγκληματίας. Όποιος βάζει αναχώματα στην ανάπτυξη της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας που έκανε δυναμική εμφάνιση τις τελευταίες μέρες είναι εγκληματίας. Όποιος αντιμετωπίζει μια κρίση δημόσιας υγείας με αστυνομικά μέτρα κι αντί να προβεί σε μαζικά τεστ στον πληθυσμό που θα βοηθήσουν στην ανάσχεση της εξάπλωσης του ιού βγάζει τον στρατό στους δρόμους είναι εγκληματίας. Όποιος αναγκάζει εργαζόμενους/ες να δουλέψουν υπό αυτές τις συνθήκες, σε καθεστώς πλήρους εργοδοτικής ασυδοσίας και χωρίς τα στοιχειώδη μέσα αυτοπροστασίας (ενώ υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η εξάπλωση της επιδημίας τις τελευταίες μέρες στην Ιταλία που βρίσκεται σε απαγόρευση κυκλοφορίας γίνεται μέσω αυτής της οδού) είναι εγκληματίας. Όποιος ασκεί ή προωθεί τον μαυραγοριτισμό ή θεωρεί πως η κρίση γεννά ευκαιρίες είναι εγκληματίας. Εμείς λοιπόν είμαστε απόλυτα πεισμένοι πως σύντομα η κοινωνική βάση κι οι οργανωμένες δυνάμεις της θα τεθούμε αντιμέτωποι με αυτούς τους εγκληματίες. Θα λογαριαστούμε πολύ σκληρά, να είστε σίγουροι για αυτό.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΝ – ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: www.anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

8 καθήκοντα για την προστασία της κοινωνικής βάσης τώρα και μετά την τρέχουσα υγειονομική κρίση.

8 καθήκοντα για την προστασία της κοινωνικής βάσης τώρα και μετά την τρέχουσα υγειονομική κρίση.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου, κατά την οποία μια σειρά γενικευμένων κρίσεων ξεσπούν ταυτόχρονα και προοιωνίζονται ένα επικίνδυνο μέλλον για την κοινωνική βάση. Από την επαπειλούμενη νέα οικονομική κρίση που ερχόταν να διαδεχτεί την προσωρινή νηνεμία που ακολούθησε την εποχή των μνημονίων, την κρίση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο, την προσφυγική κρίση, έως την επιδημία που ζούμε αυτές τις μέρες.

Η επιδημία του κορωνοϊού είναι ένα τυχαίο, αλλά όχι απρόβλεπτο γεγονός. Οι κοινωνίες σε όλη την ιστορία πάντα έρχονται αντιμέτωπες με τέτοιες υγειονομικές κρίσεις και πάντα πρέπει να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους την πιθανότητα να συναντήσουν μια τέτοια συνθήκη.
Οφείλουμε, λοιπόν, να είμαστε ξεκάθαροι: Όλη η κοινωνία αυτήν τη στιγμή οφείλει να στηρίξει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο τις προτάσεις προστασίας που διατυπώνει η επιστημονική κοινότητα. Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο τώρα από το να περιορίσουμε μια εκατόμβη θυμάτων και μια κοινωνική καταστροφή. Κάθε άλλο καθήκον υποκλίνεται σε αυτό. Υπάρχει ατομική και συλλογική ευθύνη, την οποία όλοι και όλες πρέπει να την αναλάβουμε χωρίς περιστροφές.

Από εκεί και πέρα, τα όπλα της κριτικής πρέπει να παραμένουν παρά πόδα, γιατί, σε τελική ανάλυση, σε κάτι τέτοιες συνθήκες κρίνεται τελεσίδικα η αξία κάθε συστήματος, κάθε τρόπου συλλογικής οργάνωσης, κάθε εφαρμοσμένης πολιτικής. Είναι αυτονόητο ότι κανένα οργανωμένο σύστημα δε θα μπορούσε ποτέ να αντιμετωπίσει πλήρως τόσο μαζικές ανάγκες περίθαλψης, όπως και μια τόσο ξαφνική και ολική οικονομική αποδιοργάνωση. Από αυτήν, όμως, την κοινότοπη διαπίστωση έως το χάος που ήδη έχουμε αρχίσει να αντιμετωπίζουμε υπάρχει απόσταση. Δε φταίει ο ιός που έχουμε τόσο λίγες μονάδες εντατικής θεραπείας. Δε φταίει ο ιός που δεν υπάρχει επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Δε φταίει ο ιός που δεν υπάρχει η δυνατότητα για μαζικά τεστ μόλυνσης και μόνο όσοι διαθέτουν μισό μισθό τη φορά μπορούν να ελεγχθούν σε ιδιωτικές κλινικές. Δε φταίει ο ιός που δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για κατ’ οίκον νοσηλείες. Δε φταίει ο ιός αν εκατομμύρια άνθρωποι αυτήν τη στιγμή βρίσκονται σε καραντίνα και δεν έχουν στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς ούτε τα ψίχουλα για να εξασφαλίσουν τα βασικά για τον επόμενο μήνα. Δε φταίει ο ιός για το μακελειό που θα γίνει σε φυλακές, ψυχιατρεία, κάθε είδους ιδρύματα, αλλά και κέντρα κράτησης προσφύγων. Δε φταίει ο ιός για τον μαυραγοριτισμό.

Αν κάτι από τώρα θα πρέπει να βγάλουμε ως συμπέρασμα, αυτό είναι σίγουρα ότι φάνηκε ακόμα και στον πιο δύσπιστο το πόσο καταστροφική και αποτυχημένη είναι κάθε ιδέα ιδιωτικοποίησης της υγείας. Πόσο ηλίθια είναι η προσέγγιση που πιστεύει ότι είναι ποτέ προς το συλλογικό συμφέρον να αναλάβουν την υγεία αυτοί που βγάζουν κέρδος μέσω της αρρώστιας. Κάτι άλλο που φάνηκε από τώρα είναι ο ρόλος του κράτους ως διαχειριστή και ηγεμόνα του δημόσιου. 1500 αστυνομικοί προσλήφθηκαν λίγους μήνες πριν. Κάποιος επέλεξε να δίνει 1500 μισθούς σε μπάτσους και όχι σε γιατρούς και νοσηλευτές. Κάποιος επιλέγει να δίνει εκατοντάδες εκατομμύρια τον χρόνο σε παπάδες και όχι για τη δημιουργία νέων ΜΕΘ. Το δημόσιο ως λάφυρο του κράτους υποτιμάται, καταστρέφεται και μετά έρχεται το ίδιο το κράτος να το κατηγορήσει ως αναποτελεσματικό και να το ξεπουλήσει στα κοράκια του κεφαλαίου. Στο μεταξύ εμείς αρρωσταίνουμε αβοήθητοι. Στον καπιταλισμό η υγεία είναι ένα ακόμα εμπόρευμα, ένας ακόμα τομέας για που επιτρέπει τη συσσώρευση κεφαλαίου. Υπό αυτές τις συνθήκες, πάντοτε θα βγαίνουν ζημιωμένοι όσοι βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας.

Αυτό που έρχεται είναι μια μείζων δοκιμασία για όλη την κοινωνία, αλλά πολύ περισσότερο για την ίδια την κοινωνική βάση. Πρέπει στην παρούσα κατάσταση να διακρίνουμε ποιες είναι οι προτεραιότητες με γνώμονα την κοινωνική προστασία, κατά κύριο λόγο των πλέον αδύναμων, ποιους κινδύνους ενέχει η τρέχουσα συγκυρία και πώς θα ξημερώσει η επόμενη μέρα αυτής της κρίσης.

Το πρώτο καθήκον είναι να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή ιατρική κάλυψη των θυμάτων της επιδημίας. Σε αυτά τα πλαίσια απαιτούμε πλήρη και άμεση επίταξη όλων των ιδιωτικών μονάδων υγείας, αλλά και όλων των προμηθευτικών εταιρειών φαρμακευτικού υλικού, καθώς και κάθε άλλης δημόσιας ή ιδιωτικής υποδομής χρειάζεται για να σωθούν ζωές. Απαιτούμε άμεσες, μαζικές και μόνιμες προσλήψεις ιατρικού, νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού. Απαιτούμε δημιουργία νέων ΜΕΘ και νοσοκομείων. Απαιτούμε ο έλεγχος των αποφάσεων και των επιλογών να βρίσκεται στα χέρια του επιστημονικού προσωπικού, συνοδευόμενος από τον δέοντα κοινωνικό έλεγχο, με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση του κοινού καλού, μακριά από τα νταραβέρια της εξουσίας και τη διαχείριση ιδιωτικών συμφερόντων. Απαιτούμε αποφυλακίσεις για την αποσυμφόρηση των φυλακών και άμεσο άνοιγμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών για να αποφευχθεί το μακελειό σε μαζικούς χώρους με ανύπαρκτη, έτσι κι αλλιώς, ιατροφαρμακευτική κάλυψη.

Το δεύτερο καθήκον είναι να αντιληφθεί η κοινωνική βάση ότι πρέπει να κάνει τα πάντα για να αυτοπροστατευτεί. Αυτό σημαίνει τόσο να ακολουθεί με αίσθημα ευθύνης τις συμβουλές των ειδικών, όσο και να κινητοποιηθεί σε αυτήν τη φάση σε μικροκοινωνικό επίπεδο στην κατεύθυνση της αλληλεγγύης προς τον διπλανό. Να μην επιτρέψουμε στο κράτος να δικαιολογήσει τον πατερναλισμό του. Η ατομική υπευθυνότητα προαπαιτείται για τη διαμόρφωση και τη διατήρηση της συλλογικής υπευθυνότητας. Οφείλουμε να τηρούμε όλα τα απαραίτητα μέτρα υγειονομικής καθαριότητας και προστασίας, χωρίς ωστόσο να επιτρέψουμε στο κράτος και το κεφάλαιο να μεταβιβάσουν με έντεχνο και δόλιο τρόπο τις εγκληματικές για τα λαϊκά συμφέροντα ανεπάρκειες του καπιταλιστικού συστήματος στις πλάτες μας, στρέφοντάς μας στην οδό της εξατομίκευσης, του “αυτομαστιγώματος”, της μοιρολατρίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού. Άλλωστε, πολιτικές λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας ακολούθησαν απαρέγκλιτα όλες οι κυβερνήσεις, μηδεμίας εξαιρουμένης,  όντας στυλοβάτες του ίδιου συστήματος, του καπιταλισμού. Σε αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να αποφευχθεί και ο πανικός που διαμορφώνουν επισταμένα τα ΜΜΕ με τις υποδείξεις των κυβερνητικών κύκλων. Ο συνωστισμός και ο αγοραίος καταναλωτισμός στα σούπερ μάρκετ και στα φαρμακεία διαμορφώνει συνθήκες κοινωνικής αγριότητας που δεν τιμούν κανέναν. Πρέπει να επικρατήσει η ψυχραιμία και το μέτρο. Σίγουρα το άδειασμα των ραφιών και των φαρμακείων δεν είναι μια ψύχραιμη αντίδραση, αλλά μια πανικόβλητη κίνηση ενός πειθήνιου και εγωπαθούς ατόμου. Ας λογαριάσουμε τους εαυτούς μας ως κομμάτι του κοινωνικού συνόλου και όχι ως αποκομμένες και αυτοτελείς μονάδες.

Το τρίτο καθήκον είναι να εξασφαλιστεί η οικονομική επιβίωση τους μήνες που θα έρθουν. Απαιτούμε άμεση οικονομική στήριξη των προλεταριακών στρωμάτων, όχι μόνο των εργαζόμενων, αλλά και των ανέργων, Ελλήνων και μεταναστών. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής βάσης δουλεύει «μαύρο» σε μαγαζιά που έκλεισαν. Απαιτούμε, επίσης, επέκταση των επιδομάτων σε όλους τους εγγεγραμμένους στον ΟΑΕΔ. Απαιτούμε την εξασφάλιση της κατ’ οίκον τροφοδοσίας των αποκλεισμένων ανθρώπων και οικογενειών, καθώς και την παροχή των φαρμάκων που χρειάζεται όποιος είναι σε καραντίνα. Μέσα στην τρέχουσα επιδημιολογική και καπιταλιστική κρίση οφείλουμε να αγωνιστούμε και για να αποτρέψουμε τη μετακύλιση εξόδων υπηρεσιών κοινής ωφέλειας στις πλάτες των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων. Λογαριασμοί ίντερνετ, λογαριασμοί ΔΕΚΟ, οφειλές δανείων, κόψιμο νερού, κόψιμο ρεύματος, αλλά και επικείμενες απόπειρες πλειστηριασμών, πρέπει να ανασταλούν, χωρίς την παραμικρή περιστροφή.

Το τέταρτο καθήκον ορίζει πως οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες πρέπει να επιδείξουν την απαραίτητη και αναγκαία ταξική αλληλεγγύη, ώστε να υπερασπίσουν τα εργατικά τους δικαιώματα και τα υλικά τους συμφέροντα. Τα αφεντικά βρήκαν επιδέξια την ευκαιρία για να προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις, σε χορήγηση αναγκαστικών αδειών -συχνά άνευ αποδοχών-, καταφεύγουν στην εξαναγκαστική υπερεργασία των εργαζομένων, ξεχειλώνοντας χωρίς όρια τα ωράρια εργασίας. Η δουλειά για όσους εξακολουθούν να εργάζονται έχει αποκτήσει διαστάσεις υπερ-εντατικοποίησης, έχει γίνει ακόμα πιο ελαστική, ενώ παρά την επιδημία του κορωνοϊού που κυκλοφορεί, σε πολλές επιχειρήσεις που εξακολουθούν να λειτουργούν δεν εφαρμόζονται τα απαραίτητα μέσα υγειονομικής προστασίας, θέτοντας σε κίνδυνο πρώτα απ’ όλα τους ίδιους τους εργαζόμενους. Η ταξική συνδικαλιστική πάλη των εργαζομένων πρέπει να δυναμώσει, ειδικά τώρα που το εργασιακό περιβάλλον απορρυθμίζεται πλήρως με την αφορμή του κορωνοϊού. Οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Γι’ αυτό, λοιπόν, είναι αναγκαίο να σταθούμε στο πλευρό των αγώνων των εργαζομένων. Απαιτούμε, λοιπόν, την τήρηση του ωραρίου (και καμία επέκτασή του όπως επιχειρείται να γίνει στα σουπερμάρκετ) και των απαραίτητων μέτρων προστασίας για τους εργαζόμενους, απαγόρευση των απολύσεων, χορήγηση έκτακτων αδειών μετ’ αποδοχών και όχι αυθαίρετες αναγκαστικές άδειες, καθώς και προσαυξήσεις στους μισθούς για τους εργαζόμενους των κλάδων που εξακολουθούν να λειτουργούν.

Το πέμπτο καθήκον είναι σε επόμενη φάση η οργάνωση και ο συντονισμός της αυτοοργανωμένης αλληλεγγύης στην κοινωνική βάση. Αλληλεγγύη σε επίπεδο γευμάτων, προμηθειών, φαρμάκων, ιατρικής και κάθε είδους βοήθειας. Κάτι που, ακολουθώντας αγωνιστικά παραδείγματα του παρελθόντος, μπορεί να γίνει ένα σημαντικό πεδίο κοινωνικής προσφοράς του ανταγωνιστικού κινήματος και απόδειξη ότι η κοινωνία μπορεί να τα καταφέρει χωρίς το κράτος. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και το αλύπητο χτύπημα του μαυραγοριτισμού με κάθε διαθέσιμο μέσο. Εμείς οι ίδιοι, ως ενεργά κοινωνικά υποκείμενα, πρέπει να τσακίσουμε τα παράσιτα που θα επιχειρήσουν να κερδοσκοπήσουν εις βάρος χιλιάδων ανθρώπινων ζωών.

Το έκτο καθήκον είναι η ιδεολογική και πολιτική διαπάλη. Οφείλουμε να δώσουμε τη χαριστική βολή στη διείσδυση των νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων στην κοινωνική βάση με αιχμή το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της υγείας. Τα χειροκροτήματα στους ήρωες γιατρούς και νοσηλευτές είναι υποκριτικά και υποβολιμαία χωρίς την αλληλεγγύη σε αυτούς σε υλικό επίπεδο. Η ικανοποίηση των μισθολογικών και μη συνδικαλιστικών αιτημάτων τους μαζί με την γενναία ενίσχυση σε πόρους και προσωπικό της δημόσιας υγείας πρέπει να είναι πλέον κεντρικός πολιτικός άξονας. Από την άλλη, θα πρέπει να αντιπαλέψουμε κάθε προσπάθεια του κράτους να ενισχύσει την ιδεολογική του επιρροή, αλλά και να κοπούν στη ρίζα τους οι σκέψεις του κράτους τόσο για να εκμεταλλευτεί την παρούσα κρίση για την καταστολή των κινημάτων και των κέντρων αγώνα, όσο και για την κοινωνική νομιμοποίηση αυταρχικών επιλογών. Οι εντατικές περιπολίες της αστυνομίας στις ελλαδικές πόλεις και του στρατού στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, που υποτίθεται πως υπόκεινται στα πλαίσια της δημόσιας υγειονομικής προστασίας, γεννούν τελεσίδικα γεγονότα όσον αφορά τη θρασύτητα και τον αυταρχισμό της κρατικής καταστολής. Αν δεν ανασταλούν εν τη γενέσει τους, αδιαμφισβήτητα θα αποτελέσουν σοβαρό εμπόδιο για την ανάπτυξη των επικείμενων κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Ήδη ο Υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας, Νίκος Χαρδαλιάς, ανακοίνωσε την απαγόρευση των δημόσιων συναθροίσεων άνω των 10 ατόμων και την επιβολή προστίμου 1000 ευρώ για όσους δεν πειθαρχήσουν. Υπάρχουν, όμως, και άλλα ζητήματα που φαίνεται πως προκύπτουν και απαιτούν την επαγρύπνησή μας. Από τον ευγονικό ρατσισμό κατά της τρίτης ηλικίας ως την κυριαρχία ενός φασίζοντος υγειονομισμού ή την εκδήλωση φαινομένων κοινωνικού κανιβαλισμού, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για πρωτόγνωρα φαινόμενα σε πρωτόγνωρες συνθήκες.

Το έβδομο καθήκον είναι να ετοιμαστούμε προπαγανδιστικά, πολιτικά και οργανωτικά για την επόμενη μέρα της επιδημίας. Μια νέα οικονομική κρίση είναι βέβαιη, μια νέα μεγάλη μάχη για την υπεράσπιση των συμφερόντων της κοινωνικής βάσης πρόκειται να ξεκινήσει. Η προώθηση του επαναστατικού προτάγματος πρέπει αυτή τη φορά να γίνει η κεντρική αιχμή και να αγγίξει την κοινωνική πλειοψηφία με όρους πραγματικών υλικών αξιώσεων.

Το όγδοο καθήκον είναι να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση για την όξυνση παράλληλων κρίσεων. Τίποτα δε μας βεβαιώνει ότι, όσο διαρκεί η επιδημία, οι ιμπεριαλισμοί δε θα επιχειρήσουν να λύσουν τις διαφορές τους. Τίποτα δε μας βεβαιώνει πως δε θα βρεθούμε μπροστά σε πόλεμο ή σε μια νέα, πολύ χειρότερη από την πρόσφατη, προσφυγική κρίση.

Γνωρίζουμε τη δυσκολία που έχει η παρούσα συνθήκη. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι αυτές είναι οι στιγμές στις οποίες καλούμαστε να αποδείξουμε αν και πόσο είμαστε αντάξιοι της επαναστατικής υπόθεσης στην οποία έχουμε αφοσιωθεί. Το να προστατευτεί η επιβίωση του κοινωνικού συνόλου είναι πάντα η ισχυρότερη αξία για κάθε επαναστατική δύναμη. Η υπεράσπιση των συμφερόντων της τάξης μας, της εργατικής τάξης, είναι η ουσία της επαναστατικής υπόθεσης. Θα κάνουμε, λοιπόν, ότι είναι δυνατόν σε αυτήν την κατεύθυνση και για αυτόν τον λόγο καλούμε όλο το κίνημα, καθέναν και καθεμιά από τον κόσμο του αγώνα, αλλά και το σύνολο της κοινωνικής βάσης για να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 

Αναρχική Ομοσπονδία
Site: www.anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία
Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Σκοπός αυτής της συγκέντρωσης δεν είναι να θίξει το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είναι το φθηνό και εύκολο κράξιμο και η γελοιοποίηση. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους αιώνες η εκκλησία αποτέλεσε καταφύγιο των απελπισμένων. Ένα καταφύγιο υπονομευμένο και κοινωνικά τοξικό αλλά πολλές φορές το μοναδικό καταφύγιο.

Καθώς ο νέο-φιλελευθερισμός κάνει τον κόσμο που ζούμε όλο και πιο απάνθρωπο και τους ανθρώπους όλο και πιο μόνους και ανυπεράσπιστους, όλο και περισσότεροι απελπισμένοι άνθρωποι θα αναζητούν πνευματική ανακούφιση και φροντίδα στους κόλπους της εκκλησίας. Από αυτόν τον κόσμο αντλεί την δύναμή της και επιβάλει τον θεσμικό της ρόλο. Από αυτή την δύναμη που της δίνει η κοινωνική βάση συντηρεί την παρασιτική ιεραρχία της.

Την ίδια στιγμή όμως η εκκλησία ως ένας ισχυρός εξουσιαστικός μηχανισμός αντί να προσφέρει σε αυτούς τους ανθρώπους έναν κόσμο «αγάπης και φροντίδας για τον πλησίον χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα», όπως υποκριτικά υπόσχεται,  αλυσοδένει τους πιστούς της στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, την βαθιά συντήρηση και τη ξενοφοβία, την παθητική υπακοή προς τους κυρίαρχους και την εθελοδουλία.

Η συμμαχία νέο-φιλελεύθερων και φασιστών που κυβερνά τη χώρα ηγεμονεύοντας τη Νέα Δημοκρατία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονειρεύεται να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας στην δεκαετία του 1950. Υπό αυτή τη λογική η Υπουργός Παιδείας θέλει να μετατρέψει τα σχολεία σε κατηχητικά και η εκκλησία ονειρεύεται την κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις. Εδώ και χρόνια οι συντηρητικές δυνάμεις επιτίθενται σε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών στην εργασία και σε όλες τις πλευρές της καθημερινότητας. Μέρα με την ημέρα και όσο τους το επιτρέπουμε αποθρασύνονται όλο και περισσότερο. Σύντομα ο «νόμος και η τάξη» των κυρίαρχων θα μπορεί να ελέγχει και να καταστέλλει κάθε ατομική και κοινωνική ελευθερία που κατακτήθηκε με αγώνες μέσα στους αιώνες. Σκοπός αυτού του μηχανισμού είναι να αναπαράγει μέσα από τα σχολεία, τον εργασιακό εκβιασμό, την αστυνομοκρατία και τη μαζική κατήχηση, έναν τύπο ανθρώπου φοβικού, δουλικού, μεμψίμοιρου, χωρίς βιώματα και ελευθερίες, χωρίς ελπίδες και κριτική σκέψη. Η κρατική εκπαίδευση, η βιομηχανία μαζικής κουλτούρας και ενημέρωσης και ο θεσμός της εκκλησίας εγγυούνται ότι όσο φοβόμαστε και υπακούμε στους θεσμούς κανείς δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος.

Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την μοίρα της με κάθε τρόπο. Δεν θεωρούμε πως υπάρχει κανένας πιο αρμόδιος να αποφασίσει αν ένα παιδί πρέπει να γεννηθεί ή όχι από τη μητέρα που το φέρει μέσα της. Και η κοινωνία πρέπει να της παρέχει όλους τους τρόπους να δώσει την πιο σωστή απάντηση, να την βοηθά να φέρει εις πέρας ό,τι αυτή αποφασίσει, από την άμβλωση στο δημόσιο δωρεάν νοσοκομείο μέχρι την δωρεάν γέννα. Από την ψυχολογική βοήθεια μετά την έκτρωση μέχρι τα επιδόματα γέννας, τις άδειες, το δημόσιο νηπιαγωγείο μέχρι το δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο του παιδιού της. Σίγουρα δεν θα αποφασίσουμε εμείς για χάρη της, αυτή ξέρει καλύτερα από όλους μας. Και σίγουρα δεν θα αποφασίσει η εκκλησία με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις, τα αρχαία δόγματα και πίσω από όλα αυτά την ακόρεστη διάθεσή της να εξουσιάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων.

 

Ως Αναρχικοί, θέλουμε να δούμε τους ανθρώπους να έχουν την ικανότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη, φροντίζουν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον χωρίς διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής ή χρώματος. Θέλουμε να δούμε πολύχρωμες κοινότητες και γειτονιές ανθρώπων που συναντιούνται και μοιράζονται τις αγωνίες και τους φόβους τους, ζούνε και καλλιεργούν μαζί την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική αλληλεγγύη, συνδράμουν στον πόνο και τις χαρές του άλλου. Σε τέτοιες κοινότητες ελεύθερων ανθρώπων τα παιδιά που θα γεννιούνται θα είναι πιο χαρούμενα και οι γονείς τους πιο ευτυχισμένοι. Μέχρι τότε όμως δεν θα επιτρέψουμε κανέναν να παίρνει αποφάσεις εις βάρος μας και να οδηγεί τους συνανθρώπους μας στην απελπισία. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν, μητροπολίτη, πολιτικό, δημοσιογράφο, γραφειοκράτη, φασιστα να απλώσει χέρι στα σώματά μας, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να σκλαβώσει τις γυναίκες στην εξουσία των ιδεοληψιών και των συμφερόντων του.

 

Αγώνας ενάντια στην άγνοια, την δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Αγώνας για την Αναρχία και την Ελευθερία.

 

Αναρχική Ομοσπονδία, Περιφέρεια Αθήνας  

Καλέσματα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις πορείες για την 6η Δεκέμβρη

Καλέσματα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις πορείες για την 6η Δεκέμβρη

Στους δρόμους του αγώνα να σπάσουμε το κλίμα τρομοκρατίας που επιχειρεί να επιβάλλει η κρατική εξουσία.

Στις 6 Δεκεμβρίου 2008 ο 15χρονος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονείται εν ψυχρώ στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό της ΕΛ.ΑΣ. Επαμεινώνδα Κορκονέα. Τότε, για ένα μήνα ολόκληρη η ελλαδική επικράτεια κατακλύστηκε από ένα διάχυτο κύμα κοινωνικής εξέγερσης, το οποίο εκδηλώθηκε ως μια αυθόρμητη και οργισμένη απάντηση ενάντια στην απροσχημάτιστη και βίαιη καταστολή του κράτους. Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η στιγμή που το ποτήρι ξεχείλισε, πυροδοτώντας μια κοινωνική έκρηξη. Υπήρξε μία από τις πολλές στιγμές στο ιστορικό συνεχές της ανθρώπινης ιστορίας, κατά την οποία ο κόσμος των κυρίαρχων απογυμνώθηκε καταδεικνύοντας έτσι στην πλατιά κοινωνική πλειοψηφία ότι η αναπαραγωγή του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο εδράζεται αποκλειστικά πάνω στη βία. Η κρατική δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου δεν ήταν ούτε η κακιά η στιγμή, ούτε ένα μεμονωμένο συμβάν αστυνομικής αυθαιρεσίας. Μετά τον Δεκέμβρη του 2008 ακολούθησε μία μεγάλη περίοδος αυξημένης καταστολής, “απασφάλισης” των μπάτσων, οι οποίοι προέβαιναν σε καθημερινές παρενοχλήσεις στον δρόμο, σε ξυλοδαρμούς και νταϊλίκια… Προφανώς, όταν απασφαλίζεις τα σκυλιά της καταστολής, πρέπει να αναμένεις ότι κάποια στιγμή τα “ατυχήματα” θα φτάσουν και στο επίπεδο να στερήσουν ανθρώπινη ζωή.

Σήμερα έχουμε 2019. Παρ’ όλα αυτά οι τωρινές κοινωνικές συνθήκες ομοιάζουν σε τεράστιο βαθμό με αυτές που γέννησαν τόσο τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, όσο και την εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008. Η κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα έχει γίνει η επώδυνη κανονικότητα για την πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, για την εργατική τάξη και την προλεταριακή νεολαία. Η αστυνομική καταστολή και το κλίμα τρομοκρατίας των καθεστωτικών ΜΜΕ αποτελούν καθεστώς. Η κρατική εξουσία ζητάει αίμα και αυτό γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε κίνησή της, σε κάθε κίνηση της αστυνομίας, δηλαδή των πιο υποτακτικών υπαλλήλων του κράτους και των αφεντικών. Έπειτα από 11 χρόνια, λοιπόν, οι λόγοι που οδήγησαν στην εξέγερση του 2008 έχουν πλέον πολλαπλασιαστεί, επειδή έχει ενταθεί η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στη χειμαζόμενη κοινωνική βάση.

Η Νέα Δημοκρατία πήρε τη σκυτάλη στη διαχείριση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων από τη σοσιαλδημοκρατία του Σύριζα, ο οποίος ενσωμάτωσε σε σημαντικό βαθμό τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις, εφησυχάζοντας αρκετό κόσμο με τα φτηνιάρικα παραμύθια του περί εξωραϊσμού και διαχείρισης του καπιταλισμού. Αυτός, άλλωστε, είναι ιστορικά ο πολιτικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας, της «αριστεράς» του κεφαλαίου, η αφομοίωση και η απονέκρωση των αγώνων, με απώτερο σκοπό τη διάσωση του καπιταλιστικού συστήματος. Μέσα σε 4 χρόνια διακυβέρνησης ο Σύριζα αποδείχθηκε απόλυτα έμπιστο πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, προσφέροντας απλόχερα εκδούλευση στα ντόπια και υπερεθνικά αφεντικά, συνεχίζοντας πιο εντατικά τις νεοφιλελεύθερες αντιλαϊκές πολιτικές που εφάρμοσαν και οι προκάτοχοί του στα πλαίσια της αστικής κυβερνητικής πολιτικής. Μέσα σ’ αυτήν την τετραετία ο Σύριζα αποτέλεσε υπόδειγμα ΝΑΤΟϊκής κυβέρνησης, καθιστώντας την ελληνική επικράτεια προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Σ’ αυτό το πλαίσιο της ύφεσης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων στρώθηκε έτοιμο το χαλί στην παραδοσιακή δεξιά, για να συνεχίσει τον νέο κύκλο καπιταλιστικής επέλασης απέναντι σε όσους βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας.

Όπως έχουμε πολύ καλά καταλάβει, κάθε αστικό κόμμα εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Σ’ αυτό δεν διέφεραν, ούτε διαφέρουν καθόλου μεταξύ τους Νέα Δημοκρατία και Σύριζα. Ένας από τους επιμέρους ρόλους που επωμίζεται ένας κρατικός μηχανισμός είναι και η καταστολή όσων σηκώνουν κεφάλι και αντιστέκονται. Ο Σύριζα κατέστειλε πορείες, εκκένωσε πλήθος καταλήψεων, έσυρε εκδικητικά στα δικαστήρια κοινωνικούς αγωνιστές, πάντοτε όμως με μία επικοινωνιακή κάλυψη παραπλανητικού χαρακτήρα, ώστε να προσπαθήσει να διατηρήσει αλώβητο το κάλπικο κοινωνικό προσωπείο του, το οποίο λειτούργησε ως βασικός καταλύτης στην ανάδειξή του σε κυβερνών κόμμα. Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη, ποντάρει στην ικανοποίηση της συντηρητικής και ακροδεξιάς δεξαμενής των ψηφοφόρων της, για να προχωρήσει στον νέο κύκλο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Έτσι, το στρατηγικό της πλαίσιο ορίζεται προπαγανδιστικά από το τρίπτυχο «Νόμος-Τάξη-Ασφάλεια», σε συνδυασμό φυσικά με τις επενδύσεις και την επιχειρηματικότητα, που σημαίνει ότι θα εντείνει την ταξική αφαίμαξη των από τα κάτω και τη ληστρική μεταβίβαση πλούτου από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας. Σκληρή λιτότητα και άτεγκτη καταστολή είναι το πρόγραμμά της παρούσας κυβέρνησης. Για να εμπεδωθεί η στρατηγική της, για να επιχειρήσει να αποσπάσει κάποιο βαθμό κοινωνικής συναίνεσης, η Νέα Δημοκρατία καταφεύγει σε μια επιχείρηση ροπής του κοινωνικού σώματος προς την αντίδραση, τη συντήρηση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, προσπαθώντας να αποκρύψει την ταξική φύση των βάρβαρων, αντιλαϊκών πολιτικών που σκοπεύει να εφαρμόσει, υπηρετώντας τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Η Νέα Δημοκρατία, που μιλά για «εθνική» ανάπτυξη και «εθνικά» συμφέροντα -εννοώντας φυσικά την καπιταλιστική ανάπτυξη και τα καπιταλιστικά συμφέροντα-, που θεωρεί ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω τις κόντρες δεξιάς και αριστεράς προς εξυπηρέτηση των κοινών «εθνικών» στόχων -εννοώντας πως δεν υπάρχει υλική σύγκρουση ταξικών συμφερόντων ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, αφεντικά και εργάτες, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, επαναφέρει ένα αστυνομικό κράτος έκτακτης ανάγκης με σαφείς πλέον εμφυλιοπολεμικούς όρους. Το κράτος χωροφύλακας της μετεμφυλιακής εποχής τίθεται εκ νέου σε λειτουργία από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία ήδη πριν από την εκλογή της έθεσε ως πολιτική προτεραιότητα την άμεση, μετωπική σύγκρουση με τον εσωτερικό εχθρό, τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο, την αιχμή του δόρατος των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Οι βασανιστές της ομάδας Δέλτα αναλαμβάνουν ξανά τα απάνθρωπα κατασταλτικά τους καθήκοντα, τα Εξάρχεια βρίσκονται υπό στρατιωτική κατοχή στην κατεύθυνση του επικείμενου αστικού εξευγενισμού τους με σκοπό τον πλουτισμό του μεσιτικού κεφαλαίου που έχει επιχειρηματικές βλέψεις στην περιοχή. ΜΑΤατζήδες στα Εξάρχεια σταματούν για εξακριβώσεις τυχαίους περαστικούς που δεν τους “κάθονται καλά στο μάτι” και προβαίνουν σε σεξιστικές επιθέσεις σε νεαρές κοπέλες. Αναρχικοί, όπως ο σύντροφος Λάμπρος Γούλας της αναρχικής συλλογικότητας Ρουβίκωνας (μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας) και κομμουνιστές αγωνιστές συλλαμβάνονται εκδικητικά, βασανίζονται από τους μπάτσους και διώκονται με κατασκευασμένα κατηγορητήρια. Στις διαδηλώσεις κάνουν την εμφάνισή τους ασφαλίτες πίσω από τους στρατούς των ΜΑΤ, κρατώντας τσάντες, με σκοπό να φορτώσουν ενοχοποιητικά στοιχεία σε αγωνιστές και διαδηλωτές και να ενορχηστρώσουν δίκες-παρωδίες, που θα επισύρουν βαρύτατες ποινές σε όσους καταδικαστούν από τη μεροληπτική δικαιοσύνη του κράτους και των αφεντικών. Οι ανεξάρτητοι ρεπόρτερ-δημοσιογράφοι του αντικαπιταλιστικού κινήματος συχνά απωθούνται και απειλούνται από τους μπάτσους, ώστε να μην καταγράφουν τις αυθαιρεσίες και τις βιαιοπραγίες τους εις βάρος συλληφθέντων διαδηλωτών. Αναρχικοί σύντροφοι της Συνέλευσης No Pasaran στην Αθήνα εντοπίζουν συσκευές γεωεντοπισμού που τοποθέτησε η αστυνομία στα οχήματά τους, ενώ πραγματοποιούταν διαδήλωση αλληλεγγύης στους μετανάστες. Τα γραφεία των συντρόφων της Ταξικής Αντεπίθεσης (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), όπως και η οικία του συντρόφου Παναγιώτη Μασούρα, βρέθηκαν επίσης υπό αστυνομική παρακολούθηση με συστήματα κρυφών καμερών. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ και η αντιτρομοκρατική χρησιμοποιούν ως φόβητρο την επιχείρηση εξάρθρωσης της Επαναστατικής Αυτοάμυνας και διώκουν για αυτήν την υπόθεση τον Βαγγέλη Σταθόπουλο που κρατείται στις φυλακές Λάρισας και τη Μυρτώ Σ., ενώ καταζητούν τον Δημήτρη Χατζηβασιλειάδη. Λίγες μέρες πριν την επέτειο του Πολυτεχνείου εκκενώνεται με κινηματογραφικό και τρομολαγνικό τρόπο το Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι ΑΣΟΕΕ -το οποίο έπειτα ανακαταλήφθηκε-, πραγματοποιείται lock out στην ΑΣΟΕΕ και αστυνομική επίθεση σε 200 φοιτητές που πήγαν να σπάσουν την πρυτανική και κυβερνητική απόφαση, για να πραγματοποιήσουν γενική συνέλευση στη σχολή τους εν όψει των διαδηλώσεων στις 17 Νοεμβρίου. Επιπλέον, έχουν εκκενωθεί οι καταλήψεις Gare, Βανκούβερ Απαρτμάν, Σπύρου Τρικούπη 17, Rosa de Foc και Μπουμπουλίνας στην Αθήνα, η κατάληψη Palmares στη Λάρισα, ενώ στα Γιάννενα εκκενώθηκε και κατεδαφίστηκε η κατάληψη Μπρούκλυν. Στη Θεσσαλονίκη μπάτσοι εισέβαλαν στην κατάληψη Libertatia, προσήγαγαν και συνέλαβαν συντρόφους που πραγματοποιούσαν εργασίες για την ανοικοδόμηση του κτηρίου που είχε καεί από τους φασίστες κατά το εθνικιστικό συλλαλητήριο στις 21/1/2018. Επιπρόσθετα, η κατάληψη Κ*ΒΟΞ στα Εξάρχεια έχει δεχτεί ήδη δύο φορές αναίτια επίθεση από τα ΜΑΤ που στρατοπεδεύουν στα Εξάρχεια, τα οποία προσπάθησαν και τις δύο φορές να πνίξουν στα χημικά τον κόσμο που βρισκόταν στην κατάληψη.

Το κράτος εφαρμόζει μια αντιεξεγερτική εκστρατεία, προκειμένου να ισοπεδώσει τον ταξικό του αντίπαλο, τον κόσμο του αγώνα. Επιχειρεί να οξύνει κατακόρυφα την καταστολή μεθοδεύοντας τη στρατηγική της έντασης, ευελπιστώντας έτσι να τραβήξει τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο σε μια σύγκρουση υψηλής ισχύος απέναντι στη στρατιωτική παντοδυναμία της κρατικής βίας. Είναι πια προφανές ότι τα επαναστατικά φρονήματα διώκονται πλέον χωρίς ίχνος πολιτικής αιδούς από την κρατική εξουσία. Όμως, η καταστολή δεν αφορά μονάχα τους αναρχικούς και τους αντιεξουσιαστές, παρότι επικεντρώνεται σ’ αυτούς και για τηλεοπτικούς λόγους, μιας και η άρχουσα τάξη μας παρουσιάζει μέσα από τις συχνότητες και τα μέσα προπαγάνδας που ελέγχει ως δήθεν εγκληματικά στοιχεία τυφλής βίας, προκειμένου να μας απονομιμοποιήσει τεχνηέντως στα μάτια της κοινωνίας, η οποία ωστόσο στενάζει κάτω από τον ζυγό της δικτατορίας του κράτους και των αφεντικών. Εμείς ανταπαντούμε ότι είμαστε κομμάτι των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Μπορεί να είμαστε αυτήν τη στιγμή ο κύριος στόχος της κρατικής καταστολής, αλλά η επίθεση του κράτους και των αφεντικών δε θα σταματήσει σε εμάς. Η συντονισμένη επίθεση κράτους και της αστικής τάξης θερίζει ολόκληρο το σώμα των από τα κάτω, ώστε να επικρατήσει σιγή νεκροταφείου μπροστά στα νέα, ακόμη πιο βάρβαρα, αντιλαϊκά μέτρα που έπονται. Σ’ αυτήν την κατεύθυνση έχει απαγορευθεί ουσιαστικά το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία, καθώς πλέον απαιτείται από μια κυβέρνηση εκλεγμένη από το 23% του εκλογικού σώματος (!) η συμμετοχή των 50%+1 των εγγεγραμμένων μελών και ηλεκτρονική ψηφοφορία αυτών για την κήρυξη απεργίας. Αντιστοίχως, η κατάργηση του ασύλου (πλέον η αστυνομία μπορεί να εισβάλλει ανά πάσα στιγμή) και η επιχειρούμενη επίδειξη της φοιτητικής ταυτότητας για την είσοδο στο campus, από κοινού με την καπιταλιστική αναδιάρθρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (βλ. δίδακτρα σε προπτυχιακά, υποτίμηση των πτυχίων, διάσπαση των τίτλων σπουδών, ισοτίμηση πτυχίων ΑΕΙ-ιδιωτικών κολλεγίων, απλήρωτες ή πενιχρά αμειβόμενες πρακτικές, έρευνες για λογαριασμό εταιρειών, εργολαβίες στα πανεπιστήμια κ.α.) βάλλουν τόσο τις λαϊκές ελευθερίες που κατακτήθηκαν με πολυετείς και αιματηρούς κοινωνικούς αγώνες, όσο και τις εργασιακές προοπτικές της νεολαίας, αποστερώντας της τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης. Άλλωστε, μέσα στην επιβαλλόμενη εργασιακή ζούγκλα της επισφαλούς, περιστασιακής, ανασφάλιστης και ελαστικής κατά βάση εργασίας, ποιος μπορεί να διαβιώσει και να εργαστεί αξιοπρεπώς; Πώς θα επιβιώσουν οι άνεργοι που φτάνουν περίπου το 25% του πληθυσμού της χώρας (με ποσοστό περίπου 35% στη νεολαία) και πώς οι ηλικιωμένοι που παίρνουν συντάξεις ψίχουλα, ενώ είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν μέχρι τα 67 τους χρόνια; Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι μετανάστες, το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης, αντιμετωπίζονται με ρατσιστικό τρόπο ως «περιττοί» και αποστερούνται της δυνατότητας πρόσβασης τους στην υγεία, την εκπαίδευση, την εργασία και τις λοιπές δημόσιες υπηρεσίας προνοιακού χαρακτήρα λόγω των αντιμεταναστευτικών πολιτικών του ελληνικού κράτους, οι οποίες βρίσκονται σε απόλυτη σύμπλευση με τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μάλιστα, διάφοροι «αγανακτισμένοι» αντιδραστικοί κάτοικοι με φασιστικές αναφορές διοργανώνουν πογκρόμ κατά μεταναστών σε διάφορα μέρη της Ελλάδας με την ανοχή και την υποστήριξη της κυβέρνησης.

Στις 20/11/2019 το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη / Υπουργείο Καταστολής εκδίδει τελεσίγραφο για την παράδοση των κατειλημμένων κτηρίων μέχρι τις 5/6/2019, μία μέρα πριν από την κρατική δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Σε μια περίοδο υποχώρησης των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, όπου το αντικαπιταλιστικό κίνημα δίνει μάχες οπισθοφυλακής, το αστικό σύστημα επιχειρεί να κάνει επίδειξη ισχύος στον κόσμο του αγώνα και να πάρει τη ρεβάνς από κάποιους παλιούς άλυτους λογαριασμούς που το δυσκολεύουν να πραγματοποιήσει το έργο του ακάθεκτο στο σήμερα, γιατί η ιδέα ότι η εξουσία του είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, υποβόσκει ακόμα στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων. Η διορία παράδοσης των κατειλημμένων χώρων αγώνα μια μέρα πριν την επέτειο δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου έχει ένα ξεκάθαρο συμβολισμό από τους κυρίαρχους. Υποδηλώνει αφενός ότι το κράτος δεν μπορεί να ξεχάσει, πόσο μάλλον να ξεπεράσει τόσο εύκολα κάθε ιστορική απόπειρα κοινωνικής αμφισβήτησης και ανατροπής της κυριαρχίας του. Δεν μπορεί να σβήσει τόσο εύκολα τα σημάδια από τους τριγμούς που υπέστητο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής, αλλά και το κοινωνικό συμβόλαιο πάνω στο οποίο είναι εδραιωμένο. Αφετέρου το κράτος θέλει να καθαρίσει εδώ και τώρα το κοινωνικό στερέωμα από τις παρακαταθήκες που άφησε η εξέγερση του Δεκέμβρη στο πέρασμα της. Θέλει να τελειώνει με τον πλούτο των νέων νοημάτων και σημασιών,  των πρακτικών και αναλυτικών εργαλείων, καθώς και των κινηματικών δομών που ξεπήδησαν από την εξέγερση, μέρος τον οποίων είναι και πολλές από τις σημερινές καταλήψεις. Οι καταλήψεις δεν είναι βέβαια τα ντουβάρια που σκοπεύει να γκρεμίσει η κρατική καταστολή, ούτε κάποια τετραγωνικά μέτρα που σκοπεύει να ερημώσει. Είναι οι εστίες αγώνα που στεγάζουν τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καταληψιών, είναι μία ανοιχτή γέφυρα αντικαθεστωτικής αντίστασης προς την καταπιεσμένη και εκμεταλλευόμενη κοινωνική βάση. Είναι κέντρα αγώνα που αντίκεινται στον κόσμο της εξουσίας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της ανισότητας, της αδικίας. Αποτελούν πολλάκις μία διέξοδο για πολλούς φτωχοδιαβόλους, ντόπιους και μετανάστες, από την ασφυκτική πίεση των υψηλών ενοικίων, των Airbnb και της καπιταλιστικής σύμβασης της ατομικής ιδιοκτησίας, παρέχοντας λύση στη θεμελιώδη ανάγκη του ανθρώπου για στέγαση. Καλούμε την κοινωνική βάση να υποστηρίξει τις καταλήψεις ως κομμάτι του συνολικότερου αγώνα ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο. Αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε από κοινού της γης οι κολασμένοι. Να είναι σίγουροι οι κυρίαρχοι πως οι αναρχικοί δεν περιορίζονται στις καταλήψεις τους. Είμαστε ενεργό κομμάτι των συντελούμενων διεργασιών κοινωνικής και ταξικής αυτοοργάνωσης και αντεπίθεσης. Οργανωνόμαστε ακηδεμόνευτα και αμεσοδημοκρατικά στους χώρους εργασίας μας, στις σχολές και τα σχολεία μας, στις γειτονιές μας, επιζητώντας την ανατροπή του παρόντος συσχετισμού ισχύος στη διαρκώς μαινόμενη κοινωνική και ταξική σύγκρουση. Με καταλήψεις εκκενωμένες, με διωκόμενους και φυλακισμένους αγωνιστές, εμείς δεν πτοούμαστε. Συνεχίζουμε στον δρόμο του αγώνα και καλούμε κάθε καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο να πυκνώσει οργανωτικά τις γραμμές της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο.

Ανά τον κόσμο αναδύονται κοινωνικές εξεγέρσεις ενάντια στον κρατικό και κεφαλαιοκρατικό ολοκληρωτισμό που βρίσκονται σε παρατεταμένη σήψη εν μέσω ακόμα μίας σφοδρής δομικής κρίσης του καπιταλισμού. Τα κράτη δολοφονούν, αλλά οι εξεγερμένοι δεν υποχωρούν. Οι απόκληροι οργανώνονται, διαδηλώνουν, συγκρούονται, διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο για όλους. Η 25ετής επανάσταση των Ζαπατίστας στην Τσιάπας του Μεξικού και η εδώ και 7 χρόνια επαναστατημένη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν / Βόρεια & Βορειοανατολική Συρία) που δέχεται την επίθεση του τουρκικού ιμπεριαλισμού, μας δείχνουν σήμερα ότι είναι εφικτή μια κοινοτιστική, φεντεραλιστική οργάνωση της κοινωνικής και παραγωγικής ζωής μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Αποτελούν τα ζωντανά ελευθεριακά αντίβαρα σε έναν κόσμο που διέπεται από την καπιταλιστική κυριαρχία. Οι λαϊκές εξεγέρσεις και οι κοινωνικές επαναστάσεις δεν τελείωσαν, έχουμε ζωντανά πειστήρια και θα φροντίσουμε να δημιουργήσουμε ακόμα περισσότερα.

Ο καπιταλισμός δεν είναι μονόδρομος. Μπορούν να υπάρξουν κοινωνικοί σχηματισμοί που δε θα εδραιώνονται πάνω σε σχέσεις διαχωρισμένης εξουσίας, που δε θα διαρθρώνονται σε τάξεις διευθυντών και διευθυνόμενων, εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει αποδεκτή η βαρβαρότητα του κρατικού και καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Εάν αποδεχθούμε την ήττα και την ολοκληρωτική, εις το διηνεκές επικράτηση του καπιταλισμού, τότε θα καταδικάσουμε τους εαυτούς μας στη διαρκή εξαθλίωση. Όσο σκύβουμε το κεφάλι, τόσο θα μας τσακίζουν οι αφέντες και οι προνομιούχοι. “Όποιος δεν κινείται, δεν παρατηρεί τις αλυσίδες του” έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Για να σπάσουμε τις αλυσίδες που μας ζώνουν, πρέπει να τολμήσουμε και να συγκρουστούμε με την οικονομική και πολιτική εξουσία του κεφαλαίου. Θέλουμε έναν κόσμο για όλους και όχι για λίγους. Γι’ αυτό, λοιπόν, καλούμε κάθε έναν και κάθε μία που βρίσκεται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας να αγωνιστούμε συλλογικά και ακηδεμόνευτα για την πανανθρώπινη κοινωνική χειραφέτηση, για την ελευθερία του καθενός και την ισότητα όλων, για τον κομμουνισμό και την αναρχία. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα, παρά μόνο τις αλυσίδες που μας σφίγγουν καθημερινά. Έχουμε, όμως, να κερδίσουμε τα πάντα, να ανεγείρουμε πάνω στα συντρίμμια της καπιταλιστικής κυριαρχίας έναν ελεύθερο και εξισωτικό κόσμο στο ύψος των συλλογικών ανθρώπινων αναγκών. Δηλώνουμε, λοιπόν, ότι τα θέλουμε όλα για όλους. Δε θα κάνουμε πίσω. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα αγωνιστούμε, μέχρι να νικήσουμε! Οι σταγόνες πέφτουν, η καταιγίδα έρχεται!

Καλούμε κάθε καταπιεσμένο και εκμεταλλευόμενο να συμμετάσχει στις διαδηλώσεις στις 6 Δεκεμβρίου, για να δώσουμε συλλογικά ένα σαφές μήνυμα αντίστασης απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που εξαπολύουν ενάντια στην κοινωνική βάση και τον κόσμο του αγώνα το κράτος και τα αφεντικά. Ραντεβού στους δρόμους, για να σπάσουμε το κλίμα της τρομοκρατίας που οι κυρίαρχοι προσπαθούν να επιβάλλουν, φοβούμενοι πως οι ημέρες αφθονίας τους στερεύουν, καθώς ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την επόμενη λαϊκή εξέγερση ή κοινωνική επανάσταση που θα επιζητήσει την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. Η ΤΑΞΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΚΡΙΚΟΣ ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΑΛΥΣΙΔΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ. Ο ΑΛΕΞΗΣ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΘΗΝΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6/12 18:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ (στηρίζουμε το μπλοκ του No Pasaran)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6/12 18:00 ΚΑΜΑΡΑ (συμμετέχουμε στο κοινό αναρχικό μπλοκ)

ΛΑΜΙΑ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6/12 20:00 ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία