Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Ζήτω ο αγώνας του λαού ενάντια στον ρατσισμό και κάθε μορφή καταπίεσης! | Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Κοινή αντιρατσιστική αφίσα και ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας με αναρχικές οργανώσεις και ομοσπονδίες του εξωτερικού.

Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο στα ελληνικά:

Οι καταπιεσμένες τάξεις ξεσηκώνονται ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις

Η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες από την αστυνομία πυροδότησε ένα κύμα λαϊκής οργής σε αυτήν τη χώρα και σε ολόκληρο τον κόσμο. Μαζικές διαδηλώσεις, άμεση δράση εναντίον της αστυνομίας, που, ως απάντηση στην καταστολή, ήταν και είναι συχνές αυτές τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτή η δολοφονία, που προστίθεται σε χιλιάδες άλλες, αναβιώνει τις εκτεταμένες διαδηλώσεις του 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τις αρκετές, τότε, δολοφονίες των μαύρων, ειδικά των νέων.

Το γεγονός αυτό έφερε στο προσκήνιο τον βαθύ ρατσισμό που υφίσταται στις σημερινές κοινωνίες. Στην Ευρώπη, χιλιάδες μετανάστες απαιτούν τα δικαιώματά τους, το να έχουν ίση μεταχείριση με τους λευκούς πληθυσμούς, καθώς επίσης και το δικαίωμα να παρέχεται καταφύγιο σε χιλιάδες ανθρώπους που προσπαθούν καθημερινά να διασχίσουν τη Μεσόγειο ή να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη, μια προσπάθεια κατά την οποία είτε πολλοί από αυτούς πεθαίνουν είτε καταπιέζονται σκληρά ή στεγάζονται σε καταυλισμούς προσφύγων που μοιάζουν όλο και περισσότερο με φυλακές.

Αυτό το φαινόμενο τονίζει τον ιστορικό ρόλο του ρατσισμού στην οικοδόμηση της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η επέκταση του καπιταλισμού -πολύ πριν από τη Βιομηχανική Επανάσταση- είχε ένα κεντρικό στοιχείο: τη λεηλασία ολόκληρων ηπείρων, τη γενοκτονία σε βάρος ολόκληρων πληθυσμών, την κατάσχεση εδαφών και πόρων και την καταστολή οργανώσεων από τα ευρωπαϊκά κράτη και τις αστικές τάξεις τους, προκειμένου να επιτευχθεί η συσσώρευση του κεφαλαίου, που επενδύθηκε αργότερα στην ανάπτυξη μηχανημάτων και βιομηχανίας τον 18ο αιώνα. Ήταν αυτή η αποικιακή στρατηγική της λεηλασίας πόρων σε ολόκληρη την Αμερική, συνοδευόμενη από το εμπόριο σκλάβων και την εμπορία ανθρώπων στην Αφρική και τη Νότια Αμερική, η οποία επέτρεψε την ενοποίηση του καπιταλισμού.

Στη συνέχεια, σε ένα άλλο στάδιο ανάπτυξης του συστήματος, ήδη κατά τον 19ο αιώνα, η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική και/ή αποικιακή επέκταση στην Αφρική, την Ασία και την Ωκεανία αναπτύχθηκε, μέσω αμέτρητου αριθμού θανάτων, βιασμών και λεηλασιών, επαναλαμβάνοντας την κατάκτηση που επήλθε μερικούς αιώνες πριν στην Αμερική, και στον υπόλοιπο πλανήτη. Έτσι, ο καπιταλισμός επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και έγινε παγκόσμιο σύστημα. Η λεηλασία, η καταστροφή και η γενοκτονία είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, είναι στο DNA του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ρατσισμό και/ή την πατριαρχία. Ο καπιταλισμός στηρίζεται στην εκμετάλλευση των σωμάτων, μετατρέποντάς τα σε εδάφη και στοιχεία που επιτρέπουν τη λειτουργία και την αναπαραγωγή του.

Ο ρατσισμός είναι δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Διότι για να λεηλατήσει τον υπόλοιπο πλανήτη -συμπεριλαμβανομένων των αναπτυγμένων χωρών- το καπιταλιστικό σύστημα και οι άρχουσες τάξεις πρέπει να καθορίσουν ποιος υπόκειται σε κυριαρχία και λεηλασίες. Οι Ευρωπαίοι κατακτητές και οι αποικιοκράτες κυρίαρχοι βρήκαν σύντομα τη νομιμοποίηση αυτής της απόφασης σε ψευδο-επιστημονικές «φυλετικές θεωρίες», οι οποίες ισχυρίστηκαν την ύπαρξη διαφορετικών «ανθρώπινων φυλών» και τους έθεσαν υπό ιεραρχίες, η κεφαλή των οποίων υποτίθεται ότι ήταν και είναι πάντα η «λευκή φυλή», δηλαδή, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι.

Έτσι, ο ρατσισμός έβαλε και συνεχίζει να βάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού του πλανήτη, ακόμη και ολόκληρες ηπείρους, σε δευτερεύουσες θέσεις. Γι’ αυτό βλέπουμε τη σχέση μεταξύ ανεπτυγμένων και υποανάπτυκτων χωρών. Το καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στη διαίρεση μεταξύ των κοινωνικών τάξεων, έχει οργανώσει σε μεγάλο βαθμό αυτές τις τάξεις, επίσης με βάση τις φυλετικές διακρίσεις ή το χρώμα του δέρματος. Εκτός από τον ρατσισμό, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο, μερικοί από τους οποίους είναι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι, όπως η κατασκευή του έθνους, που διαιρεί τους καταπιεσμένους άνδρες και γυναίκες και υποτιμά όλους εκείνους που δεν ανήκουν στο εθνικό σύνολο. Έτσι, το έθνος αποτελεί ένα από τα θεμέλια της ρατσιστικής και καπιταλιστικής ομαλότητας.

Στην Ευρώπη και την Αμερική, η πλειοψηφία των μαύρων και των μη λευκών ανθρώπων είναι φτωχοί και φέρουν όλη αυτή την κληρονομιά της αποικιακής ιστορίας που αναφέραμε. Οι μαύροι και οι μη λευκοί άνθρωποι έχουν πάντα τις χαμηλότερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας, χωρίς κοινωνική ασφάλιση ή παροχές, κακή πρόσβαση σε υγεία και στέγαση και συνεχή παρενόχληση και αστυνομική βία, έτσι όπως καταδεικνύεται στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ενώ το βλέπουμε και στις φαβέλες της Βραζιλίας, όπου εξελίσσεται μια πραγματική διαδικασία οργανωμένης δολοφονίας των νέων μαύρων πληθυσμών.

Με άλλα λόγια, ο ρατσισμός δεν είναι παράγωγο της οικονομικής δομής της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν είναι δευτερεύον πρόβλημα. Αντίθετα, πρέπει να πούμε ότι το καπιταλιστικό σύστημα έχει οικοδομηθεί και με βάση τον ρατσισμό και τις φυλετικές διακρίσεις, ένα σύστημα που δεν είναι αποκλειστικά οικονομικό. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο σύστημα, όπου οι ιδεολογικές-πολιτικές πτυχές παίζουν σημαντικό ρόλο, καθώς και οι νομικές πτυχές που χρησιμοποιεί το κεφάλαιο για την επέκτασή του, οι κατασταλτικές πτυχές, οι πτυχές της επικοινωνίας κ.λπ.

Με βάση τη ρατσιστική λογική, το καπιταλιστικό σύστημα κρατά τις ζώνες του πλανήτη καταδικασμένες στην πείνα και τις συνεχείς εισβολές και τους πολέμους. Αυτό είναι απαραίτητο ώστε να συνεχιστεί αυτό το γενοκτονικό σύστημα, καθώς είναι επίσης απαραίτητο, από καιρό σε καιρό, να «αλλάζει το πρόσωπό του» για να εμφανίζεται διαφορετικό και να επιτρέπει, για παράδειγμα, την αναρρίχηση στην κυβέρνηση των ΗΠΑ ενός μαύρου όπως ο Ομπάμα.

Και ήταν ακριβώς υπό τη διακυβέρνηση Ομπάμα που υπήρξε ένταση της αστυνομικής βίας εναντίον του μαύρου πληθυσμού, σε μια σαφή απόδειξη ότι ο ρατσισμός είναι δομικός για το σύστημα, φωλιασμένος στις κατασταλτικές του δυνάμεις και σε ρατσιστικές και ομάδες υπέρ της λευκής υπεροχής -αν και όχι μόνο σε αυτές σε επίπεδο κοινωνίας- και έχει μια ξεκάθαρη ταξική χαρακτηροδομή. Το φιλελεύθερο πρόσωπο του καπιταλισμού επέτρεψε σε μια μικρή μειονότητα του μαύρου πληθυσμού να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία και τις άρχουσες τάξεις, αλλά μόνο με σκοπό να ανανεωθεί ως σύστημα και να γίνει ισχυρότερο. Ο «φιλελεύθερος καπιταλισμός» και το «δημοκρατικό κράτος» δεν έπαψαν να είναι ρατσιστικά επειδή τοποθέτησαν έναν μαύρο πρόεδρο ή επιχειρηματία σε κάποια προνομιακή θέση. Αλλά σίγουρα γίνεται πιο τεχνικής υφής προκειμένου να αυξηθεί ο βαθμός λεηλασίας και καταπίεσης των κοινωνικών πλειοψηφιών σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Γι’ αυτόν τον λόγο, από την άποψη του Πολιτικά Οργανωμένου Αναρχισμού, μιλάμε για την ανάγκη οικοδόμησης ενός Μετώπου των Καταπιεσμένων Τάξεων, το οποίο συγκεντρώνει όλους τους τομείς που καταπιέζονται και κυριαρχούνται από το σύστημα. Κανονικά και επισφαλώς εργαζόμενους, αγρότες, αυτόχθονες πληθυσμούς, μετανάστες, άνεργους και εκτοπισμένους, δηλαδή όλους αυτούς τους τομείς που στην καθημερινή τους ζωή υφίστανται τις συνέπειες του καπιταλιστικού συστήματος και που έχουν μια θέση στον αγώνα, σε ένα τέτοιο Μέτωπο. Αυτό είναι το κοινωνικό ζήτημα που σήμερα εκδηλώνεται με εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο, ένα ζήτημα που πρέπει να προωθηθεί με μια προοπτική οργανωτικής ενίσχυσης των ανθρώπων με διαδικασίες ρήξης και, φυσικά, κοινωνικής επανάστασης, που προωθούμε και λαχταρούμε.

Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα ή κάτι που αποκόπτεται αποκλειστικά από τις οικονομικές του βάσεις, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και την κρατική βία που στηρίζει, είναι επίσης ένας αγώνας ενάντια στις δομές του καπιταλιστικού συστήματος, ένα σύστημα πείνας, θανάτου και βίας κατά των καταπιεσμένων του κόσμου, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος ή τη γλώσσα τους. Ακριβώς, ενάντια σε αυτό το κράτος -που δεν ήταν ποτέ «ουδέτερο» στην επέκταση του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά κεντρικό και οργανωτικό στοιχείο του- καλούμαστε να προωθούμε και να στηρίζουμε πάντα την αυτο-οργάνωση και τον αγώνα του κάθε καταπιεσμένου!

Δεδομένου ότι οι οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν ως «άλλους» αυτούς που δεν ορκίζονται πίστη σε αυτούς, αναλαμβάνουν το ρόλο του «εγγυητή» κάθε σύγκρουσης στην κοινωνική σφαίρα για τη δική τους επιβίωση, οι ρατσιστικές επιθέσεις και οι κοινωνικές διακρίσεις αυξάνονται. Ενώ ο καπιταλισμός και το κράτος εντείνουν την καταστολή και τη στρατιωτικοποίηση του κοινωνικού τομέα με νέες χημικές ουσίες, σφαίρες και ρατσιστικές κινητοποιήσεις, την αστυνομία και τον στρατό, τώρα είναι η ώρα να πολεμήσουμε εναντίον τους!

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ!

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΈΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ!

ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Αναρχική Ομοσπονδία (Ελλάδα)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)

Παρακάτω ακολουθεί το ίδιο κείμενο στα αγγλικά:

THE OPPRESSED CLASSES RISE UP AGAINST RACISM AND DISCRIMINATION

The murder of George Floyd in the United States by the police has unleashed a wave of popular outrage in that country and throughout the world. Massive demonstrations, direct action against the police and in response to repression have been common these past weeks. This murder, adding to thousands of others, revives the widespread protests of 2014 in the United States, following the many murders of black people, especially youth.

This fact has brought to the fore the profound racism that exists in today’s societies. In Europe, thousands of immigrants are demanding their rights and to be treated on an equal footing with the white population, and the right to be given refuge is also being demanded for the thousands of people who try every day to cross the Mediterranean or get from Turkey to Europe, an attempt in which many of them die and are harshly repressed or housed in refugee camps, which increasingly look like jails.

This phenomenon highlights the historical role of racism in the construction of capitalist society. The expansion of capitalism — long before the Industrial Revolution — had a central element: the looting of entire continents, the genocide of entire populations, the appropriation of territories, resources and bodies by European states and their bourgeoisie, in order to achieve the accumulation of capital later invested in the development of machinery and industry in the 18th century. It was this colonial strategy of looting resources throughout the Americas, accompanied by the slave trade and human trafficking in Africa and South America, which allowed the consolidation of capitalism.

Then, in another stage of deployment of the system, already in the 19th century, the European imperialist or colonial expansion over Africa, Asia and Oceania developed, with a countless number of deaths, rapes and looting, repeating the conquest made a few centuries before in America, now in the rest of the planet. Thus capitalism expanded to the rest of the world and became a global system. Pillage, destruction and genocide are inherent to capitalism; it is in its DNA. The same happens with racism or patriarchy; capitalism is built on the exploitation of bodies, transforming them into territories and elements that enable its functioning and reproduction.

Racism is a structural element of the capitalist system. Because in order to plunder the rest of the planet — including within the developed countries — the capitalist system and the ruling classes need to establish who is subjected to domination and plunder. The European conquerors and colonial masters soon found the legitimation of this decision in pseudo-scientific “race theories”, which claimed the existence of different “human races” and ordered them into hierarchies, the head of which was supposedly always “the white race”, that is, the Europeans themselves.

Thus, racism placed, and continues to place, a large part of the planet’s population, even entire continents, in subordinate positions. This is why we see the relationship between developed countries and underdeveloped countries. The capitalist system based on the division between social classes, has to a great extent organized those classes, also on the basis of racial discrimination or skin color. Apart from racism, there are other factors that play a role, some of which are intertwined and mutually dependent, such as the construct of the nation, which divides oppressed men and women and devalues all those who do not belong to the national collective. Thus, the nation constitutes one of the foundations of racist and capitalist normality.

In Europe and America, the majority of black and non-white people are poor and carry all that legacy of the colonial history we mentioned. Black and non-white people always have the lowest paid jobs, without social security or benefits, poor access to health and housing, and constant harassment and police violence as demonstrated in the US, Europe, but that we also see in the favelas of Brazil with a real process of organized killing of the young black population.

In other words, racism is not a derivation of the economic structure of capitalist society, it is not a secondary problem. On the contrary, we must say that the capitalist system has been installed on the basis of racism and racial discrimination, a system that is not exclusively economic. It is a global system, where the ideological-political aspects play a relevant role, as well as the legal aspects that capital uses for its expansion, the repressive aspects, the communication aspects, etc.

On the basis of a racist discourse, the capitalist system keeps zones of the planet condemned to hunger and constant invasions and wars. This is necessary for this genocidal system to continue; as it is also necessary, from time to time, to “change its face” to show itself differently and allow, for example, the arrival in the US government of a black president like Obama. It was precisely under the Obama administration that there was an upsurge in police violence against the black population, in a clear demonstration that racism is structural to the system, nested in its repressive forces and in racist and white supremacist groups — although not only in them at the societal level — and has a clear class component. The liberal face of capitalism has allowed for a small minority of the black population to gain access to power and to the ruling classes, but only for the purpose of renewing itself as a system and becoming stronger. “Liberal capitalism” and “the democratic State” has not ceased to be racist because it places a black president or businessman in a privileged position; it is surely becoming more technical in order to increase the degree of plunder and oppression of social majorities across the planet.

For this reason, from the point of view of Politically Organized Anarchism we speak of the need to build a Front of Oppressed Classes, which brings together all those sectors that are oppressed and dominated by the system. Formal and precarious workers, peasants, indigenous populations, migrants, unemployed and displaced people, that is, all those sectors that in their daily life suffer the consequences of the capitalist system have a place of struggle in such a Front. This is the social subject that today is manifested in revolts all over the world and is the subject that must be built with a perspective of organizational strengthening of the people for the processes of rupture, of social revolution that we promote and yearn for.

Because the capitalist system is not merely an economic system or one that is detached exclusively from its economic bases, we understand that the struggle against racism and the state violence that sustains it is also a struggle against the structures of the capitalist system, a system of hunger, death and violence against the oppressed of the world, whatever the color of their skin or language. Precisely, against that state which has not been “neutral” in the expansion of the capitalist system but a central and organizing element of it — we call then to always favor and support self-organization and the struggle of each and every one of oppressed!

As the economic and political powers treat as “others” those who do not swear allegiance to them; thus, they assume the role of “guarantor” of each conflict in the social sphere for their own survival, racist and discrimination attacks in society increase. While capitalism and the state are increasing their repression and militarization in the social sphere with new chemicals, bullets and civilian racist mobilizations, the police and military; now is the time fight against them!

LONG LIVE THE STRUGGLE OF THE OPPRESSED CLASSES AGAINST RACISM AND ALL FORMS OF OPPRESSION!

FOR THE BUILDING OF PEOPLES’ SELF-ORGANISATION AND A FRONT OF OPPRESSED CLASSES!

UP WITH THOSE WHO FIGHT!

 

Federación Anarquista Uruguaya (FAU)
Embat-Organització Llibertària (Catalunya)
Federación Anarquista Rosario -FAR (Argentina)
Zabalaza Anarchist Communist Front -ZACF (South Africa)
Anarchist Communist Group (Great Britain)
Anarchist Federation (Greece)
Bandilang Itim (Philippines)
Devrimci Anarşist Faaliyet -DAF (Turkey)
Melbourne Anarchist Communist Group -MACG (Australia)
Aotearoa Workers Solidarity Movement -AWSM (New Zealand)
Coordenaçao Anarquista Brasileira -CAB (Brazil)
Anarchist Union of Afghanistan and Iran -AUAI (Iran / Afghanistan)
Organización Anarquista de Córdoba -OAC (Argentina)
Union Communiste Libertaire (France)
Alternativa Libertaria / FDCA (Italy)
Organisation Socialiste Libertaire -OSL (Switzerland)
Workers Solidarity Movement- WSM (Ireland)
Die Plattform-Anarchakommunistische Organisation (Germany)
Libertaere Aktion (Switzerland)
Tekoşîna Anarşîst (Rojava)

Απαγόρευση διαδηλώσεων, οι χούντες είναι για τις κρίσεις. Όλοι/ες στον δρόμο!

Απαγόρευση διαδηλώσεων, οι χούντες είναι για τις κρίσεις. Όλοι/ες στον δρόμο!

Η αστική δημοκρατία πάντα σέβεται τα «δημοκρατικά δικαιώματα», αν μπορεί να τα «πουλήσει» ακριβότερα από ό,τι τα «αγοράζει».

Ζούμε, όμως, σε καιρούς που τα «δημοκρατικά δικαιώματα» μπορεί να κοστίσουν ακριβά στην εξουσία. Ζούμε σε ένα ακόμα επεισόδιο μιας κλιμακούμενης οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε πριν μια δεκαετία με τη δημοσιονομική κατάρρευση, τα μνημόνια και την επιτροπεία και που σήμερα έχει εμπλουτιστεί με μια σειρά άλλες κρίσεις, όπως η υγειονομική, η γεωπολιτική, η μεταναστευτική… Τεράστιες προκλήσεις έρχονται τόσο για το κράτος/κεφάλαιο όσο και για την κοινωνική βάση. Σε τέτοιες συνθήκες η επιλογή του κόσμου να βγει στον δρόμο μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις σε κατευθύνσεις που το κράτος απεύχεται. Γι’ αυτό και το κράτος βάζει τις διαδηλώσεις στο στόχαστρο. Όπως πριν από λίγο καιρό έβαλε τα Εξάρχεια στο στόχαστρο. Ή όπως έκανε με το δικαίωμα στην απεργία. Με τις καταλήψεις. Όπως ακριβώς προσέλαβε χιλιάδες νέους μπάτσους. Όπως αγόρασε αύρες και τόνους νέων χημικών. Αν δε βλέπει κανείς ότι η άλλη πλευρά εξοπλίζεται, ενώ παράλληλα προσπαθεί να μας αφοπλίσει, είναι εθελούσια τυφλός.

Δεν είναι καιρός, λοιπόν, για «δημοκρατικά δικαιώματα». Κοστίζουν πολύ και άλλωστε μια δεξιά κυβέρνηση δε βρίσκει εύκολα αγοραστές στο κοινό της, δεν μπορεί καν να τα πουλήσει. Την Πέμπτη η Βουλή ψηφίζει νομοσχέδιο που πρακτικά καταργεί το δικαίωμα της διαδήλωσης. Δεν είμαστε εμείς που θα εκπλαγούμε από μια τόσο εξόφθαλμη παραβίαση του γράμματος και του πνεύματος της υποτιθέμενης «δημοκρατίας». Αξίζει, όμως, να παρατηρήσουμε κάτι πρωτοφανές: αν και αποτελεί μέρος του προεκλογικού προγράμματος της ΝΔ, αυτή η νέα νομοθετική ρύθμιση είχε εξαφανιστεί για καιρό. Έχει την ιδιαίτερη σημασία της, διότι επανήλθε στη δημοσιότητα και κατέληξε να ψηφίζεται μετά από τη δημόσια πίεση ενός μεγαλοκαπιταλιστή μέσω των (φιλοκυβερνητικών) ΜΜΕ που έχει στην ιδιοκτησία του. Πρόκειται για μια σπάνια στιγμή όπου η αλληλεπίδραση κεφαλαίου και κράτους γίνεται τόσο φανερή. Και είναι λογικό. Το κεφάλαιο γνωρίζει καλά τι θα συμβεί με τα εκατομμύρια ανέργων, τι θα συμβεί με τα άδεια ταμεία των τουριστικών επιχειρήσεων, τι θα συμβεί με νέες καραντίνες, όποια μορφή κι αν πάρουν αυτές.

Στην πραγματικότητα ο στόχος τους δεν είναι τόσο να μαζέψουν την κοινωνική βάση, αν αυτή βγει στον δρόμο. Ξέρουν καλά ότι η κρατική εξουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με την προβιά της δημοκρατίας την πλειοψηφία, όταν αυτή ξεσηκωθεί. Στόχος τους είναι να σταματήσουν τις σπίθες που μπορούν να ανάψουν τις πυρκαγιές. Στόχος τους είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δομές αγώνα. Οι οργανωμένες δυνάμεις από όλο το αντικαθεστωτικό φάσμα, τα μη ελεγχόμενα σωματεία, οι κινήσεις και οι διεκδικητικοί αγώνες. Είναι το καλύτερο που μπορούν να κάνουν, για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά τους. Έχοντας ένα στρατό παπαγάλων προπαγάνδας επιχειρούν στην πράξη να κόψουν τους διαύλους επαφής της κοινωνικής πλειοψηφίας με την ριζοσπαστική της λόγχη. Προσπαθούν να διχάσουν την κοινωνική βάση.

Σε μια τέτοια πρόκληση δεν υπάρχουν ούτε μισόλογα, ούτε κάποια δυνατότητα επιλογής για όποια δύναμη είναι με τη μεριά των πολλών. Η επιλογή είναι μία. Ανοιχτή, δημόσια και με πλήρη συναίσθηση του πιθανού κόστους άρνηση συμμόρφωσης στον νέο νόμο. Πρέπει κάθε οργάνωση, κάθε σχηματισμός αγώνα να βγει δημόσια και να δηλώσει την ανυπακοή του. Να τη δηλώσει τόσο προς το κράτος ως μια υπερήφανη και έντιμη πράξη αντίστασης, αλλά και προς την κοινωνική βάση ως υπόσχεση και δέσμευση. Ως Αναρχική Ομοσπονδία δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δε θα σεβαστούμε τον νέο νόμο. Θα διαδηλώνουμε όποτε επιλέγουμε και απαιτούν οι συνθήκες και θα αντιμετωπίσουμε το όποιο κόστος επιφέρει αυτή η επιλογή. Σε κάθε περίπτωση, όμως, εκτιμούμε πως η γενίκευση αυτής της ανυπακοής έχει κάθε δυνατότητα να καταργήσει στην πράξη αυτόν τον νόμο. Και πετυχαίνοντας κάτι τέτοιο να εμποδίσει την έκπτωση των δυνάμεων της τάξης μας στις μάχες που έρχονται και που από αυτές θα κριθεί το μέλλον το δικό μας αλλά και των παιδιών μας. Τα σχέδια της εξουσίας δε θα περάσουν.

Οι χούντες είναι για τις κρίσεις πράγματι.

Αλλά οι εξεγέρσεις είναι για τις χούντες, ας μην το ξεχνάνε ποτέ αυτό οι χούντες.

Όλοι/ες στον δρόμο!

⋅ Αθήνα: Τρίτη 7/7, 19:00, Προπύλαια.
⋅ Θεσσαλονίκη: Πέμπτη 9/7, 19:00, Άγαλμα Βενιζέλου.

 

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Αναρχική Ομοσπονδία: Απαγόρευση διαδηλώσεων, οι χούντες είναι για τις κρίσεις. Όλοι/ες στον δρόμο

Περιφέρεια Αθήνας: Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ  -Ανοιχτή συζήτηση 3/7/2020, 19:00 Κ*ΒΟΞ

Περιφέρεια Αθήνας: Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ -Ανοιχτή συζήτηση 3/7/2020, 19:00 Κ*ΒΟΞ

Η συνθήκη της πανδημίας έφερε σε όλη την κοινωνία μια σειρά διλήμματα που δεν μπορούσαν να απαντηθούν παρά μόνο μέσω εκτιμήσεων, προβλέψεων και υποθέσεων. Από την κορυφή ως την βάση, όλες οι πλευρές του κοινωνικού πολέμου, έπρεπε να πάρουν σαφείς αποφάσεις κινούμενες σε αχαρτογράφητα νερά. Αν και απέχουμε πολύ από το τέλος αυτής της συλλογικής περιπέτειας, για το ριζοσπαστικό κίνημα είναι η ώρα να αποτιμήσει την κατάσταση, να αξιολογήσει επιλογές που έκανε, να διαλευκάνει το τοπίο των αλλαγών που έρχονται και να εξελίξει την στρατηγική του. Πόσο και πώς θα είναι διαφορετικός ο κόσμος μετά, σε τέτοιες πρωτόγνωρες συνθήκες, οφείλει να καθοριστεί και από εμάς, την κοινωνική βάση και τις δυνάμεις που αντιστέκονται στην σημερινή δυστοπία.
Καλούμε σε μια συζήτηση πρώτης αποτίμησης των επιλογών που έγιναν στην συνθήκη της πανδημίας από τις δυνάμεις του κινήματος και ανίχνευσης των επιλογών που θα χρειαστεί να γίνουν στα επόμενα στάδια μιας υγειονομικής κρίσης που πλέον διαπλέκεται με μια σειρά άλλων παράλληλων κρίσεων (οικονομική, γεωπολιτική) δημιουργώντας σκοτεινές προοπτικής για την κοινωνική βάση
Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Το κράτος δεν ξεχνάει. Δεν ξεχνάει όσους στάθηκαν εμπόδιο με τον λόγο και τις πράξεις τους στις επιλογές του, ειδικά τις πιο σκοτεινές. Για δεκαετίες τα Εξάρχεια αποτελούν έναν πόλο αντίστασης στην μητρόπολη, μια εστία ραδιουργίας δυνάμεων που αγωνίζονται για μια διαφορετική κοινωνική συνθήκη, έναν τόπος αμφισβήτησης, δημιουργίας, μια κερκόπορτα στην καθεστωτική κανονικότητα. Εκτός από την άμεση αστυνομική καταστολή το δεύτερο σημαντικότερο μέσο που χρησιμοποίησε η ελληνική εξουσία, για να υπονομεύσει αυτόν τον πόλο αντίστασης, ήταν το εμπόριο ναρκωτικών και οι μαφίες πίσω από αυτό. Το αναρχικό κίνημα «γενιές επί γενεών» έχει αντισταθεί ενεργά σε αυτή την «από τα μέσα» απειλή. Από την δεκαετία του 70 έως σήμερα δεκάδες μάχες έχουν δοθεί ενάντια σε αυτό το «παράνομο» κράτος και κεφάλαιο που αρμονικά συνεργάζεται με το νόμιμο.

Το κράτος όμως δεν ξεχνάει. Στις 26/6 δύο σύντροφοι, μέλη του Ρουβίκωνα, ο Ν. Ματαράγκας και ο Γ. Καλαιτζίδης, οδηγούνται στον ανακριτή, ο πρώτος κατηγορούμενος για φυσική αυτουργία και ο δεύτερος για ηθική αυτουργία στην δολοφονία ενός εμπόρου ναρκωτικών τον Ιούνιο του 2016 στην πλατεία Εξαρχείων. Για όσους/ες δε θυμούνται, αυτού του γεγονότος είχε προηγηθεί μια περίοδος σκληρού αγώνα ενάντια στην τότε οργανωμένη μαφία που έλεγχε το εμπόριο ναρκωτικών και είχε αρχίσει να μετατρέπει τα Εξάρχεια σε no-mans-land επιβάλλοντας την ζούγκλα που χρειάζεται κάθε τέτοια επιχειρηματική δραστηριότητα, για να αυξήσει τα κέρδη της. Το κίνημα, χιλιάδες σύντροφοι και συντρόφισσες, κι ανάμεσά τους ο Ρουβίκωνας και τα δύο κατηγορούμενα μέλη του, ύψωσαν ένα τείχος αντίστασης. Μετά από επίμονες, σκληρές και επικίνδυνες μάχες κερδήθηκε μια τακτική νίκη απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Γι’ αυτό και το κράτος, μόλις κατάλαβε ότι το παιχνίδι εκείνη την συγκυρία χάθηκε «απέσυρε» με άμεσες και μαζικές συλλήψεις όλο το κύκλωμα. Άλλα κυκλώματα το αντικατέστησαν φυσικά, αλλά η μνησικακία του κράτους τόσο για την ήττα του στη συγκυρία όσο και για το «απρόσμενο» της από τα κάτω αντίστασης στα οργανωμένα σχέδια του, παρέμεινε. Τέσσερα χρόνια μετά μια χοντροκομμένη σκευωρία που επιχειρεί να κλείσει φυλακή δύο αγωνιστές είναι σε εξέλιξη. Μέρος ενός βρώμικου αστυνομικού παιχνιδιού που εκτός των άλλων επιχείρησε να πείσει τους φυλακισμένους μαφιόζους να θεωρήσουν υπεύθυνους για την σύλληψη τους, αυτούς τους συγκεκριμένους αγωνιστές. Το κρατικό σχέδιο δεν ολοκληρώνεται με μια πιθανή προφυλάκιση αλλά συνεχίζεται ως εξόντωση και μέσα στην φυλακή.

Δε θα πρέπει βέβαια να αγνοούμε και τη σημερινή συγκυρία όπου το κράτος επιλέγει να κάνει την κίνηση του. Μετά από μια επικοινωνιακή καμπάνια «τάξης και ασφάλειας» που επιχείρησε να δαιμονοποιήσει τα Εξάρχεια και να ποινικοποιήσει κάθε αντικαθεστωτική δράση, η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε αντιμέτωπη με τα ψέματά της. Τα Εξάρχεια αστυνομοκρατούνται, αλλά παραμένουν ζωντανά. Το αναρχικό κίνημα χτυπιέται, αλλά παραμένει στην πρώτη γραμμή. Ο Ρουβίκωνας ως μία επικοινωνιακή αιχμή της κατασταλτικής προπαγάνδας συνεχίζει απτόητος τον αγώνα του. Τα κρατικά σχέδια απέτυχαν ξανά. Γι’ αυτό και εν όψει μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης που θα βγάλει επιτέλους τον κόσμο στον δρόμο, επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν ακόμα ισχυρότερα και πιο βρώμικα όπλα. Η τακτική της παραγωγής «συνήθων υπόπτων» που μεσουράνησε πριν δεκαετίες επιστρέφει. Η αρχή γίνεται με τους Ματαράγκα – Καλαϊτζίδη, αλλά μην έχει κανείς αμφιβολία, αν τους περάσει, δε θα μείνει εκεί…

Όμως, η τακτική των «συνήθων υπόπτων» και των στοχευμένων σκευωριών που σκοπεύουν σε προφυλακίσεις ηττήθηκε και εξευτελίστηκε κοινωνικά πριν δεκαετίες. Το ίδιο θα πάθει και τώρα. Παρόλα αυτά, η ζωή και η ελευθερία των συντρόφων μας είναι πρώτο μέλημα. Θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται, για να καταρρεύσει η κρατική σκευωρία. Κι αν το κράτος επιλέξει να οδηγήσει στην φυλακή ή σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις τους συντρόφους μας, ας ετοιμαστεί να δώσει μια μάχη που, για άλλη μια φορά, δεν έχει υπολογίσει σωστά τι θα του κοστίσει.

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους συντρόφους Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Όλοι/ες στη συγκέντρωση αλληλεγγύης που καλεί ο Ρουβίκωνας και  η περιφέρεια Αθήνας της Αναρχικής Ομοσπονδίας:

Παρασκευή 26/6/2020, 09:30 στα δικαστήρια της Ευελπίδων, Κτίριο 9.

 

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Anarchist Federation (Greece): To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle

Anarchist Federation (Greece): To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle

To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle, to everybody that is out in the streets fighting racism and authority.

 

It is with excitement, suspense, hope and sorrow that we watch what is transpiring in the streets of the cities of the US after the racist murder of African American George Floyd. Our thoughts are with you, our solidarity will be expressed in action from here. You are the ones struggling in the heart of a superpower that, along with others, dominate the planet. You are in what the rest of the world sees as the “centre of the world”. So, the images and reports we receive from the protests, the clashes and the propaganda war have historic value and an effect much wider than just within the borders of the United States. You affect us much more than we ever could affect you, no matter what we did. We cannot talk in length about the direction of your struggle, nor suggest anything.  The differences between the Greek and American conditions are such that they shape a completely different landscape. Here, there are no minorities with the same social characteristics like the African Americans are in the United States. Here, systemic racism is aimed towards refugees, Romani, and some ethnical minorities that are geographically isolated. We face repression from a state that is barbaric like any other but with fewer resources than the equivalent in the United States also lacking its “Imperial” pride. Here, we are but 10 million people with just two metropoles… The only reasonable thing for us to do is to share with you our experiences from similar events that, despite the differences in the circumstances, could contribute to the choices that the people in the struggle will be forced to come across, as they do in every such revolt in history. In the end, the Greek state is itself an advanced capitalist one, a western imperialist power with a bourgeois democracy, with media of similar degeneracy as the ones in America, and with plenty racists and fascists too. And so, in 2008 police officers murdered a 15-year-old in the historically radical region of Athens, Exarcheia. Throughout the country, we experienced a month of massive insurrection against the barbarity of the state, an insurrection lead by the youth and with other radical political forces – the anarchists first among them – on the tip of the spear.  In addition, a few years later, during the economic recess and the over vision of Greece from the IMF and the EU, we again experienced important insurrections. A few years after these events, we are now at the stage of extracting our conclusions, some of which we think could relate to your struggle. We address them in a few words, hoping you will find them useful.

 

  1. Events of insurrection make the people listen. Suddenly, thousands of people are not only willing to listen to new suggestions and ideas, but they ask for it. It is a once in a lifetime chance for the radical movements to address the people and convince them.

 

  1. In times like these, the worst threat comes from within. Behind everyone fighting, everyone losing their sleep, getting injured or arrested, there are conventional political forces biding their time, seeking their own promotion. They are the first to try and undermine the fighting spirit, the first that will try to make people go back to their homes and isolate the more radical elements when the tension dies down. In Greece, after the events of 2008, the ultimate winner was a leftist political party that eventually became government and naturally dismissed their previous promises.

 

  1. Insurrections die and often the question is what is gained in the end. The state will not hesitate to initially sacrifice its “unfortunate” servant who with their actions-which have often been repeated by others like them in the past and are unfortunately “normalized” by the state- in order to quench the public outrage. In Greece, the murderer of the 15-year-old boy was convicted and given life imprisonment. Depending on the duration and intensity of the insurrection, and apart from the- usually temporary- punishment of the perpetrator, some ground could be gained in the form of law reforms. This is good, but there are much better things to gain, such as confidence, the development of the political consciousness and the long-term organization of the people from the grassroots. After the 2008 revolt our movement came out much stronger but at the same time, much less so than it could have been had it had the readiness to engage in organized political work and develop new social structures, able to accept many more people.

 

  1. Although the struggle against repression or racism are central issues, the insurrection will bring forward many more. In the end, this is the most important thing: organizing the people from the grassroots. In Greece, during the time of financial crisis and big popular movements, grassroots assemblies were formed. In our opinion, the anarchist movement lacked a strategy capable of continuing and expanding itself and so, this potential within the working class withered and died. However, while it still functioned, it displayed elements that allowed us to have very high hopes…

 

  1. During revolts, as well as during revolutions, people from more privileged social classes may stand with the people of the working class. This is not a bad thing. Often, the social consciousness of a person overcomes their class or political interest. However, this cannot cancel the fact that in the end the working class must seek the causes of its suffering in class inequality and political delegation. Class analysis and its reference cannot be absent, and it is with joy that we hear the famous slogan “Eat The Rich” shaking the streets of the American cities. Apart from the streets however – this has become apparent to us – workplaces must also be turn into spaces of resistance, insurrection, and organization.

 

  1. Slander, doom-mongering and the production of fear are beyond doubt part of the armoury of the media, every time a situation such as this arises. This is inevitable. It is a fear-producing strategy that tries to present an acceptable facade for the bourgeois. Poor people, immigrants and outcasts will surely loot the wealth which they are denied. However, the problem of organized crime hijacking the revolt requires diligent attention, not for the sake of the media, but for the sake of the soul of the revolt.

 

We are the ones that produce wealth and there is no other action more deeply revolutionary than reclaiming it.

 

 

  1. In 2010, during the peak of the struggle against the financial oversight of Greece, during the biggest and most militant protest in the centre of the capital, a bank caught on fire and 3 workers that were inside died. The sorrow that this caused to everyone as well as the fierce slander the media produced against the movement quenched its rage and dealt a blow from which it never recovered. Such events are either products of bad luck, criminal negligence or provocation and can become the tombstone of a movement.

 

  1. It is a given that fascists will step forward, aiding the state in the slander and repression of the struggle, especially since the murder of George Floyd had racial motives. Such circumstances, when the fascists step forward while the state is struggling to keep them under its protection, are always a good chance to settle things with the most dangerous political infestation that plagues the working class.

 

  1. Despite battling in the streets for decades, we cannot criticize the militant part of your struggle. We do not confront the same type of army you do. We can, however, share with you some experience from the 2008 revolt on a certain issue. Aside from the clashes during central, massive events, activism in different districts and throughout the city or country can intensify the general climate and disorient the state forces.

 

  1. During these times, the main thing organized revolutionary forces must do is to be able to give answers on matters of operation, organization, and politics. It is not the time to follow ideological approaches by the book. It is 1000 times better to make a wrong decision than to make no decision at all. No revolt is a copy of another and hence each new revolt requires new approaches. Anarchists must be ready and capable to find what those are without hesitation or delay. Experiment, keep an open mind and unify (a revolt can drastically change the status quo within the movement, as we found out in 2008). We insist on unity and common strategy among anarchists, knowing well it is easier said than done.

 

In situations such as this, what is great and what is not, what is important and what unimportant is determined by the future, not the past. In no case it is our intention to give lessons. What we see happening in the US is bigger and more important than anything we have lived up to now in Greece. We will stand by your side to the best of our abilities, while maintaining our own struggle over here. Internationalism and unity among people of the struggle reflect the unity of the interests of the working class throughout the world regardless of colour, race, and culture. We remember the solidarity of the American movement to our struggles. The road we follow is common for all of us, no matter where we happen to be on the map. It is the road of the struggle against capitalism, the state, fascism, racism, sexism, and any kind of discrimination.

 

For equality. For freedom. For true and permanent justice. For social liberation.

Anarchist Federation (Greece)