Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Αλληλεγγύη στα μέλη του Ρουβίκωνα Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Το κράτος δεν ξεχνάει. Δεν ξεχνάει όσους στάθηκαν εμπόδιο με τον λόγο και τις πράξεις τους στις επιλογές του, ειδικά τις πιο σκοτεινές. Για δεκαετίες τα Εξάρχεια αποτελούν έναν πόλο αντίστασης στην μητρόπολη, μια εστία ραδιουργίας δυνάμεων που αγωνίζονται για μια διαφορετική κοινωνική συνθήκη, έναν τόπος αμφισβήτησης, δημιουργίας, μια κερκόπορτα στην καθεστωτική κανονικότητα. Εκτός από την άμεση αστυνομική καταστολή το δεύτερο σημαντικότερο μέσο που χρησιμοποίησε η ελληνική εξουσία, για να υπονομεύσει αυτόν τον πόλο αντίστασης, ήταν το εμπόριο ναρκωτικών και οι μαφίες πίσω από αυτό. Το αναρχικό κίνημα «γενιές επί γενεών» έχει αντισταθεί ενεργά σε αυτή την «από τα μέσα» απειλή. Από την δεκαετία του 70 έως σήμερα δεκάδες μάχες έχουν δοθεί ενάντια σε αυτό το «παράνομο» κράτος και κεφάλαιο που αρμονικά συνεργάζεται με το νόμιμο.

Το κράτος όμως δεν ξεχνάει. Στις 26/6 δύο σύντροφοι, μέλη του Ρουβίκωνα, ο Ν. Ματαράγκας και ο Γ. Καλαιτζίδης, οδηγούνται στον ανακριτή, ο πρώτος κατηγορούμενος για φυσική αυτουργία και ο δεύτερος για ηθική αυτουργία στην δολοφονία ενός εμπόρου ναρκωτικών τον Ιούνιο του 2016 στην πλατεία Εξαρχείων. Για όσους/ες δε θυμούνται, αυτού του γεγονότος είχε προηγηθεί μια περίοδος σκληρού αγώνα ενάντια στην τότε οργανωμένη μαφία που έλεγχε το εμπόριο ναρκωτικών και είχε αρχίσει να μετατρέπει τα Εξάρχεια σε no-mans-land επιβάλλοντας την ζούγκλα που χρειάζεται κάθε τέτοια επιχειρηματική δραστηριότητα, για να αυξήσει τα κέρδη της. Το κίνημα, χιλιάδες σύντροφοι και συντρόφισσες, κι ανάμεσά τους ο Ρουβίκωνας και τα δύο κατηγορούμενα μέλη του, ύψωσαν ένα τείχος αντίστασης. Μετά από επίμονες, σκληρές και επικίνδυνες μάχες κερδήθηκε μια τακτική νίκη απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Γι’ αυτό και το κράτος, μόλις κατάλαβε ότι το παιχνίδι εκείνη την συγκυρία χάθηκε «απέσυρε» με άμεσες και μαζικές συλλήψεις όλο το κύκλωμα. Άλλα κυκλώματα το αντικατέστησαν φυσικά, αλλά η μνησικακία του κράτους τόσο για την ήττα του στη συγκυρία όσο και για το «απρόσμενο» της από τα κάτω αντίστασης στα οργανωμένα σχέδια του, παρέμεινε. Τέσσερα χρόνια μετά μια χοντροκομμένη σκευωρία που επιχειρεί να κλείσει φυλακή δύο αγωνιστές είναι σε εξέλιξη. Μέρος ενός βρώμικου αστυνομικού παιχνιδιού που εκτός των άλλων επιχείρησε να πείσει τους φυλακισμένους μαφιόζους να θεωρήσουν υπεύθυνους για την σύλληψη τους, αυτούς τους συγκεκριμένους αγωνιστές. Το κρατικό σχέδιο δεν ολοκληρώνεται με μια πιθανή προφυλάκιση αλλά συνεχίζεται ως εξόντωση και μέσα στην φυλακή.

Δε θα πρέπει βέβαια να αγνοούμε και τη σημερινή συγκυρία όπου το κράτος επιλέγει να κάνει την κίνηση του. Μετά από μια επικοινωνιακή καμπάνια «τάξης και ασφάλειας» που επιχείρησε να δαιμονοποιήσει τα Εξάρχεια και να ποινικοποιήσει κάθε αντικαθεστωτική δράση, η Νέα Δημοκρατία βρέθηκε αντιμέτωπη με τα ψέματά της. Τα Εξάρχεια αστυνομοκρατούνται, αλλά παραμένουν ζωντανά. Το αναρχικό κίνημα χτυπιέται, αλλά παραμένει στην πρώτη γραμμή. Ο Ρουβίκωνας ως μία επικοινωνιακή αιχμή της κατασταλτικής προπαγάνδας συνεχίζει απτόητος τον αγώνα του. Τα κρατικά σχέδια απέτυχαν ξανά. Γι’ αυτό και εν όψει μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης που θα βγάλει επιτέλους τον κόσμο στον δρόμο, επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν ακόμα ισχυρότερα και πιο βρώμικα όπλα. Η τακτική της παραγωγής «συνήθων υπόπτων» που μεσουράνησε πριν δεκαετίες επιστρέφει. Η αρχή γίνεται με τους Ματαράγκα – Καλαϊτζίδη, αλλά μην έχει κανείς αμφιβολία, αν τους περάσει, δε θα μείνει εκεί…

Όμως, η τακτική των «συνήθων υπόπτων» και των στοχευμένων σκευωριών που σκοπεύουν σε προφυλακίσεις ηττήθηκε και εξευτελίστηκε κοινωνικά πριν δεκαετίες. Το ίδιο θα πάθει και τώρα. Παρόλα αυτά, η ζωή και η ελευθερία των συντρόφων μας είναι πρώτο μέλημα. Θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται, για να καταρρεύσει η κρατική σκευωρία. Κι αν το κράτος επιλέξει να οδηγήσει στην φυλακή ή σε ακόμα χειρότερες καταστάσεις τους συντρόφους μας, ας ετοιμαστεί να δώσει μια μάχη που, για άλλη μια φορά, δεν έχει υπολογίσει σωστά τι θα του κοστίσει.

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους συντρόφους Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Όλοι/ες στη συγκέντρωση αλληλεγγύης που καλεί ο Ρουβίκωνας και  η περιφέρεια Αθήνας της Αναρχικής Ομοσπονδίας:

Παρασκευή 26/6/2020, 09:30 στα δικαστήρια της Ευελπίδων, Κτίριο 9.

 

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Anarchist Federation (Greece): To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle

Anarchist Federation (Greece): To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle

To the anarchist movement and everybody in the USA that participates in the struggle, to everybody that is out in the streets fighting racism and authority.

 

It is with excitement, suspense, hope and sorrow that we watch what is transpiring in the streets of the cities of the US after the racist murder of African American George Floyd. Our thoughts are with you, our solidarity will be expressed in action from here. You are the ones struggling in the heart of a superpower that, along with others, dominate the planet. You are in what the rest of the world sees as the “centre of the world”. So, the images and reports we receive from the protests, the clashes and the propaganda war have historic value and an effect much wider than just within the borders of the United States. You affect us much more than we ever could affect you, no matter what we did. We cannot talk in length about the direction of your struggle, nor suggest anything.  The differences between the Greek and American conditions are such that they shape a completely different landscape. Here, there are no minorities with the same social characteristics like the African Americans are in the United States. Here, systemic racism is aimed towards refugees, Romani, and some ethnical minorities that are geographically isolated. We face repression from a state that is barbaric like any other but with fewer resources than the equivalent in the United States also lacking its “Imperial” pride. Here, we are but 10 million people with just two metropoles… The only reasonable thing for us to do is to share with you our experiences from similar events that, despite the differences in the circumstances, could contribute to the choices that the people in the struggle will be forced to come across, as they do in every such revolt in history. In the end, the Greek state is itself an advanced capitalist one, a western imperialist power with a bourgeois democracy, with media of similar degeneracy as the ones in America, and with plenty racists and fascists too. And so, in 2008 police officers murdered a 15-year-old in the historically radical region of Athens, Exarcheia. Throughout the country, we experienced a month of massive insurrection against the barbarity of the state, an insurrection lead by the youth and with other radical political forces – the anarchists first among them – on the tip of the spear.  In addition, a few years later, during the economic recess and the over vision of Greece from the IMF and the EU, we again experienced important insurrections. A few years after these events, we are now at the stage of extracting our conclusions, some of which we think could relate to your struggle. We address them in a few words, hoping you will find them useful.

 

  1. Events of insurrection make the people listen. Suddenly, thousands of people are not only willing to listen to new suggestions and ideas, but they ask for it. It is a once in a lifetime chance for the radical movements to address the people and convince them.

 

  1. In times like these, the worst threat comes from within. Behind everyone fighting, everyone losing their sleep, getting injured or arrested, there are conventional political forces biding their time, seeking their own promotion. They are the first to try and undermine the fighting spirit, the first that will try to make people go back to their homes and isolate the more radical elements when the tension dies down. In Greece, after the events of 2008, the ultimate winner was a leftist political party that eventually became government and naturally dismissed their previous promises.

 

  1. Insurrections die and often the question is what is gained in the end. The state will not hesitate to initially sacrifice its “unfortunate” servant who with their actions-which have often been repeated by others like them in the past and are unfortunately “normalized” by the state- in order to quench the public outrage. In Greece, the murderer of the 15-year-old boy was convicted and given life imprisonment. Depending on the duration and intensity of the insurrection, and apart from the- usually temporary- punishment of the perpetrator, some ground could be gained in the form of law reforms. This is good, but there are much better things to gain, such as confidence, the development of the political consciousness and the long-term organization of the people from the grassroots. After the 2008 revolt our movement came out much stronger but at the same time, much less so than it could have been had it had the readiness to engage in organized political work and develop new social structures, able to accept many more people.

 

  1. Although the struggle against repression or racism are central issues, the insurrection will bring forward many more. In the end, this is the most important thing: organizing the people from the grassroots. In Greece, during the time of financial crisis and big popular movements, grassroots assemblies were formed. In our opinion, the anarchist movement lacked a strategy capable of continuing and expanding itself and so, this potential within the working class withered and died. However, while it still functioned, it displayed elements that allowed us to have very high hopes…

 

  1. During revolts, as well as during revolutions, people from more privileged social classes may stand with the people of the working class. This is not a bad thing. Often, the social consciousness of a person overcomes their class or political interest. However, this cannot cancel the fact that in the end the working class must seek the causes of its suffering in class inequality and political delegation. Class analysis and its reference cannot be absent, and it is with joy that we hear the famous slogan “Eat The Rich” shaking the streets of the American cities. Apart from the streets however – this has become apparent to us – workplaces must also be turn into spaces of resistance, insurrection, and organization.

 

  1. Slander, doom-mongering and the production of fear are beyond doubt part of the armoury of the media, every time a situation such as this arises. This is inevitable. It is a fear-producing strategy that tries to present an acceptable facade for the bourgeois. Poor people, immigrants and outcasts will surely loot the wealth which they are denied. However, the problem of organized crime hijacking the revolt requires diligent attention, not for the sake of the media, but for the sake of the soul of the revolt.

 

We are the ones that produce wealth and there is no other action more deeply revolutionary than reclaiming it.

 

 

  1. In 2010, during the peak of the struggle against the financial oversight of Greece, during the biggest and most militant protest in the centre of the capital, a bank caught on fire and 3 workers that were inside died. The sorrow that this caused to everyone as well as the fierce slander the media produced against the movement quenched its rage and dealt a blow from which it never recovered. Such events are either products of bad luck, criminal negligence or provocation and can become the tombstone of a movement.

 

  1. It is a given that fascists will step forward, aiding the state in the slander and repression of the struggle, especially since the murder of George Floyd had racial motives. Such circumstances, when the fascists step forward while the state is struggling to keep them under its protection, are always a good chance to settle things with the most dangerous political infestation that plagues the working class.

 

  1. Despite battling in the streets for decades, we cannot criticize the militant part of your struggle. We do not confront the same type of army you do. We can, however, share with you some experience from the 2008 revolt on a certain issue. Aside from the clashes during central, massive events, activism in different districts and throughout the city or country can intensify the general climate and disorient the state forces.

 

  1. During these times, the main thing organized revolutionary forces must do is to be able to give answers on matters of operation, organization, and politics. It is not the time to follow ideological approaches by the book. It is 1000 times better to make a wrong decision than to make no decision at all. No revolt is a copy of another and hence each new revolt requires new approaches. Anarchists must be ready and capable to find what those are without hesitation or delay. Experiment, keep an open mind and unify (a revolt can drastically change the status quo within the movement, as we found out in 2008). We insist on unity and common strategy among anarchists, knowing well it is easier said than done.

 

In situations such as this, what is great and what is not, what is important and what unimportant is determined by the future, not the past. In no case it is our intention to give lessons. What we see happening in the US is bigger and more important than anything we have lived up to now in Greece. We will stand by your side to the best of our abilities, while maintaining our own struggle over here. Internationalism and unity among people of the struggle reflect the unity of the interests of the working class throughout the world regardless of colour, race, and culture. We remember the solidarity of the American movement to our struggles. The road we follow is common for all of us, no matter where we happen to be on the map. It is the road of the struggle against capitalism, the state, fascism, racism, sexism, and any kind of discrimination.

 

For equality. For freedom. For true and permanent justice. For social liberation.

Anarchist Federation (Greece)

Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ

Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ

Προς το αναρχικό κίνημα και όλους τους αγωνιζόμενους στις ΗΠΑ, προς όσους και όσες βρίσκονται στον δρόμο και μάχονται τον ρατσισμό ενάντια στην εξουσία

Παρακολουθούμε με ενθουσιασμό, αγωνία, ελπίδα και λύπη τα όσα γίνονται στους δρόμους των Αμερικανικών πόλεων μετά την ρατσιστική δολοφονία του Αφροαμερικανου George Floyd. Η σκέψη μας είναι μαζί σας και η αλληλεγγύη μας θα εκφραστεί έμπρακτα εδώ που ζούμε. Εσείς είστε που αγωνίζεστε στο κέντρο μιας υπερδύναμης που μαζί με άλλες δυναστεύουν τον πλανήτη. Εσείς είστε σε αυτό που στον υπόλοιπο κόσμο φαίνεται ως “το κέντρο του κόσμου”. Έτσι οι εικόνες και οι μαρτυρίες που λαμβάνουμε από τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις, τον πόλεμο της προπαγάνδας έχουν ιστορική σημασία και επίδραση πολύ ευρύτερη από τα σύνορα των ΗΠΑ. Εσείς επηρεάζετε εμάς πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσαμε να επηρεάσουμε εμείς εσάς ότι και να κάνουμε. Δεν μπορούμε να πούμε πολλά ούτε για τις κατευθύνσεις του δικού σας αγώνα, ούτε να προτείνουμε το οτιδήποτε. Οι διαφορές ανάμεσα στις Ελληνικές και τις Αμερικανικές συνθήκες είναι τέτοιες που διαμορφώνουν άλλο τοπίο. Εδώ δεν υπάρχουν μειονότητες με χαρακτηριστικά αντίστοιχα των αφροαμερικάνων. Εδώ ο συστημικός ρατσισμός κατευθύνεται εναντίον των μεταναστών, των Ρομά και κάποιων εθνικών μειονοτήτων γεωγραφικά περιορισμένων. Απέναντί μας έχουμε μια καταστολή και ένα κράτος, βάρβαρο όσο κάθε άλλο, αλλά με λιγότερα μέσα από το Αμερικανικό και χωρίς την “αυτοκρατορική” του περηφάνια. Εδώ είμαστε 10 εκατομμύρια με μόλις δύο μεγάλουπόλεις… Το μόνο που θα είχε νόημα να μοιραστούμε είναι η δική μας εμπειρία από γεγονότα αντίστοιχα που παρά τις διαφορές στις συνθήκες ίσως να μπορούν να προσφέρουν στις επιλογές που ο αγωνιζόμενος κόσμος στις ΗΠΑ θα συναντήσει, όπως συμβαίνει σε κάθε τέτοιου τύπου εξέγερση στην ιστορία. Σε τελική ανάλυση το ελληνικό είναι κι αυτό ένα κράτος με ανεπτυγμένο καπιταλισμό, ανήκει στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο του ΝΑΤΟ, έχει σταθερή αστική δημοκρατία, έχει ΜΜΕ ανάλογης αθλιότητας με τα αμερικανικά, έχει εκθρέψει και συνεχίζει να φουντώνει το ρατσισμό και το φασισμό. Και το 2008, μπάτσοι εκτέλεσαν έναν 15χρονο σε μια ιστορική και μαχόμενη γειτονιά της Αθήνας, τα Εξάρχεια. Ζήσαμε σε όλη την χώρα έναν μήνα μαζικής εξέγερσης ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα, με την νεολαία να πρωταγωνιστεί και τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις, με πρώτους τους αναρχικούς, στην άκρη της λόγχης. Συμπληρωματικά, λίγα χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, και της επιτροπείας της Ελλάδας από ΔΝΤ ζήσαμε ξανά σημαντικές συγκρουσιακές καταστάσεις. Έχοντας πια περάσει κάποια χρόνια από όλα αυτά, είμαστε στο στάδιο εξαγωγής συμπερασμάτων και μερικά από αυτά που κρίνουμε ότι ίσως σχετίζονται με τον δικό σας αγώνα, τα απευθύνουμε επιγραμματικά ελπίζοντας ότι σε κάτι μπορούν να σας χρησιμεύσουν.

  1. Οι στιγμές εξέγερσης ανοίγουν τα αυτιά του κόσμου. Ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι είναι όχι μόνο είναι πρόθυμοι να ακούσουν νέες προτάσεις και ιδέες αλλά διψούν για αυτό. Είναι μια μοναδική ευκαιρία για κάθε ριζοσπαστικό κίνημα να απευθυνθεί και να πείσει.
  1. Σε τέτοιες στιγμές ο χειρότερος εχθρός έρχεται από το εσωτερικό του αγώνα. Πίσω από όσους/ες μάχονται, από όσους/ες ξενυχτούν, τραυματίζονται ή συλλαμβάνονται καιροφυλακτούν καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις που απλά θέλουν να αντλήσουν δύναμη για την πολιτική τους ανέλιξη. Είναι οι πρώτοι που θα προσπαθήσουν να υπονομεύσουν το μαχητικό πνεύμα, οι πρώτοι που όταν αρχίσει να καταλαγιάζει η ένταση θα προσπαθήσουν να γυρίσουν τον κόσμο σπίτι του και να απομονώσουν τα πιο δυναμικά στοιχεία. Στην Ελλάδα μετά το 2008 το ρόλο αυτό τον έπαιξε ένα αριστερό κόμμα που τελικά κατέκτησε την εξουσία και φυσικά στη συνέχεια απεμπόλησε όλες του τις υποσχέσεις.
  1. Όταν οι εξεγέρσεις τελειώνουν, το ερώτημα είναι το τι έχουν αφήσει πίσω. Το κράτος δεν θα διστάσει σε πρώτο χρόνο να θυσιάσει τον “άτυχο” υπηρέτη του, αυτόν που προκάλεσε με την πράξη του το ξεχείλισμα της λαϊκής οργής -πράξη που δεκάδες φορές έχουν διαπράξει άλλοι πριν από αυτόν, πράξη η οποία όλοι ξέρουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κανονικοποιημένη- για να κατευνάσει την εξεγερμένη κοινωνική βάση. Στην Ελλάδα τον δολοφόνο του 15χρονου τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Ανάλογα με την ένταση και την διάρκεια της εξέγερσης, ίσως πέρα από την -πρόσκαιρη συνήθως- τιμωρία του θύτη, να κερδηθούν και κάποιες νέες νομικές ρυθμίσεις. Αυτά είναι θετικά φυσικά, αλλά υπάρχουν πολύ θετικότερα να κατακτηθούν κι αυτά αφορούν την εμπιστοσύνη της κοινωνικής βάσης στις δικές τις δυνάμεις και δυνατότητες, την εξέλιξη της πολιτικής συνείδησης και την οργάνωση του κόσμου σε μαζική και μόνιμη βάση. Μετά την εξέγερση του 2008 το δικό μας κίνημα βγήκε πολύ ισχυρότερο, αλλά όχι τόσο ισχυρότερο όσο θα μπορούσε αν είχε την ετοιμότητα να κάνει οργανωμένη πολιτική δουλειά και να αναπτύξει νέες δομές ικανές να απευθυνθούν σε πολύ περισσότερο κόσμο.
  1. Η πάλη ενάντια στην καταστολή ή τον ρατσισμό είναι τα κεντρικά επίδικα της εξέγερσης, η εξέγερση όμως θα δώσει την δυνατότητα να αναδειχτούν πολλά περισσότερα. Στο τέλος το πιο βασικό επίδικο θα είναι, όμως, η οργάνωση του κόσμου από τα κάτω. Στην Ελλάδα κατά τη την διάρκεια της κρίσης και των μεγάλων αγώνων που δόθηκαν τότε δημιουργήθηκαν δομές, συνελεύσεις γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις. Το αναρχικό κίνημα, κατά την άποψή μας, δεν διαμόρφωσε μια ικανή στρατηγική για την συνέχιση και την επέκτασή τους κι έτσι αυτή η δυναμική στην κοινωνική βάση ατρόφησε και χάθηκε. Όσο λειτούργησε πάντως έδειξε στοιχεία που θα επέτρεπαν να ελπίσουμε σε πολλά…
  1. Στις εξεγέρσεις όπως και στις επαναστάσεις, πλάι στην κοινωνική βάση συντάσσονται και άτομα από άλλα πιο προνομιούχα στρώματα. Αυτό είναι καλό. Πολλές φορές η κοινωνική συνείδηση ενός ατόμου υπερβαίνει το ταξικό ή πολιτικό του συμφέρον. Αυτό όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τελικά η κοινωνική βάση πρέπει να αναζητήσει τις αιτίες για τα δεινά της πρώτα από όλα στην ταξική ανισότητα και την πολιτική ανάθεση. Η ταξική ανάλυση και αναφορά δεν μπορεί να λείπει και με χαρά μας ακούμε το περίφημο σύνθημα “Eat the rich” να δονεί τους δρόμους των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων. Εκτός από τους δρόμους -και στη δική μας περίπτωση αυτό εμάς φάνηκε πεντακάθαρα- οι χώροι δουλειάς πρέπει κι αυτοί να είναι πεδία αντίστασης, εξέγερσης, οργάνωσης.
  1. Η συκοφαντία, η καταστροφολογία, η παραγωγή τρόμου είναι σίγουρα στο οπλοστάσιο των ΜΜΕ σε κάθε τέτοια συνθήκη. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Είναι ανόητη μια φοβική στρατηγική που θέλει να παρουσιάσει ένα ανεκτό στους αστούς πρόσωπο. Οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι απόκληροι ασφαλώς και θα λεηλατήσουν το πλούτο από τον οποίο είναι αποκλεισμένοι.

Εμείς παράγουμε τον πλούτο – δεν υπάρχει πράξη πιο ουσιαστικά εξεγερτική, από τη στιγμή που τον παίρνουμε πίσω.

  1. Το 2010, στην κορύφωση των αγώνων ενάντια στην οικονομική επιτροπεία της Ελλάδας, κατά την διάρκεια μιας από τις της μεγαλύτερες και πιο συγκρουσιακές διαδήλωσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, μια τράπεζα πήρε φωτιά και 3 εργαζόμενοι που βρίσκονταν μέσα έχασαν τη ζωή τους. Η θλίψη που προκάλεσε σε όλους αυτό το γεγονός αλλά και η λυσσαλέα επιχείρηση συκοφάντησης του κινήματος από τα ΜΜΕ έκαμψε την ορμή του και του έδωσε ένα πλήγμα από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ. Τέτοια γεγονότα είτε προϊόν ατυχίας, είτε προϊόν εγκληματικής απροσεξίας είτε προϊόν προβοκάτσιας μπορεί να γίνουν η ταφόπλακα ενός αγώνα.
  1. Είναι δεδομένο, πόσο μάλλον όταν η δολοφονία έχει ρατσιστικά κίνητρα, ότι οι φασίστες θα επιχειρήσουν να εμφανιστούν συνδράμοντας το κράτος στην συκοφάντηση και την καταστολή του αγώνα. Τέτοιες συνθήκες που οι φασίστες βγαίνουν μπροστά ενώ παράλληλα το κράτος δυσκολεύεται να τους έχει υπό την προστασία του, είναι πάντα ευκαιρία να ξεκαθαριστούν λογαριασμοί με την πιο επικίνδυνη πολιτική μόλυνση στην κοινωνική βάση.
  1. Δεν μπορούμε, παρά τις μάχες πεζοδρομίου που δίνουμε δεκαετίες στην Ελλάδα να κρίνουμε το συγκρουσιακό κομμάτι του αγώνα σας. Δεν αντιμετωπίζουμε εμείς τέτοιο στρατό όπως εσείς. Μπορούμε όμως να μεταφέρουμε την εμπειρία των μαχών του 2008 σε ένα ζήτημα. Πέρα από τις συγκρούσεις σε κεντρικά, μαζικά γεγονότα η παράλληλη περιφερειοποίηση των ακτιβισμών σε όλη την έκταση της πόλης ή της χώρας λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην γενική εικόνα και αποσυντονίζει το κράτος.
  1. Σε αυτές τις στιγμές, για τις οργανωμένες επαναστατικές δυνάμεις το πρώτο που μετράει είναι να μπορούν να δώσουν απαντήσεις επιχειρησιακά, οργανωτικά και πολιτικά. Δεν είναι ο τόπος για by the book ιδεολογικές προσεγγίσεις. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να παρθεί μια λάθος απόφαση παρά να μην παρθεί απόφαση. Καμία εξέγερση δεν είναι αντίγραφο προηγούμενης και άρα για κάθε νέα εξέγερση θα χρειαστούν νέες προσεγγίσεις. Και οι αναρχικοί οφείλουν να είναι έτοιμοι να τις ανακαλύψουν χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις. Πειραματισμός, ανοιχτό μυαλό και κινηματική ενότητα (έτσι ή αλλιώς μια εξέγερση αλλάζει δραστικά το εσωκινηματικό status quo όπως διαπιστώσαμε κι εμείς μετά το 2008). Στην ενότητα και τον κοινό σχεδιασμό των αναρχικών θα επιμείνουμε, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι πόσο δύσκολος μπορεί να είναι ο δρόμος προς τα αυτήν. Το τι είναι μεγάλο όμως και το τι μικρό, τι σημαντικό και τι ασήμαντο, σε τέτοιες συνθήκες το αποφασίζει το μέλλον όχι το παρελθόν.

Σε καμία περίπτωση δεν επιχειρούμε να δώσουμε μαθήματα. Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στις ΗΠΑ είναι μεγαλύτερο και σημαντικότερο από οτιδήποτε έχουμε ζήσει εμείς έως τώρα στην Ελλάδα. Θα σταθούμε στο πλευρό σας όσο καλύτερα μπορούμε συνεχίζοντας παράλληλα και τον δικό μας αγώνα εδώ που βρισκόμαστε. Ο διεθνισμός, η ενότητα των αγωνιζόμενων αντανακλά την ενότητα συμφερόντων και ελπίδων της κοινωνικής βάσης σε όλο τον πλανήτη, ανεξάρτητα από χρώμα και τη φυλή. Θυμόμαστε πάντα την αλληλεγγύη που έδειξε το Αμερικανικό κίνημα στους δικούς μας αγώνες εδώ. Ο δρόμος είναι κοινός για όλους σε όποια γωνιά του ορίζονται κι αν έτυχε να βρισκόμαστε. Ο δρόμος του αγώνα ενάντια σε καπιταλισμό, κράτος, φασισμό, ρατσισμό, σεξισμό και διακρίσεις κάθε είδους. Για την ισότητα, την ελευθερία, την μόνιμη και αληθινή δικαιοσύνη. Για την κοινωνική απελευθέρωση

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις ταξικές συγκεντρώσεις-πορείες της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις ταξικές συγκεντρώσεις-πορείες της Εργατικής Πρωτομαγιάς.

Εργατική Πρωτομαγιά 2020: Εμπρός για την ανασύνταξη των ταξικών αντιστάσεων και τη μαχητική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και του ελευθεριακού κομμουνισμού!

Η πανδημία του covid-19 είναι η πρώτη σταγόνα της νέας πιο σφοδρής καταιγίδας που επίκειται να πλήξει τους εργαζόμενους και το σύνολο της κοινωνικής βάσης (στην πραγματικότητα οι συνέπειές της είναι αντιληπτές από τώρα, απλώς σταδιακά θα γίνονται ολοένα και πιο αισθητές για όλους μας). Είναι ένας εξωτερικός παράγοντας που έδρασε, όμως, επιταχυντικά στην κατεύθυνση της περαιτέρω απορρύθμισης της λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος, καταδεικνύοντας έτσι την αντικοινωνική ταξική του φύση, η οποία συνίσταται στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου για τον πλουτισμό και την καλοζωία της παρασιτικής τάξης των καπιταλιστών, δηλαδή της τάξης που ιδιοποιείται με την βία και τον καταναγκασμό ολόκληρο τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο. Η τρέχουσα υγειονομική κρίση φαίνεται πως δρα εκτονωτικά ως προς την αναζωπύρωση της δομικής κρίσης που δονεί τα θεμέλια του καπιταλισμού, ο οποίος βρίσκεται για ακόμα μία φορά αντιμέτωπος με τις ίδιες του τις εσωτερικές αντιφάσεις, την αντιδιαστολή της υπερπαραγωγής με την υποκατανάλωση, τα όρια για την επένδυση των συσσωρευμένων κεφαλαίων και τις πάντα εύθραυστες φούσκες του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Όπως είναι αναμενόμενο, τη νέα φάση της καπιταλιστικής κρίσης θα φορτωθεί εξ ολοκλήρου στις πλάτες της για ακόμη μια φορά η εργατική τάξη, με σκοπό να ανασυνταχθεί και να ανακάμψει το αστικό στρατόπεδο. Την ώρα που οι οικονομικοί δείκτες στα χρηματιστήρια καταγράφουν κατακόρυφη πτώση διεθνώς, αστοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι το 2020 η ύφεση στην Ελλάδα θα αγγίξει το 10%, εξέλιξη που συνεπάγεται αυτόματα και την αύξηση του δημόσιου χρέους. Κάθε μήνας σε καραντίνα για τις μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες ισοδυναμεί με μείωση της τάξης του 2% για το παγκόσμιο ΑΕΠ. Υπολογισμοί του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας του ΟΗΕ κάνουν λόγο για αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμια κλίμακα κατά 25 εκατομμύρια, ενώ ταυτόχρονα εκτιμάται ότι θα βρεθούν στα όρια της φτώχειας επιπλέον 20 εκατομμύρια άνθρωποι διεθνώς (στην Ελλάδα κατά το τρέχον έτος η καταγεγραμμένη ανεργία υπολογίζεται ότι θα φτάσει το 22,5%). Μέσα σε αυτήν την ήδη έκρυθμη κατάσταση οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι διακρατικοί εμπορικοί πόλεμοι με επίκεντρο την παραγωγή πετρελαίου έχουν επιφέρει τον καταποντισμό της εν λόγω βιομηχανίας και της αντίστοιχης οικονομίας σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, καλλιεργώντας το έδαφος για επικείμενες σφοδρότερες συρράξεις που είναι πολύ πιθανόν να αιματοκυλίσουν το παγκόσμιο προλεταριάτο.

Εν μέσω αυτής της εκρηκτικής από κάθε άποψη συγκυρίας οι καπιταλιστές επιδιώκουν κατ’ αρχήν να διατηρήσουν σταθερούς τους ισολογισμούς τους, ενώ ταυτόχρονα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους, για να μετατρέψουν την κρίση σε ευκαιρία κερδοφορίας. Από την άλλη, η κοινωνική βάση περνάει των παθών της τον τάραχο, όπως καταμαρτυρούν η πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων και οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες, με ό,τι αυτές συνεπάγονται: ελαστική, εντατική ανασφάλιστη και εκ περιτροπής εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, μη καταβολή δώρων και άρνηση παραχώρησης αδειών, αναστολές συμβάσεων εργασίας, καθιέρωση της τηλε-εργασίας, απολύσεις και ανεργία, επιδόματα-ψίχουλα για όσους συγκαταλέγονται στις λίστες των δικαιούχων, επιβολή ενιαίου υποκατώτατου μισθού στα 533 ευρώ, έλλειψη μέτρων υγειονομικής προστασίας στους χώρους εργασίας, 50% μειώσεις σε μισθούς εργαζομένων συνοδεία της μείωσης των ωρών απασχόλησής τους. Την ίδια στιγμή αναστέλλεται η οικονομική ενίσχυση ατόμων με αναπηρία και αποστερείται το επίδομα στήριξης των προσφύγων που βρίσκονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα νησιά. Δεν έχει ληφθεί το παραμικρό μέτρο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, των camps μεταναστών και των ψυχιατρικών κλινικών, όπου οι συνθήκες είναι άθλιες από κάθε άποψη (και από υγειονομική προφανώς). Μάλιστα, δύο κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους, καθώς επιδεικτικά δε μετακομίστηκαν σε νοσοκομειακές μονάδες. Υπό το παρόν καθεστώς έκτακτης ανάγκης, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία να φέρει στα μουλωχτά προς ψήφιση νομοσχέδιο για την αναδιάρθρωση όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, που μεταξύ άλλων μετατρέπει το Λύκειο σε ένα συντηρητικό και εντατικό εξεταστικό κέντρο αχαλίνωτης πίεσης και ανταγωνισμού, επιτείνει την εντατικοποίηση και τους ταξικούς φραγμούς για τη φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αξιολογεί τους εκπαιδευτικούς διανοίγοντας νέες οδούς επισφάλειας και εισάγει επισήμως τα δίδακτρα στα ξενόγλωσσα τμήματα των ΑΕΙ στην κατεύθυνση της βαθμιαίας, αλλά συστηματικής ιδιωτικοποίησης της παιδείας. Τώρα στα κοντά, αν όχι από τις 30/4, τότε από τον Σεπτέμβριο ή έστω μέχρι το τέλος του 2020, πρόκειται να αρθούν τα μέτρα προστασίας για την πρώτη κατοικία, ανοίγοντας τον δρόμο για μαζικούς πλειστηριασμούς και κατασχέσεις χιλιάδων λαϊκών κατοικιών. Επιπρόσθετα, με κυβερνητικό νομοσχέδιο για το περιβάλλον που θα τεθεί άμεσα προς ψήφιση προβλέπονται ένα σωρό διευκολύνσεις για την αμεσότερη και ελαστικότερη αδειοδότηση για επενδύσεις που αφορούν την πράσινη ανάπτυξη, την ενέργεια και συνακόλουθα την ισοπέδωση της φύσης, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την εκάστοτε τοπική βιοποικιλότητα, την τοπική κοινωνία, αλλά και το παραγόμενο οικολογικό αποτύπωμα που θα αφήσουν πίσω τους αυτού του είδους οι επιχειρηματικές και κατασκευαστικές δραστηριότητες. Ακόμη, στο ίδιο νομοσχέδιο καταγράφεται ρητά η περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, ενώ υπάρχει και ειδική αναφορά για την επέκταση του έργου διασύνδεσης Ελλάδας-Ιταλίας με τον αγωγό φυσικού αερίου IGI Poseidon, ώστε να περιλαμβάνει την διασύνδεση με τον αγωγό East Med. Τέλος, δε θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στις ανυπολόγιστες συνέπειες που έχει για τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα η επί σειρά ετών υποβάθμιση του δημόσιου συστήματος υγείας μέσω της συστηματικής κρατικής υποχρηματοδότησης και της μεθοδικής πριμοδότησης των συναφών με την υγεία ιδιωτικοποιήσεων. Όταν η υγεία καθίσταται εμπόρευμα, τότε οι ανθρώπινες ζωές λογίζονται επί της χρηματικής βάσης για τα κοράκια των ιδιωτικών κλινικών και τους πολιτικούς τους προϊστάμενους.

Αν η μια πλευρά του νομίσματος δείχνει την ταξική εκμετάλλευση όσων βρίσκονται στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας, τότε η άλλη πλευρά δείχνει την οικονομική και πολιτική ισχυροποίηση της άρχουσας τάξης. Σε αυτήν τη συγκυρία οι κεφαλαιοκράτες έχουν βρεθεί καταφανώς ευνοημένοι, αν κρίνουμε βάσει των διευκολύνσεων, των χρηματοδοτήσεων και των φοροαπαλλαγών που έχουν τύχει από την πολιτική στρατηγική του κράτους. Ας δούμε πάλι τι λένε τα νούμερα. 30 εκατομμύρια ευρώ πήγαν στις ιδιωτικές κλινικές για διαγνωστικά τεστ για τον κορωνοϊό, τη στιγμή που 3 πανεπιστημιακά νοσοκομεία ήδη διαθέτουν πιστοποιημένα εργαστήρια για την ανίχνευση του κορωνοϊού και προσφέρθηκαν να συνδράμουν επί τούτου. 20 εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν μέχρι στιγμής στα τηλεοπτικά κανάλια για διαφημιστικά σποτ του ΕΟΔΥ, τα οποία προβλέπεται από τον νόμο να είναι δωρεάν. Έκαστος από τους μεγάλους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς απαλλάχθηκε από τα 3,5 εκατομμύρια ευρώ που αντιστοιχούν για τις δαπάνες εξασφάλισης τηλεοπτικής άδειας (δηλαδή απαλλαγή ύψους 21 εκατομμυρίων ευρώ συνολικά). Οι μεγαλοεργολάβοι των διοδίων τσέπωσαν 11 εκατομμύρια ευρώ. 54 εκατομμύρια ευρώ χορηγήθηκαν σε ΚΕΚ και 30 εκατομμύρια ευρώ σε πλατφόρμες και φορείς πιστοποίησης. Τα υπόλοιπα χρήματα από το προβλεπόμενο σύνολο των 193 εκατομμυρίων ευρώ δε δόθηκαν στους δικαιούχους εργαζόμενους, αλλά ανταλλάχθηκαν με επιταγές κατάρτισης. Επιπλέον, οι εφοπλιστές, αυτή η περιβόητη κάστα που αποφεύγει τη φορολόγηση όπως ο διάολος το λιβάνι, έλαβε στοχευμένα πακτωλό χρημάτων από το κράτος, για να «ορθοποδήσει οικονομικά». Αν δε χορτάσατε από νούμερα, δείτε πώς ενεργεί στην παρούσα συγκυρία η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο διακρατικός οργανισμός καπιταλιστικής ολοκλήρωσης που βρίσκεται στην υπηρεσία των αστικών συμφερόντων, ειδικότερα του χρηματιστικού κεφαλαίου, των πολυεθνικών εταιρειών και των μονοπωλιακών ομίλων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προτείνει βάσει προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χορηγηθούν 2 τρισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, τουτέστιν για τον θησαυρισμό των κεφαλαιοκρατών. Αστοί πολιτικοί, τεχνοκράτες και εκπρόσωποι πολυεθνικών συζητούν εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη δημιουργία «Ταμείου για την Ανάκαμψη», διακηρύσσοντας πως αυτός θα είναι ο μοχλός για το ξεπέρασμα των οικονομικών διαστάσεων της κρίσης του κορωνοϊού. Κάπως έτσι χτίζεται το έδαφος για νέα δάνεια, τα τοκογλυφικά παρεπόμενα των οποίων πρόκειται να τσακίσουν για ακόμα μία φορά τους μισθούς, τις συντάξεις και τα εργασιακά δικαιώματα της κοινωνικής βάσης, να επιβαρύνουν φορολογικά τους από τα κάτω, αλλά και να προωθήσουν τα ξεπουλήματα και τις ιδιωτικοποιήσεις υπό την πίεση της υπερχρέωσης των κρατικών ταμείων.

Κι ενώ ο πλούτος συνεχίζει αδιάλειπτα να αναδιανέμεται από τη βάση προς την κορυφή της κοινωνικής διαστρωμάτωσης, οι εγκληματικές πολιτικές της κυβέρνησης, που βρίσκονται στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση με εκείνες των προκατόχων της, συγκαλύπτονται από τη μεθοδευμένη προπαγανδιστική εκστρατεία των έμμισθων και καλοταϊσμένων παπαγάλων της, δηλαδή της συντεταγμένης με τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα καθεστωτικής δημοσιογραφίας, η οποία επιμελώς, συστηματικά και λογοκριτικά αναπαράγει το περιβόητο αφήγημα της “ατομικής ευθύνης”, ξεπλένοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο όλες τις κρατικές πολιτικές λεηλασίας της κοινωνικής πλειοψηφίας. Για όλα αυτά δεν πέφτουμε φυσικά από τα σύννεφα. Άλλωστε, το κράτος ως μηχανισμός καταπίεσης φροντίζει να εξυπηρετεί με κάθε μέσο τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή των καπιταλιστών. Φροντίζει, επίσης, να θωρακίσει τους μηχανισμούς καταστολής, ειδικά όταν διεξάγει σφοδρές επιθέσεις στα λαϊκά στρώματα, οι οποίες διογκώνουν την υλική ανέχεια των τελευταίων. Κάπως έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε ενίσχυση με προσωπικό και εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας της ΕΛ.ΑΣ. και του Λιμενικού εν προκειμένω.

Τη στιγμή που το κράτος και τα αφεντικά προσπαθούν να θέσουν σε καραντίνα τις ταξικές αντιστάσεις, τις εργατικές διεκδικήσεις και τη συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων, η κυβέρνηση ανήγγειλε τη μεταφορά της Πρωτομαγιάς από 1/5 στις 9/5, ημέρα Σάββατο! Χρησιμοποιώντας υγειονομικά προσχήματα, η κυβέρνηση επιχειρεί αφενός να απονοηματοδοτήσει το πολιτικό και ταξικό περιεχόμενο της Εργατικής Πρωτομαγιάς, κάνοντας λόγω για περιορισμό των μετακινήσεων των επίδοξων εκδρομέων, ανάγοντας την Πρωτομαγιά σε μια κοινή εορταστική ημέρα, αφαιρώντας έτσι τον ταξικό και απεργιακό της χαρακτήρα. Η Εργατική Πρωτομαγιά δεν είναι ούτε αργία, ούτε μια εορταστική ημέρα πνευματιστικού ή μετα-παγανιστικού χαρακτήρα. Μια τέτοια αντίληψη βολεύει την τάξη των κυρίαρχων, γι’ αυτό και προωθείται από αυτήν κατά τέτοιον συστηματικό τρόπο, ώστε να έχει εγγραφεί με αυτό το νόημα στην αλλοτριωμένη συνείδηση μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Για μας, όμως, η Εργατική Πρωτομαγιά είναι απεργία. Είναι μια ημέρα-ορόσημο που συνδέει το νήμα των αγώνων του παρελθόντος με τις σημερινές ταξικές αντιστάσεις της εργατικής τάξης. Είναι μια ημέρα για τους αγωνιζόμενους και τους νεκρούς της εργατικής τάξης, καθώς και μία ημέρα που λειτουργεί σαφώς και ως υπόμνηση για τους αναρχικούς επαναστάτες που κρεμάστηκαν από τις κρατικές αρχές στο Σικάγο, διότι στρατεύθηκαν ανυποχώρητα στον αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και την ικανοποίηση των άμεσων υλικών αναγκών της, της 8ωρης ημερήσιας εργασίας συγκεκριμένα. Αυτήν την ταξική μνήμη καλούμαστε να υπερασπιστούμε σήμερα, τώρα που το κράτος και το κεφάλαιο επιτίθενται συντονισμένα, για να σαρώσουν με σιδηρά πυγμή τις αντιστάσεις και τα κεκτημένα του εργατικού κινήματος.

Υπό την πίεση της επίθεσης που διεξάγουν εναντίον μας το κράτος και οι καπιταλιστές είναι επιτακτική ανάγκη να οργανωθεί η εργατική και κοινωνική αυτοάμυνα και να δημιουργηθούν εκείνοι οι όροι που θα επιτρέψουν την αντεπίθεση της τάξης μας ενάντια στο σύστημα αυτό που αναπαράγει την αδικία, τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, την καταπίεση και την εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης από την κεφαλαιοκρατική μηχανή. Η συγκρότηση και η ενδυνάμωση ενός ταξικού μετώπου με τη συμμετοχή της παραγωγικά ενεργής εργατικής τάξης, των εφεδρειών των ανέργων, των μελλοντικά εργαζομένων (βλ. μαθητές και φοιτητές των φτωχών λαϊκών στρωμάτων) και των συνταξιούχων στη βάση της ακηδεμόνευτης, αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης και στην κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού επαναστατικού αγώνα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατίμηση της ταξικής μας θέσης στη διαρκώς μαινόμενη σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας που διέπει τον υπάρχοντα κοινωνικό σχηματισμό. Ο ταξικός συνδικαλισμός βάσης και οι ανεξάρτητες εργατικές πρωτοβουλίες πρέπει να στηριχθούν, για να σηκώσει κεφάλι η τάξη μας και να συγκρουστεί συγκροτημένα ενάντια στην τάξη των καπιταλιστών, η οποία απομυζεί την εργατική δύναμη, για να συσσωρεύει πλούτο και προνόμια.

Η ταξική αλληλεγγύη, η συλλογικοποίηση και η οργάνωση είναι οι μοναδικές δυνάμεις που μπορούν να κρατήσουν όρθια την τάξη μας, γεννώντας παράλληλα αξιώσεις για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού. Στις εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες του παρόντος θεωρούμε απαραίτητη την ενίσχυση της αλληλοβοήθειας στους κόλπους της εργατικής τάξης. Εμπιστευόμαστε την αυτενέργεια και την αυτοοργάνωση της τάξης μας. Σε αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, κρίνουμε ότι είναι αναγκαίο να κινηθούμε προς τη δημιουργία δομών αλληλοβοήθειας, εργατικών ταμείων αλληλεγγύης, να προχωρήσουμε συντονισμένα και μαζικά σε αρνήσεις πληρωμών, να ασκήσουμε πίεση για να απαιτήσουμε την απαραίτητη οικονομική στήριξη των εργαζόμενων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά και την ικανοποίηση των απολύτως αναγκαίων λαϊκών αναγκών (σίτιση, στέγαση, νερό, ρεύμα, ίντερνετ) με κάθε μέσο.

Μέσα από τον βάλτο της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας θα φυτρώσει ο ανθός της ελευθερίας, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της κοινοκτημοσύνης, θα γεννηθεί μια χειραφετημένη κοινωνία πλήρους αυτοδιεύθυνσης, μια νέα συλλογική ατομικότητα που θα μπορεί να αυτοπραγματώνεται και αναπτύσσεται ελεύθερα. Αυτό είναι το ιστορικό καθήκον όσων βρισκόμαστε στη βάση της κοινωνικής και παραγωγικής πυραμίδας. Γι’ αυτό, θα φροντίσουμε να νικήσουμε!

ΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΠΥΚΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΟΥ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ ΒΑΣΗΣ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ COVID-19 ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΟ ΜΟΝΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Συμμετέχουμε στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς.Στηρίζουμε τα μπλοκ των σωματείων και των εργατικών πρωτοβουλιών βάσης.

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Ρουβίκωνας: Δημιουργώντας μηχανισμό αλληλεγγύης στην βάση. Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης

Ρουβίκωνας: Δημιουργώντας μηχανισμό αλληλεγγύης στην βάση. Συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης

Είμαστε ακόμα στην αρχή. Στην αρχή του πρώτου σταδίου μιας πολύπλευρης υγειονομικής/οικονομικής/πολιτικής αλλά πολιτισμικής κρίσης. Κι όπως σε κάθε τέτοια συνθήκη υπάρχουν οι λίγοι «ντυμένοι» και οι πολλοί «γυμνοί».

Ο Ρουβίκωνας όντας φύσει και θέσει στην  μεριά των πολλών κινητοποιεί τις δυνάμεις του, ανάμεσα σε πολλά άλλα και στο χτίσιμο δομών έμπρακτης αλληλεγγύης τις πιο κρίσιμες ώρες για όλους μας.

Μετά την παρέμβαση στο Γηροκομείο Αθηνών καθώς και άλλες που θα ακολουθήσουν, σχεδιάζουμε και υλοποιούμε μια νέα δομή αλληλεγγύης που έρχεται να ανταποκριθεί στις σημερινές ιδιαίτερες ανάγκες, αλλά βάζει τις βάσεις και για τις αυριανές ακόμα πιο επιτακτικές ανάγκες τις κοινωνικής βάσης.

Συγκεντρώνουμε τρόφιμα και φάρμακα και οργανώνουμε έναν μηχανισμό που μπορεί να τα παραλάβει από τα σημεία που ο καθένας/μια που θέλει να συνεισφέρει, τα εχει αποθηκευμένα και τα παραδίδει επίσης στα σπίτια που δηλώνουν τις ανάγκες τους και στους ανθρώπους που αποκλεισμένοι, λόγω του κινδύνου και της φτώχειας, αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Τα μόνα μας όπλα είναι η εφευρετικότητα, το ελευθεριακό οπλοστάσιο μεθόδων αυτοοργάνωσης  και η αφοσίωση στον σκοπό της υπεράσπισης της ζωής και των συμφερόντων της βάσης. Αυτά τα όπλα θα τα χρησιμοποιήσουμε, με δημόσιο και διαφανή τρόπο, στο μέγιστο που μπορούμε.

Ξεκινάμε με αυτόν τον τρόπο και στην πορεία, πειραματιζόμενοι, θα τροποποιούμε την δομή μας με κριτήριο την μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα.

Καλούμε τον κόσμο της βάσης να στηρίξει έμπρακτα τους δικούς του ανθρώπους συνεισφέροντας από το όποιο ελάχιστο περίσσευμά του στην επιβίωση της δικής του, πλειοψηφικής ταξικής οικογένειας.

Παρέχουμε μια σειρά τηλεφώνων και επαφών όπου όποιος/α μπορεί μπορεί να επικοινωνεί και να συνεννοείται για την παράδοση τροφίμων και φαρμάκων. Σε αυτήν την προσπάθεια θα προστεθούν και τα είδη πρώτης ανάγκης που είχαμε μαζέψει για τις γυναικείες φυλακές Θήβας και δεν μας επετράπη να παραδώσουμε.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Ούτε βήμα πίσω.

Το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον.

ΡΟΥΒΙΚΩΝΑΣ

* Την προσεχή Δευτέρα (6/4)  ο Ρουβίκωνας θα παραδώσει τρόφιμα στα παιδιά που φιλοξενούνται στο Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα, τα οποία αγοράστηκαν με οικονομικούς πόρους της συλλογικότητάς μας και αλληλέγγυων. Παράλληλα, θα συλλέγει αναλώσιμα είδη (κρεμοσάπουνα, χειροπετσέτες, αντισηπτικά, χαρτιά υγείας & κουζίνας), έτσι ώστε να παραδοθούν και αυτά στο Νηπιοτροφείο.

Τηλέφωνα και ωράριο συλλογής ειδών ανά περιοχές:

1) 6971 585-263

Εξάρχεια, Ομόνοια, Πλ. Βάθη, Κολωνάκι, Μοναστηράκι, Αγ. Παντελεήμονας, Ακαδημία Πλάτωνος

Δευτέρα έως Παρασκευή 19:00-21:00

2) 6942 229-569

Γκύζη, Αμπελόκηποι, Κυψέλη

Τρίτη έως Σάββατο 18:00-20:00

3) 6986 383-518

Ζωγράφου, Γουδή, Καισαριανή, Παγκράτι

Δευτέρα έως Παρασκευή 18:00-20:00

4) 6987 453-847

Καλλιθέα, Πετράλωνα, Ταύρος, Θησείο, Κουκάκι

Τρίτη έως Σάββατο 18:00-20:00

5) 6996 601-652

Αγ. Ανάργυροι, Πατήσια, Ν. Φιλαδέλφεια, Ίλιον, Γαλάτσι, Κυψέλη

Δευτέρα έως Σάββατο 19:00-21:00

6) 6983 940-387

Αμπελόκηποι, Πανόρμου, Λυκαβηττός, Κατεχάκη, Ψυχικό

Τρίτη έως Πέμπτη 17:00-19:00

7) 6985 698-549

Αγ. Παρασκευή, Βριλήσσια, Χαλάνδρι, Γέρακας, Γλυκά Νερά, Χολαργός

Τρίτη, Πέμπτη, Κυριακή 17:00-19:00

8) 6985 698-153

Ηλιούπολη, Αργυρούπολη, Δάφνη, Υμηττός, Βύρωνας, Άγ. Δημήτριος

Τρίτη, Τετάρτη, Παρασκευή 18:00-20:00

9) 6985 698-736

Ν. Σμύρνη, Δάφνη, Άγ. Δημήτριος, Ηλιούπολη, Άλιμος, Αργυρούπολη, Γλυφάδα, Βούλα, Καλλιθέα, Πετράλωνα, Κουκάκι, Παλαιό & Νέο Φάληρο, Ταύρος, Μοσχάτο, Υμηττός, Βύρωνας, Ζωγράφου, Γουδή, Καισαριανή, Παγκράτι

Κάθε μέρα 17:00-19:00

10) 6996 601-613

Καλλιθέα, Πετράλωνα, Κουκάκι, Παλαιό & Νέο Φάληρο, Ταύρος, Ν. Σμύρνη, Μοσχάτο

Τετάρτη & Πέμπτη 15:00-17:00, Σάββατο & Κυριακή 12:00-14:00

11) 6987 454-279

Περιστέρι, Ίλιον, Πετρούπολη, Αιγάλεω, Χαϊδάρι, Παλατιανή, Ρέντη, Νίκαια, Κορυδαλλός

Κάθε μέρα 12:00-14:00

12) 6945 103-700

Ηράκλειο, Ν. Φιλαδέλφεια, Ν. Ιωνία, Μαρούσι, Κηφισιά

Δευτέρα έως Παρασκευή 19:00-21:00 & Σάββατο 18:00–20:00

13) 6986 383-485

Ηράκλειο, Ν. Φιλαδέλφεια, Ν. Ιωνία, Πευκάκια, Λυκόβρυση

Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 12:00-14:00

14) 6986 383-490

Μαρούσι, Ν. Ερυθραία, Κηφισιά, Ν. Ιωνία, Ηράκλειο

Δευτέρα έως Παρασκευή 17:00-19:00

15) 6985 698-362

Χαλάνδρι, Βριλήσσια, Γέρακας, Γλυκά Νερά

Δευτέρα έως Παρασκευή 12:00-14:00

Απέναντι στη θανατοπολιτική του κράτους και του κεφαλαίου να κρατήσουμε ζωντανές τις πρακτικές της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας.

Απέναντι στη θανατοπολιτική του κράτους και του κεφαλαίου να κρατήσουμε ζωντανές τις πρακτικές της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας.

Tο ξέσπασμα μιας πανδημίας τόσο μεγάλης εμβέλειας αποτελεί το εφαλτήριο για την ανάδειξη μιας κρίσης, η οποία πέρα από τις προφανείς υγειονομικές της διαστάσεις έχει και χαρακτηριστικά χρηματοπιστωτικής κρίσης. Στην ήδη τεταμένη ιστορική περίοδο παγκόσμιας δομικής καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, που έκανε το δυναμικό της ξεκίνημα το 2008, η παρούσα πανδημία έρχεται να αποσταθεροποιήσει ακόμα περισσότερο τα θεμέλια του συστήματος και να οξύνει τις κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις που βρίσκονται στο εσωτερικό του. Οι εκφραστές του κεφαλαιοκρατικού συστήματος παραγωγής μέσα στη μέγγενη των απροσδόκητων εξελίξεων, λαμβάνουν μια σειρά από δραστικά  αναδιαρθρωτικά μέτρα για την συντήρηση ενός συστήματος που υπόκειται σε κλυδωνισμούς ανυπολόγιστου οικονομικού και πολιτικού κόστους. Το ”πάγωμα” της παραγωγής και των επενδύσεων σε αρκετούς τομείς της οικονομίας, η πτώση των αγορών και του ποσοστού κέρδους καθώς και η αναστολή λειτουργίας αρκετών υπηρεσιών ύψιστης σημασίας για την καπιταλιστική ανάπτυξη, είναι τα συμπτώματα ενός συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά κρίση.

 

 

Ταυτόχρονα, η απάντηση του συστήματος σε αυτή την φάση που έχει περιέλθει, είναι η επιβολή ενός καθεστώς έκτακτης ανάγκης, με περιστολές στοιχειωδών δικαιωμάτων και απαγόρευση κυκλοφορίας. Μια απαγόρευση που γίνεται υπό το πρόσχημα της υγειονομικής προστασίας του πληθυσμού, καθώς φαίνεται πως οι τεράστιες ελλείψεις σε υλικοτεχνικές υποδομές αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό στη δημόσια υγεία καθιστούν το κράτος αδύναμο να διαχειριστεί μια πιθανή ευρεία εξάπλωση του ιού, ακριβώς λόγω της υποβάθμισης, της υποστελέχωσης ή του κλεισίματος των δημόσιων νοσοκομείων. Είναι εξάλλου μια δυσάρεστη κατάσταση αυτή για το κράτος, καθώς η απαγόρευση της κυκλοφορίας ή της μετακίνησης επί της ουσίας  πλήττει σοβαρά την κατανάλωση των αγαθών, πράγμα ανεπιθύμητο όσο τίποτα στον καπιταλισμό. Ωστόσο, η κυκλοφορία δεν είναι απαγορευμένη για τους ανθρώπους που επιδίδονται σε δραστηριότητες επικερδείς για το κεφάλαιο, όπως η εργασία στους χώρους δουλειάς. Είναι σίγουρη, όμως, η αξιοποίηση αυτού του μέτρου ως ενός ακόμη κατασταλτικού όπλου στη φαρέτρα του κράτους που στοχεύει στον περαιτέρω έλεγχο της κοινωνικής ζωής και τη συνολική αναδιάρθρωση της παραγωγής και της οικονομίας με πολεμικούς όρους. Τα αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό στην κόψη μιας δυσθεώρητης χρεοκοπίας του συστήματος τους, επιτάσσουν ένα αίσθημα εθνικής ομοψυχίας και κοινωνικής συναίνεσης στον κρατικό αυταρχισμό, θέλοντας να διαπεράσουν στην κοινωνική βάση την κουλτούρα της συνενοχής για την κρίση του συστήματος.

 

 

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό πως για τον κόσμο του κεφαλαίου οι συνθήκες επιτάσσουν ανοιχτά εργοστάσια σε τομείς της οικονομίας που δεν είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία αυτή τη στιγμή. Επιτάσσουν οι εργάτες να είναι υπάκουοι και στοιβαγμένοι στα εργασιακά κάτεργα χωρίς μέτρα προστασίας, υγειονομικό εξοπλισμό και να δουλεύουν πολλές υπερωρίες.(Αναφέρουμε τους εργαζόμενους στα τηλεφωνικά κέντρα, τους ντελιβεράδες και μια απέραντη λίστα βιομηχανιών και βιοτεχνιών). Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις άλλωστε ότι η εξάπλωση του ιού τις τελευταίες μέρες στην Ιταλία που βρίσκεται σε απαγόρευση κυκλοφορίας γίνεται λόγω των ανοικτών βιομηχανιών. Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, οι νέες ευέλικτες και από απόσταση μορφές εργασίας, οι μειώσεις μισθών κατά 50% για έξι μήνες μέσω της πράξης νομοθετικού περιεχομένου, η θεσμοθέτηση της εργοδοτικής ασυδοσίας, η περιστολή των εργατικών δικαιωμάτων και οι απολύσεις προέχουν για την διάσωση της νεοφιλελεύθερης οικονομίας της αγοράς. Στον αντίποδα όλων αυτών, το κράτος προβαίνει στην επεξεργασία και εφαρμογή μιας σειράς μέτρων για την υπεράσπιση των συμφερόντων της αστικής τάξης. Από τις μειώσεις στις τιμές των ενοικίων κατά 40% για τις μεγάλες επιχειρήσεις, την αναστολή αποπληρωμής του Φ.Π.Α για τέσσερις μήνες μέχρι και την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες.

 

 

Ωστόσο, αποτελεί ύψιστης σημασίας καθήκον το να γίνει ξεκάθαρο στον κόσμο που ανήκει στη βάση της κοινωνικής και ταξικής πυραμίδας ότι το κράτος εχθρεύεται την ζωή. Η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές δεν δίνουν δεκάρα για τη ζωή των εκμεταλλευομένων, στο βαθμό που αυτοί δε συμβάλλουν στην αναπαραγωγή των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, στο βαθμό που κομμάτια της εργατικής τάξης δεν είναι αυτή τη στιγμή παραγωγικά και δεν παράγουν κέρδος για τα αφεντικά. Τα πιο ταξικά υποτιμημένα και αποκλεισμένα κομμάτια της κοινωνικής βάσης – άνεργοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, μετανάστες, έγκλειστοι σε φυλακές ή στρατόπεδα συγκέντρωσης και τοξικοεξαρτημένοι- πετιούνται εκτός κοινωνικού ιστού και αφήνονται να επιβιώσουν, όπως μπορούν ή να πεθάνουν, την ίδια στιγμή που -ακόμα και πριν την υγειονομική κρίση- ασθενείς πετιόντουσαν σε ράντζα στα υποστελεχωμένα νοσοκομεία, χωρίς να μπορούν να τύχουν μιας κατάλληλης υγειονομικής περίθαλψης. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, μόνο υποκρισία και εμπαιγμός μπορεί να θεωρηθεί το κάλεσμα της κυβέρνησης σε εθελοντές, προκειμένου να συνδράμουν το κράτος στην παροχή υπηρεσιών στις δομές υγείας.

 

 

Συν τοις άλλοις, την ίδια στιγμή που το κράτος επιβάλλει την απαγόρευση στη μετακίνηση των πολιτών, την ίδια αυτή στιγμή εκφράζεται δια στόματος πρωθυπουργού το ιδεολόγημα πως δήθεν ‘’αυτή είναι η ώρα του πολίτη’’. Η αλήθεια όμως είναι πως αυτή δεν είναι η ώρα του πολίτη -που υποτίθεται πως πρέπει να συμπεριφερθεί υπεύθυνα σύμφωνα με το κρατικό αφήγημα. Αντιθέτως, αυτή είναι η ώρα για το κράτος, που δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο, έχοντας απολέσει τις όποιες ‘’δημοκρατικές’’ του ευαισθησίες, προκειμένου να μπορέσει να γειώσει κοινωνικά το ιδεολόγημα της ‘’υπευθυνότητας των πολιτών’’. Στην ουσία έχουμε να κάνουμε με τη διπλή γλώσσα της εξουσίας, καθώς το κράτος επιδιώκει αφ’ ενός να αποσείσει από πάνω του τις τεράστιες ευθύνες του για την απαξίωση και τη διάλυση της δημόσιας υγείας και της υπολειτουργίας των δομών της, μετακυλίοντας τις ευθύνες αυτές στις πλάτες της κοινωνικής βάσης, η οποία δήθεν βαρύνεται με την ευθύνη της μετάδοσης του ιού. Με τον τρόπο αυτό, το κράτος επιχειρεί να ξεπλυθεί στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας, επειδή ακριβώς είναι αυτό που όλο το προηγούμενο διάστημα έκλεινε το ένα νοσοκομείο μετά το άλλο, ωθώντας τους από τα κάτω προς ιδιωτικές κλινικές, αντιμετωπίζοντας το δημόσιο αγαθό της υγείας ως εμπόρευμα. Αφετέρου, μέσα από το καθεστώς εξαίρεσης από την κανονικότητα, η Εξουσία επιχειρεί να επιβάλει στους από τα κάτω το φόβο, την παθητικότητα και την αποδοχή της δήθεν δικής τους υπαιτιότητας. Επιδιώκει να δημιουργήσει πολίτες, υπάκουους και πειθήνιους στις προσταγές της, ανθρώπους φοβισμένους και με σκυμμένο το κεφάλι. Εξατομικευμένες ατομικότητες χωρίς αλληλεγγύη και συνεκτικούς κοινωνικούς δεσμούς ανάμεσά τους, οι οποίοι θα αναθέτουν στον κρατικό μηχανισμό την ίδια τους τη ζωή, μια ζωή ωστόσο λεηλατημένη εξ’ αιτίας των κρατικών πολιτικών, μια κοινωνία κατατετμημένη, η οποία θα πρέπει να διαγράψει από το συλλογικό της συνειδητό τις κοινωνικές πρακτικές της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθεια και της συνεργασίας αλλά και τους κοινούς αγώνες της ενάντια στους κυρίαρχους. Όλα αυτά, προκειμένου να μπορέσει το κράτος να επιβάλλει τη σιωπή νεκροταφείου και να εφαρμόσει πιο εύκολα τις δικές του εγκληματικές και αντικοινωνικές πρακτικές.

 

 

Άλλωστε, η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας, το ξήλωμα κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας των αδύναμων και η λεηλάτηση της κοινωνικής βάσης είναι έργο της κυριαρχίας. Οι υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες που έγιναν την τελευταία δεκαετία (ύψους 44 δις) για το στρατό, η μείωση της κρατικής χρηματοδότησης για την υγεία ύψους 42,8% και οι αγορές μαχητικών αεροσκαφών F16 είναι έργο της κυριαρχίας. Όποιος θεωρεί ότι η υγεία είναι εμπόρευμα, που παζαρεύεται και αγοράζεται με αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή είναι εγκληματίας. Όποιος λέει ότι το σύστημα υγείας είναι προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την κατάσταση όντας ελλιπές σε ιατροφαρμακευτικά υλικά, ΜΕΘ και προσωπικό, καθ’ ότι εν έτει 2020, δεν ανανεώθηκαν συμβάσεις 800 γιατρών, ακυρώθηκαν προσλήψεις 1500 και δεν μονιμοποιήθηκαν 700, είναι επίσης εγκληματίας. Όποιος αντιμετωπίζει μια κρίση δημόσιας υγείας με αστυνομικά μέτρα κι αντί να προβεί σε μαζικά τεστ στον πληθυσμό, που θα βοηθήσουν στην ανάσχεση της εξάπλωσης του ιού, επιλέγει να στρατιωτικοποιήσει την καθημερινή ζωή, είναι εγκληματίας. Όποιος αποφασίζει στην παρούσα δυσμενή κατάσταση, να κάνει νταλαβέρια με τον ιδιωτικό τομέα και να δώσει ημερήσια αποζημίωση ύψους 1.600 ευρώ στις ιδιωτικές ΜΕΘ, αντί να τις επιτάξει, είναι εγκληματίας. Όποιος ασκεί ή προωθεί τον μαυραγοριτισμό ή θεωρεί πως η κρίση γεννά ευκαιρίες είναι κι αυτός με τη σειρά του εγκληματίας.

 

 

Εν κατακλείδι, απέναντι στο φόβο, την ενοχή, την παθητικότητα, και την εξατομίκευση που προσπαθούν να εμφυσήσουν οι κρατούντες -μέσω των ιδεολογικών τους μηχανισμών- στην κοινωνική βάση, ενάντια στην προσπάθεια τους να φορτώσουν στις πλάτες της κοινωνίας τις δικές του ευθύνες για τη διάλυση της δημόσιας υγείας και περίθαλψης οφείλουμε να καταδείξουμε ότι ο καπιταλισμός μισεί τη ζωή.  Απέναντι σε ένα σύστημα που το μόνο που έχει να προσφέρει στους σύγχρονους προλετάριους είναι περισσότερη φτώχεια, εξαθλίωση, θάνατο, εκμετάλλευση και καταπίεση, καλούμαστε να κινηθούμε σε μια κατεύθυνση πολιτικής οργάνωσης του κινήματος και ταξικής συγκρότησης των εργαζομένων για τη μαχητική αναμέτρηση με ό,τι πρόκειται να έρθει. Το ανταγωνιστικό κίνημα θα πρέπει να δουλέψει από τώρα για την χάραξη ενός συλλογικού στρατηγικού σχεδιασμού, ώστε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση μάχης στον ταξικό ανταγωνισμό που μαίνεται. Οι δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού και η όξυνση των αντιθέσεων, θα πρέπει να ερμηνευθούν ως συνθήκες ιστορικής ευκαιρίας για τις δυνάμεις του κινήματος και να διεμβολιστούν με τη σπίθα της επαναστατικής προοπτικής. Απέναντι στην βαρβαρότητα του κράτους και του κεφαλαίου, να προωθήσουμε και να ενισχύσουμε τους ακηδεμόνευτους, αντιθεσμικούς και μαχητικούς αγώνες για τον επαναστατικό μετασχηματισμό των παραγωγικών – κοινωνικών σχέσεων και τη χειραφέτηση της τάξης μας. Εμείς λοιπόν είμαστε απόλυτα πεισμένοι/ες πως σύντομα η κοινωνική βάση κι οι οργανωμένες δυνάμεις της θα τεθούμε αντιμέτωποι με το ολοκληρωτικό αυτό σύστημα. Οι λογαριασμοί μας με το αστικό σύστημα ήταν, είναι και θα είναι ανοιχτοί.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

 

ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑΞΙΚΑ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

 

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

 

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑ 

 

ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ 

 

Αναρχική Ομοσπονδία

Site: http://www.anarchist-federation.gr
email: anarchist-federation@riseup.net
Twitter: twitter.com/anarchistfedGr
Fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία