Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα! | Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας επ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα! | Ανακοίνωση της Αναρχικής Ομοσπονδίας επ’ αφορμή της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας.

Ο αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αντικρατικού και αντικαπιταλιστικού επαναστατικού αγώνα!

 

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων του παρελθόντος, αλλά και μια ακόμη ευκαιρία οικοδόμησης αγώνων στο σήμερα. Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας μας βρίσκει σε μια κοινωνική συγκυρία όπου η επίθεση στη γυναικεία υπόσταση είναι ολομέτωπη και τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της κοινωνίας είναι οξυμένα. Στη σημερινή Ελλάδα κάθε τι που ξεφεύγει από τα αυστηρά κουτάκια της κανονικότητας αντιπροσωπεύει το βρώμικο και το επικίνδυνο που πρέπει να εξαφανιστεί. Όσο κι αν η φιλελεύθερη αφήγηση πουλάει το παραμύθι της ισότητας, ξέρουμε καλά ότι ζούμε μια πραγματικότητα γεμάτη καταπίεση και βία, στην οποία το σώμα μας δέχεται απανωτές επιθέσεις από το κράτος, το κεφάλαιο και την οργανωμένη θρησκεία.

Το τελευταίο διάστημα εμφανίστηκαν στο μετρό της Αθήνας αφίσες ενάντια στις αμβλώσεις, που ποινικοποιούν το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους και διαδίδουν σκοταδιστικά ψέματα. Η συγκεκριμένη εκστρατεία ήταν το κερασάκι στην τούρτα σε μια περίοδο που οι εθνορατσιστικές αντιλήψεις περί αλλοίωσης του πληθυσμού προωθούνται απροκάλυπτα από την ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ και έχουν εμποτίσει σε επικίνδυνο βαθμό την ελληνική κοινωνία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, η οποία συνδιοργάνωσε από κοινού με 22 χριστιανικά σωματεία μία δημόσια εκδήλωση σκοταδιστικού τύπου, μέσω της οποίας αναπαρήγαγε στο ακέραιο την παραδοσιακή ατζέντα του εθνικιστικού σκοταδισμού, αναθεματίζοντας την επιλογή της άμβλωσης και τους μετανάστες. Οι ηθικιστές χριστιανοπατριώτες που με μανία κηρύσσουν την ιερότητα της μητρότητας είναι τα ίδια εθνικιστικά κατακάθια που πολεμάνε τις άμαχες εγκύους μετανάστριες και τους μετανάστες που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα σύνορα. Είναι αυτοί που θέλουν να πειθαρχήσουν τα σώματά μας για να τα μετατρέψουν σε μηχανές αναπαραγωγής Ελλήνων αντρών στην υπηρεσία του έθνους-κράτους και γυναικών υποτελών στην τοξική πατριαρχική παράδοση.

Φυσικά, η επίθεση που δεχόμαστε δεν θα μπορούσε παρά να στοχεύει και στο πεδίο της εργασίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που για να μπορέσουμε να προσληφθούμε καλούμαστε να απαντήσουμε αν είμαστε παντρεμένες ή αν σκοπεύουμε να κάνουμε παιδί. Ζούμε σ’ ένα καθεστώς επισφάλειας όπου το σώμα μας και οι επιλογές για την ζωή μας καθορίζονται από τα συμφέροντα των αφεντικών. Βιώνουμε την υποτίμηση της εργασίας μας με έμφυλες μισθολογικές ανισότητες και υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σε σχέση με τους άντρες. Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά τα σεξιστικά αστεία, τα χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα και οι παρενοχλήσεις στον χώρο εργασίας αποτελούν άρρητο κομμάτι του συμβολαίου.

Η πατριαρχική επίθεση όμως δεν σταματά ούτε στην δουλειά. Στο πεδίο της προσωπικής ζωής ερχόμαστε συνεχώς αντιμέτωπες με κάθε λογής σεξιστικό στερεότυπο. Στο δημόσιο χώρο και στην νυχτερινή ζωή οι σεξουαλικές επιθέσεις είναι κανονικότητα. Ακόμα και στο σπίτι, στο υποτιθέμενα «ασφαλές καταφύγιο της οικογένειας» πολλές από εμάς βιώνουμε λεκτική, συναισθηματική, ψυχολογική ακόμα και σωματική βία. Δεν ξεχνάμε τα σώματα των χαμένων γυναικών, όλες δολοφονημένες από τον πατέρα, τον σύζυγο, τον γνωστό ή τον άγνωστο βιαστή. Δολοφονημένες, επειδή δεν ανέχτηκαν τη συστηματική βία που βίωναν και προσπάθησαν να ξεφύγουν, επειδή είχαν μια σχέση που ο πατέρας τους δεν ενέκρινε, επειδή «απάτησαν» το σύζυγο- «ιδιοκτήτη» τους, επειδή αντιστάθηκαν στο βιασμό τους, επειδή ήταν «διαφορετικές» από αυτό που η ετεροκανονικότητα επιβάλει σε όλες/ους μας.

Απέναντι σε αυτήν τη βία, συλλογικοποιούμε τις ανάγκες και τις αντιστάσεις μας. Αρνούμαστε να υποταχθούμε σε μια συνθήκη που μας θέλει με σκυμμένο το κεφάλι και υποτιμάει την αξία της ύπαρξής μας. Ενδυναμωνόμαστε και ενώνουμε τις φωνές μας με τις φωνές όλων των κατατρεγμένων που βιώνουν τη βία της εθνοπατριαρχικής επίθεσης. Γιατί για το έθνος-κράτος δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία. Κι εμείς στεκόμαστε δίπλα στις υπάρξεις που ο εθνοφιλελευθερισμός πετάει στο καλάθι των αχρήστων. Στεκόμαστε δίπλα στα ταξικά μας αδέρφια, τις μετανάστριες και τους μετανάστες που υποφέρουν και δέχονται την επίθεση του ελληνικού και τουρκικού κράτους και της ΕΕ, δίπλα στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που βιώνουν την επισφάλεια κάθε μέρα αλλά βρίσκουν τη δύναμη να αντέξουν, στους αντιφασίστες και τις αντιφασίστριες που υπερασπίζονται τις γειτονιές τους, στις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ υποκείμενα που μάχονται με κάθε μέσο για να μπορούν να ανασάνουν. Γιατί όλοι και όλες αυτές που αγωνίζονται για μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια είναι κομμάτι μας και εμείς είμαστε κομμάτι τους.

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΤΗΣ 8ης ΜΑΡΤΗ:

  • Αθήνα: 12:00, Πλατεία Κλαυθμώνος
  • Θεσσαλονίκη: 12:00, Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας
  • Ηράκλειο: 13:00, Πλατεία Λιονταριών

Κάτω τα χέρια από τα σώματά μας

Αλληλεγγύη στις μετανάστριες και τους μετανάστες

Ζήτω ο μαχητικός φεμινιστικός & αντιφασιστικός αγώνας

 

Αναρχική Ομοσπονδία

site: www.anarchist-federation.gr

email: anarchist-federation@riseup.net

twittertwitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Κάτω τα χέρια απο τις Αμβλώσεις – Συγκέντρωση 7 Μάρτη, Μητρόπολη Αθηνών

Σκοπός αυτής της συγκέντρωσης δεν είναι να θίξει το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είναι το φθηνό και εύκολο κράξιμο και η γελοιοποίηση. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους αιώνες η εκκλησία αποτέλεσε καταφύγιο των απελπισμένων. Ένα καταφύγιο υπονομευμένο και κοινωνικά τοξικό αλλά πολλές φορές το μοναδικό καταφύγιο.

Καθώς ο νέο-φιλελευθερισμός κάνει τον κόσμο που ζούμε όλο και πιο απάνθρωπο και τους ανθρώπους όλο και πιο μόνους και ανυπεράσπιστους, όλο και περισσότεροι απελπισμένοι άνθρωποι θα αναζητούν πνευματική ανακούφιση και φροντίδα στους κόλπους της εκκλησίας. Από αυτόν τον κόσμο αντλεί την δύναμή της και επιβάλει τον θεσμικό της ρόλο. Από αυτή την δύναμη που της δίνει η κοινωνική βάση συντηρεί την παρασιτική ιεραρχία της.

Την ίδια στιγμή όμως η εκκλησία ως ένας ισχυρός εξουσιαστικός μηχανισμός αντί να προσφέρει σε αυτούς τους ανθρώπους έναν κόσμο «αγάπης και φροντίδας για τον πλησίον χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα», όπως υποκριτικά υπόσχεται,  αλυσοδένει τους πιστούς της στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, την βαθιά συντήρηση και τη ξενοφοβία, την παθητική υπακοή προς τους κυρίαρχους και την εθελοδουλία.

Η συμμαχία νέο-φιλελεύθερων και φασιστών που κυβερνά τη χώρα ηγεμονεύοντας τη Νέα Δημοκρατία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονειρεύεται να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας στην δεκαετία του 1950. Υπό αυτή τη λογική η Υπουργός Παιδείας θέλει να μετατρέψει τα σχολεία σε κατηχητικά και η εκκλησία ονειρεύεται την κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις. Εδώ και χρόνια οι συντηρητικές δυνάμεις επιτίθενται σε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών στην εργασία και σε όλες τις πλευρές της καθημερινότητας. Μέρα με την ημέρα και όσο τους το επιτρέπουμε αποθρασύνονται όλο και περισσότερο. Σύντομα ο «νόμος και η τάξη» των κυρίαρχων θα μπορεί να ελέγχει και να καταστέλλει κάθε ατομική και κοινωνική ελευθερία που κατακτήθηκε με αγώνες μέσα στους αιώνες. Σκοπός αυτού του μηχανισμού είναι να αναπαράγει μέσα από τα σχολεία, τον εργασιακό εκβιασμό, την αστυνομοκρατία και τη μαζική κατήχηση, έναν τύπο ανθρώπου φοβικού, δουλικού, μεμψίμοιρου, χωρίς βιώματα και ελευθερίες, χωρίς ελπίδες και κριτική σκέψη. Η κρατική εκπαίδευση, η βιομηχανία μαζικής κουλτούρας και ενημέρωσης και ο θεσμός της εκκλησίας εγγυούνται ότι όσο φοβόμαστε και υπακούμε στους θεσμούς κανείς δεν θα είναι ποτέ ελεύθερος.

Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την μοίρα της με κάθε τρόπο. Δεν θεωρούμε πως υπάρχει κανένας πιο αρμόδιος να αποφασίσει αν ένα παιδί πρέπει να γεννηθεί ή όχι από τη μητέρα που το φέρει μέσα της. Και η κοινωνία πρέπει να της παρέχει όλους τους τρόπους να δώσει την πιο σωστή απάντηση, να την βοηθά να φέρει εις πέρας ό,τι αυτή αποφασίσει, από την άμβλωση στο δημόσιο δωρεάν νοσοκομείο μέχρι την δωρεάν γέννα. Από την ψυχολογική βοήθεια μετά την έκτρωση μέχρι τα επιδόματα γέννας, τις άδειες, το δημόσιο νηπιαγωγείο μέχρι το δωρεάν δημόσιο πανεπιστήμιο του παιδιού της. Σίγουρα δεν θα αποφασίσουμε εμείς για χάρη της, αυτή ξέρει καλύτερα από όλους μας. Και σίγουρα δεν θα αποφασίσει η εκκλησία με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις, τα αρχαία δόγματα και πίσω από όλα αυτά την ακόρεστη διάθεσή της να εξουσιάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων.

 

Ως Αναρχικοί, θέλουμε να δούμε τους ανθρώπους να έχουν την ικανότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη, φροντίζουν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον χωρίς διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής ή χρώματος. Θέλουμε να δούμε πολύχρωμες κοινότητες και γειτονιές ανθρώπων που συναντιούνται και μοιράζονται τις αγωνίες και τους φόβους τους, ζούνε και καλλιεργούν μαζί την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική αλληλεγγύη, συνδράμουν στον πόνο και τις χαρές του άλλου. Σε τέτοιες κοινότητες ελεύθερων ανθρώπων τα παιδιά που θα γεννιούνται θα είναι πιο χαρούμενα και οι γονείς τους πιο ευτυχισμένοι. Μέχρι τότε όμως δεν θα επιτρέψουμε κανέναν να παίρνει αποφάσεις εις βάρος μας και να οδηγεί τους συνανθρώπους μας στην απελπισία. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν, μητροπολίτη, πολιτικό, δημοσιογράφο, γραφειοκράτη, φασιστα να απλώσει χέρι στα σώματά μας, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να σκλαβώσει τις γυναίκες στην εξουσία των ιδεοληψιών και των συμφερόντων του.

 

Αγώνας ενάντια στην άγνοια, την δυστυχία και την εκμετάλλευση.

Αγώνας για την Αναρχία και την Ελευθερία.

 

Αναρχική Ομοσπονδία, Περιφέρεια Αθήνας  

Πολιτικό κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην αντιφασιστική πορεία “No Nazis On Our Streets” στη Σόφια της Βουλγαρίας: Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης.

Πολιτικό κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην αντιφασιστική πορεία “No Nazis On Our Streets” στη Σόφια της Βουλγαρίας: Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης.

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που αυτός υπηρετεί είναι ιστορικό καθήκον των όπου γης καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Ο Χρίστο Λούκοφ ήταν ένας Βούλγαρος εθνικιστής στρατηγός, ηγέτης της σοβινιστικής, φασιστικής οργάνωσης ονόματι Ένωση Βουλγαρικών Εθνικών Λεγεώνων. Ο ίδιος διετέλεσε υπουργός πολέμου της Βουλγαρίας κατά τα έτη 1935-1938, όποτε σύναψε προσωπικώς ιδιαίτερα στενές σχέσεις συνεργασίας με υψηλόβαθμους ναζί διοικητές του 3ου Ράιχ. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Λούκοφ και η οργάνωσή του υπήρξαν στενοί συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας και βασικοί εκφραστές της εθνικιστικής και φασιστικής αντίδρασης στη Βουλγαρία. Στις 13 Φεβρουαρίου του 1943 ο φασίστας Χρίστο Λούκοφ ήρθε αντιμέτωπος με την προλεταριακή δικαιοσύνη και δολοφονήθηκε από δύο μέλη της βουλγαρικής, παρτιζάνικης αντιφασιστικής αντίστασης, τη Βιολέτα Γιάκοβα και τον Ιβάν Μπουρουτζίεφ.

Στις μέρες μας η νεοναζιστική οργάνωση του Βουλγαρικού Εθνικού Μετώπου, η οποία καμώνεται πως είναι η διάδοχος οργάνωση της Ένωσης Βουλγαρικών Εθνικών Λεγεώνων, διοργανώνει σε ετήσια βάση, από το 2003, πορεία εις μνήμην των πεσόντων εθνικιστών-συνεργατών των ναζί, η οποία συμβολικά αποκαλείται Lukovmarsh. Τη συγκεκριμένη πορεία στηρίζουν, επίσης, το Βουλγαρικό Εθνικό Κίνημα, η Εθνική Αντίσταση, το Λευκό Μέτωπο, νεοναζί χούλιγκαν, το βουλγαρικό τμήμα της φασιστικής οργάνωσης Blood and Honor, καθώς και άλλες νεοναζιστικές οργανώσεις εκτός Βουλγαρίας. Ωστόσο, η πρόκληση που συνιστά η δημόσια παρουσία των φασιστών στους δρόμους της Σόφιας δε μένει αναπάντητη από το αντιφασιστικό κίνημα. Αντιπαραθετικά με την πορεία των φασιστών, οι Βούλγαροι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές της αντιφασιστικής συνέλευσης Antifa Sofia καλούν οργανώσεις και ομάδες του αντικαπιταλιστικού και αντιφασιστικού κινήματος των Βαλκανίων και όχι μόνο, για να στηρίξουν την αντιφασιστική πορεία No Nazis On Our Streets που γίνεται ως απάντηση στην κεντρική διαδήλωση των φασιστών.

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης και η πολιτική αποσταθεροποίηση των αστικών μπλοκ εξουσίας εν μέσω της διαρκούς φτωχοποίησης των λαϊκών στρωμάτων, της υποβάθμισης του κόστους της εργατικής τους δύναμης, της υπονόμευσης του βιοτικού τους επιπέδου και των συνθηκών εργασίας τους, της μαζικής ανεργίας, αλλά και της παράλληλης ανασύνταξης των προλεταριακών αντιστάσεων, επιτάσσουν στο αστικό στρατόπεδο την εγρήγορση και την επικουρική προς την κρατική καταστολή κινητοποίηση των πιο αντιδραστικών εφεδρειών του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή των φασιστών. Υπό αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, μόνο τυχαία δεν είναι η παγκόσμια άνοδος των ακροδεξιών ρευμάτων, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σήμερα, μάλιστα, τη στιγμή που οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί, οι πολεμικές προετοιμασίες, αλλά και τα ανοιχτά εμπόλεμα μέτωπα, οξύνονται κατά κύριο λόγο για  τη νομή των ενεργειακών πόρων και των ροών διαμετακόμισης της ενέργειας, εντείνεται διαρκώς ένα σοβινιστικό και πολεμοκάπηλο κλίμα τόσο από τις κατά τόπους αστικές τάξεις και το πολιτικό τους προσωπικό που στελεχώνει τα εκάστοτε κοινοβούλια και τα κυβερνητικά σχήματα, όσο και από τις διάφορες εθνικιστικές οργανώσεις, οι οποίες παραμονεύουν στη γωνία, προκειμένου να αντλήσουν τη μέγιστη δυνατή πολιτική υπεραξία σε βάρος των λαών που στενάζουν από τις στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές επεμβάσεις του ιμπεριαλισμού. Συν τοις άλλοις, σήμερα η ανησυχητικά αυξανόμενη ροπή τμήματος των φτωχών λαϊκών στρωμάτων προς τον συντηρητισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό και τον φονταμενταλισμό, συνθέτει ένα πλέγμα συνολικότερης έκφρασης του κοινωνικού εκφασισμού, το οποίο αποτελεί απότοκο της εντεινόμενης αλλοτρίωσης της κοινωνικής βάσης από την εχθρική για τα ταξικά της συμφέροντα αστική ιδεολογία, εν προκειμένω μέσα σε γενικότερες συνθήκες δομικής κρίσης, οικονομικής και πολιτικής αποσταθεροποίησης του καπιταλιστικού συστήματος.

Ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλιστικού συστήματος, είναι η πιο επιθετική του εφεδρεία, ο πιο προωθημένος μοχλός της αστικής αντεπανάστασης. Ο φασισμός είναι το μαντρόσκυλο του καπιταλισμού, το οποίο καλείται να αναλάβει για λογαριασμό του κεφαλαίου το έργο της καταστολής και της επίθεσης στην αγωνιζόμενη κοινωνική βάση, στη μαχητική εργατική τάξη. Ειδικότερα, ο φασισμός στην εξουσία συνεπάγεται την πιο βίαιη μορφή του καπιταλισμού, καθώς συνίσταται στη στρατιωτικοποίηση της ανθρώπινης εργασίας, στην περιστολή των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών, στην περιθωριοποίηση πλατιών κοινωνικών ομάδων, στην κανονικοποίηση του θανάτου και ορίζεται από μια ασφυκτική και πνιγερή κοινωνική ζωή, διεπόμενη από φυλετικούς νόμους, άτεγκτη καταστολή και επιτήρηση. Πρόκειται, δηλαδή, για την καθολική υπαγωγή της κοινωνίας κάτω από τη σιδερένια μπότα του κεφαλαίου, που μετέρχεται τον σοβινισμό ως εργαλείο επιβολής των κοινωνικών νόμων και νομιμοποίησης της εξουσίας του.

Από τα παραπάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι ο φασισμός δεν μπορεί να συντριβεί από τους μηχανισμούς του αστικού συστήματος οικονομικής και πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου, διότι ο στρατηγικός του σκοπός είναι η εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων. Συνεπώς, ο φασισμός δεν μπορεί να τσακιστεί ούτε στα κοινοβούλια, ούτε στα δικαστήρια. Μόνο η οργανωμένη αντιφασιστική δράση των εργατικών και λαϊκών μαζών μπορεί να αντιμετωπίσει μαχητικά και αποτελεσματικά τον φασισμό. Η αντιφασιστική δράση οφείλει να εξαπλωθεί σε κάθε δημόσιο χώρο, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές, στηριζόμενη παράλληλα από την ταξική οργάνωση και την πολιτική συγκρότηση του προλεταριάτου. Ο κόσμος της κοινωνικής βάσης θα πρέπει να οξύνει τα αντιφασιστικά του αντανακλαστικά και να πυκνώσει τις τάξεις των μαχητικών αντιφασιστικών πρωτοβουλιών, ώστε να υπερασπιστεί τα υλικά συμφέροντα της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκει. Επιπλέον, η αντιφασιστική αντι-βία είναι ένα αναγκαίο μέσο κοινωνικής και ταξικής αυτοάμυνας, για να αποτραπούν συνθήκες γενικευμένης βίας και επιβολής, αλλά και για να υποχωρήσουν και να συρρικνωθούν οι φασιστικές δυνάμεις. Τέλος, η διεθνοποίηση του αντιφασιστικού και αντικαπιταλιστικού αγώνα είναι αναγκαία προϋπόθεση για τη συγκρότηση ενός συνεκτικού και μαχητικού μετώπου ενάντια στον φασισμό και το σύστημα που αυτός υπηρετεί, ειδικά αν αναλογιστούμε πως η απάντηση στην παγκόσμιας κλίμακας δικτατορία του κεφαλαίου μπορεί να είναι μονάχα η παγκόσμια κοινωνική επανάσταση.

Ως αναρχικοί και αντιφασίστες, ως οργανικά μέρη της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων δηλώνουμε απερίφραστα πως δε θα επιτρέψουμε να επαναληφθούν οι κτηνωδίες του παρελθόντος, τις οποίες γέννησαν η επικράτηση φασιστικών καθεστώτων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ο συντριπτικός για τους λαούς παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος κατά τα έτη 1939-1945, ο ίδιος ο καπιταλισμός εν τέλει. Κρατούμε, όμως, σαν ιστορική παρακαταθήκη του επαναστατικού εργατικού κινήματος τη μεγαλειώδη, μαχητική αντιφασιστική δράση του παρτιζάνικου κινήματος που έθαψε τότε τον φασισμό. Σήμερα, δεσμευόμαστε να συντείνουμε τις προσπάθειές μας για την ανάκαμψη των αντικαπιταλιστικών, αντικρατικών, αντιπολεμικών, αντι-ιμπεριαλιστικών και αντιφασιστικών αντιστάσεων σε διεθνή κλίμακα. Σήμερα, που για ακόμα μία φορά έχουμε φτάσει σε ένα αποκτηνωτικό τέλμα λόγω των διαρκώς -με περιοδική όμως συχνότητα- εμφανιζόμενων εσωτερικών αντιφάσεων του καπιταλισμού, δεσμευόμαστε να αφιερωθούμε ολότελα στον σκοπό της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, με σκοπό τη συντριβή του κρατισμού και του καπιταλισμού, για να οικοδομήσουμε την παγκόσμια και ειρηνική συναδέλφωση των λαών, την πανανθρώπινη κοινωνική χειραφέτηση με όρους γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης. Καλούμε τον κόσμο της κοινωνικής βάσης να συνασπιστεί με βάση τα κοινά του υλικά συμφέροντα που προκύπτουν αντικειμενικά από τη θέση που κατέχει στην παραγωγική και κοινωνική πυραμίδα, να συνταχθεί ενάντια στους τεχνητούς διαχωρισμούς (βάσει φύλου, φυλής, θρησκείας, ηλικίας) που επιχειρούν να μας επιβάλλουν οι κατέχοντες την οικονομική και πολιτική εξουσία. Οι προλετάριοι όλων των χωρών, ενωμένοι, ταξικά συγκροτημένοι, πολιτικά οργανωμένοι και διεθνώς συντονισμένοι, πρέπει να τολμήσουμε το «αδύνατο», για να μη βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο. Το επιτακτικό δίλημμα στο οποίο καλείται να απαντήσει έμπρακτα σήμερα το παγκόσμιο προλεταριάτο είναι το εξής: Ελευθεριακός Κομμουνισμός ή Κρατική και Καπιταλιστική Βαρβαρότητα. Η αντιφασιστική πάλη είναι βασικό και αναπόσπαστο τμήμα του αντικαπιταλιστικού και αντικρατικού επαναστατικού αγώνα. Γι’ αυτό κι εμείς, ως Αναρχική Ομοσπονδία, καλούμε σε μαζική στήριξη της αντιφασιστικής πορείας που θα πραγματοποιηθεί στη Σόφια της Βουλγαρίας το Σάββατο 22/2/2020, 13:00 στο πάρκο (Park Tsentralna Banya / Πλατεία Banski) δίπλα στα κεντρικά ιαματικά λουτρά της πόλης, καθώς και σε παμβαλκανικό και διεθνιστικό συντονισμό των κοινών αντικαπιταλιστικών και αντιφασιστικών μας αγώνων.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

ΟΙ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΡΕΦΕΙ

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ, ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ


Αναρχική Ομοσπονδία

site: http://www.anarchist-federation.gr

email: anarchist-federation@riseup.net

twitter: twitter.com/anarchistfedGr

fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015

Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Η καταστολή του κράτους δε μας τρομοκρατεί. Οι αγώνες των από τα κάτω θα νικήσουν.

Η καταστολή του κράτους δε μας τρομοκρατεί. Οι αγώνες των από τα κάτω θα νικήσουν.

Την τελευταία εβδομάδα τέσσερις κατειλημμένοι χώροι δέχτηκαν την κατασταλτική μανία του κράτους με τις αστυνομικές δυνάμεις να εφαρμόζουν το δόγμα Χρυσοχοΐδη περί ‘’νόμου και τάξης’’, επιτιθέμενες ενάντια σε χώρους αγώνα και αλληλεγγύης. Συγκεκριμένα, την Τρίτη 17 Δεκέμβρη εκκενώνεται η κατάληψη Έπαυλης Κούβελου στο Μαρούσι. Αντανακλαστικά, αλληλέγγυος κόσμος μαζεύεται σε κοντινή απόσταση από την κατάληψη, ενώ την ίδια ημέρα καλείται απογευματινή συγκέντρωση αλληλεγγύης σε κεντρικό σημείο του Αμαρουσίου. Τα ξημερώματα της Τετάρτης 18 Δεκέμβρη η ΕΛ.ΑΣ. επιτίθεται στην κοινότητα καταλήψεων Κουκακίου και στα τρία σπίτια από τα οποία αυτή αποτελείται, στη Ματρόζου 45 –όπου οι καταληψίες προβάλλουν δυναμική αντίσταση υπερασπιζόμενοι/ες το σπίτι- στην Παναιτωλίου 2, καθώς και στο σπίτι της Αρβάλη 3. Ένας εσμός από διμοιρίες των ΜΑΤ, μονάδες των ΟΠΚΕ και της ΕΚΑΜ, Δελτάδες και ασφαλίτες μαζί με αρκετές κάμερες συμμετέχουν στην επιχείρηση εκκένωσης. Εκσφενδονίζουν εναντίον των καταληψιών κρότου λάμψης, ενώ μια συντρόφισσα δέχεται πλαστική σφαίρα από πολύ κοντινή απόσταση. Πραγματοποιείται ένοπλη εισβολή από τους μπάτσους, οι οποίοι ταυτόχρονα με την επιχείρηση εκκένωσης της Ματρόζου 45 ξυλοκοπούν και βασανίζουν γείτονες της κατάληψης, όταν οι τελευταίοι αρνούνται την είσοδο στους μπάτσους με αποτέλεσμα οι γείτονες -ένας πατέρας και οι δύο γιοι του- να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη Γ.Α.Δ.Α. .

Οι εκκενώσεις αυτές έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά κατασταλτικών μεθοδεύσεων και επιθέσεων ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα. Αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά πως το κύμα καταστολής που έχει ξεσπάσει εις βάρος αγωνιστών και αγωνιστριών είναι η απάντηση του κράτους προς τον κόσμο που αγωνίζεται ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, ενάντια στο κράτος και τις μεθοδεύσεις του, ενάντια στη συναίνεση και την αποδοχή της επιβαλλόμενης κοινωνικής ειρήνης σε συνθήκες υποβάθμισης και λεηλασίας της ζωής και της αξιοπρέπειας της εργατικής τάξης και της προλεταριακής νεολαίας. Το κράτος εξάλλου έχει συνέχεια και η κατασταλτική επιχείρηση της παρούσας διακυβέρνησης ακολουθεί το δρόμο που χάραξε η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η οποία εκκένωσε 27 καταλήψεις, κατεδαφίζοντας κάποιες από αυτές και συλλαμβάνοντας αγωνίστριες και αγωνιστές.

Ωστόσο, φαίνεται πως η παρούσα διακυβέρνηση ποντάρει πολιτικά και επικοινωνιακά στην καταστολή θεωρώντας τις εκκενώσεις χώρων αγώνα, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς διαδηλωτών ως επικοινωνιακό χαρτί, το οποίο μπορεί να παίξει, προκειμένου να προβάλλει ένα πρόσωπο επιβολής της κανονικότητας ενάντια στην υποτιθέμενη ανομία του αντικαπιταλιστικού κινήματος και των αναρχικών. Μιας κανονικότητας, όμως, που δεν είναι άλλη από αυτή της συνεχιζόμενης υποβάθμισης της εργατικής μας δύναμης, της αβάντας προς το κεφάλαιο με τις σχεδιαζόμενες ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων χώρων και παραγραφής υπέρογκων χρεών διάφορων καπιταλιστών, της λεηλασίας της φύσης και του ενδιαιτήματός της με τα διάφορα αιολικά πάρκα, αλλά και τις σχεδιαζόμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων σε διάφορα οικόπεδα-φιλέτα, όπως η Ήπειρος και το Ιόνιο. Επίσης, την κανονικότητα των κλειστών κέντρων κράτησης και τη λειτουργία μεγαδομών, στις οποίες οι μετανάστες και οι μετανάστριες συνθλίβονται κάτω από τις απάνθρωπες συνθήκες εγκλεισμού και τη στέρηση της ελευθερίας τους.

Το δυστοπικό σκηνικό της κρατικής και καπιταλιστικής κανονικότητας συμπληρώνει και ο ‘’εξευγενισμός’’ των μητροπολιτικών κέντρων, δηλαδή η αντικοινωνική ανάπλασή τους, προκειμένου να καταστεί δυνατή η οικονομική εκμετάλλευσή τους σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Αυτό δε σηματοδοτεί τίποτε άλλο παρά την εκτόπιση των φτωχών από το μητροπολιτικό κέντρο, τα υψηλά ενοίκια για AirBnB, τους εναλλακτικούς τόπους κατανάλωσης και οικειοποίησης της εργατικής μας υπεραξίας, καθώς και την επιχειρούμενη διαγραφή από το κοινωνικό συνειδητό των μητροπολιτικών κέντρων ως εστιών αμφισβήτησης και αντίστασης ενάντια στην εξουσία. Σε αυτές τις συνθήκες, η οργανωμένη παρουσία και η δράση του ανταγωνιστικού ταξικού κινήματος στις γειτονιές αυτές αποτελεί αγκάθι στα σχέδια των επενδυτών και του κράτους, γι΄αυτό και οι κατειλημμένοι χώροι που αντιστέκονται στοχοποιούνται ως ο εσωτερικός εχθρός που πρέπει να παταχθεί, προκειμένου το κεφάλαιο να εφαρμόσει τα σχέδιά του για προσοδοφόρες δουλειές στις γειτονιές αυτές.

Παράλληλα, σε αγαστή συνεργασία με τα σχέδια των κυρίαρχων βρίσκονται όλα τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε, τα οποία αναλαμβάνουν το ρόλο να διαχύσουν στο κοινωνικό σώμα την κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Μέσα από τα δελτία ειδήσεων μιλάει η αστυνομία. Περιορίζοντας πολύ αυστηρά το φάσμα της αποδεκτής γνώμης, αλλά επιτρέποντας ταυτοχρόνως πολύ έντονες συζητήσεις και διχογνωμίες εντός αυτού του φάσματος, επιδιώκουν να κρατήσουν τους από τα κάτω της κοινωνίας παθητικούς, υπάκουους και πειθήνιους, στέλνοντας το μήνυμα πως, αν αυτοί επιχειρήσουν να σηκώσουν κεφάλι, θα βρεθούν αντιμέτωποι με την ίδια καταστολή.

Αυτή, λοιπόν, την κανονικότητα επιβάλλουν οι καπιταλιστές εις βάρος της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, αυτό είναι επί της ουσίας το δόγμα ‘’Νόμος και Τάξη’’ του Χρυσοχοΐδη, το οποίο όχι μόνο στοχοποιοιεί το αναρχικό κίνημα και τις δομές του, αλλά επιπροσθέτως επιχειρεί να εγγράψει στο συλλογικό συνειδητό πως όσοι αντιστέκονται ενάντια στα σχέδια του κράτους και του κεφαλαίου είναι εγκληματίες. Αυτή η ιδεολογική επιβολή που προσπαθεί να επιτύχει η παρούσα διακυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη βαθιά απογοήτευση του κόσμου και τη διάψευση των προσδοκιών μιας πλατιάς κοινωνικής μερίδας από τα μνημονιακά μέτρα που είχε εφαρμόσει η προηγούμενη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. . Η κανονικότητα της κυριαρχίας είναι η κανονικότητα της ωμής καταστολής, των ξυλοδαρμών, των βασανισμών, της διαπόμπευσης, των σεξιστικών επιθέσεων εναντίον όποιου σηκώνει το κεφάλι ενάντια στην επέλαση του κράτους και την ισοπέδωση της ζωής του από το κεφάλαιο. Και μπορεί στις μέρες μας οι αναρχικές και οι αναρχικοί να είναι αυτοί που βιώνουν στο πετσί τους αυτήν την επίθεση, ωστόσο η καταστολή που δέχεται το αναρχικό κίνημα είναι μια προεικόνιση του τρόπου που θα αντιμετωπιστεί από την εξουσία όποια και όποιος αμφισβητήσει, έστω και κατ΄ελάχιστο, τη δυνατότητα του κράτους να λεηλατεί τη ζωή του.

Οι καταλήψεις, όμως, δεν είναι απλώς και μόνο κτήρια, τα οποία μπορεί η κρατική καταστολή να εκκενώνει, να τσιμεντώνει, να γκρεμίζει. Είναι, πολύ περισσότερο, χώροι στους οποίους οι επιθυμίες και οι ανάγκες των προλετάριων που τις διαχειρίζονται βρίσκουν μια στέγη, εκεί όπου οι ίδιοι οι άνθρωποι σε πολλές περιπτώσεις βρίσκουν μια στέγη. Είναι πρόταση προς τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, είναι χώροι μεστοί από την επιθυμία των ανθρώπων για την ελευθερία και την κοινωνική χειραφέτηση μακριά από τις επιταγές του καπιταλισμού και τις εξουσιαστικές σχέσεις που αυτό το σύστημα γεννά και αναπαράγει. Εν τέλει, οι κατειλημμένοι χώροι αγώνα είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων που δε διαμεσολαβούνται από το υπάρχον καταπιεστικό και εκμεταλλευτικό σύστημα, ένα ακόμα πεδίο όπου μπορεί να καλλιεργηθεί η ταξική συνείδηση και διαμορφώνεται η κουλτούρα της κοινωνικής αμφισβήτησης, της ισότιμης συμμετοχής, του σεβασμού, της αξιοπρέπειας, της αλληλοβοήθειας και της αλληλεγγύης. Είναι εστίες συλλογικής αντίστασης, ανυπακοής και αγώνα ενάντια στη καταδυνάστευση της ζωής μας από το κεφάλαιο και το κράτος. Γι΄αυτό και τις υπερασπιζόμαστε. Γι΄αυτό, όσες καταλήψεις κι αν εκκενώσει η κυριαρχία, ποτέ δε θα μπορέσει να καταστείλει την αντίσταση των από τα κάτω και την επιθυμία για μια λεύτερη ζωή με αξιοπρέπεια.

Σε αυτούς τους καιρούς της ωμής καταστολής και της βίαιης ταξικής μας υποτίμησης καλούμαστε να ορθώσουμε οργανωμένα και συλλογικά τα αναστήματά μας για την αναχαίτιση της βίας που δεχόμαστε καθημερινά. Με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη και τη μαχητική αυτοοργάνωση οφείλουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τον φόβο, την μοιρολατρία, την παθητικότητα και την ιδιώτευση στην κατεύθυνση της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης. Η κοινωνική χειραφέτηση θα έρθει μέσα από την ξεκάθαρη θέση μάχης, μέσα από τους συλλογικούς, αδιαμεσολάβητους και αυτοοργανωμένους αγώνες των από τα κάτω ενάντια στους κοινούς μας δυνάστες κι εκμεταλλευτές. Μέσα από τον πόλεμο ενάντια στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής, την αστική τάξη και το κράτος. Μέσα από τον αγώνα μας για την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση και τη δημιουργία μιας αναρχικής κομμουνιστικής κοινωνίας ελευθερίας, ισότητας κι αλληλεγγύης.

Τέλος, χαιρετίζουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που προχώρησαν σε συμβολική ανακατάληψη της Έπαυλης Κουβέλου το πρωί της Κυριακής 22 Δεκεμβρίου, καθώς και τις 3 νέες καταλήψεις που έγιναν στην περιοχή του Βύρωνα την ίδια μέρα. Η κρατική καταστολή δε μας φοβίζει. Μας πεισμώνει να μαζικοποιήσουμε και να οξύνουμε τους αγώνες μας.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ, ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

Καλέσματα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις πορείες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Καλέσματα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στις πορείες για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Αθήνα – 15:00 πλ. Κλαυθμώνος (στηρίζουμε το ενωτικό μπλοκ του No Pasaran)

Θεσσαλονίκη – 17:00 Πολυτεχνική Σχολή ΑΠΘ (κοινό μπλοκ με την Κατάληψη Terra Incognita)

Ηράκλειο – 18:00 πλ. Ελευθερίας (στηρίζουμε το κοινό αναρχικό μπλοκ)

Λαμία – 19:00 πλ. Ελευθερίας (στηρίζουμε τη συγκέντρωση του Αυτοδιαχειριζόμενου Στεκιού Λαμίας)

Ναύπλιο – 17:00 πλ. Τριών Ναυάρχων

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ ’73 ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ “ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ”

Αναρχική Ομοσπονδία (Περιφέρεια Αθήνας): Κάλεσμα στην πορεία πολυτεχνείου με το No Pasaran

Πως πεθαίνει μια εξέγερση; Οι ανόητοι φαντάζονται ότι πεθαίνει με την βία. Γιαυτό και κάποτε έστειλαν τα τανκ να ρίξουν την πύλη της Πατησίων, γι’αυτό κι έκλεισαν κόσμο στα ξερονήσια, σκότωσαν, σακάτεψαν, κατέστρεψαν. Και τελικά πέτυχαν όχι μόνο να μην σκοτώσουν την εξέγερση αλλά να την κάνουν μια ζωντανή μνήμη που συνεχώς γεννάει νέες μνήμες. Μια εξέγερση που γεννάει εξεγέρσεις. Και για αυτόν το λόγο μένει ζωντανή, γιατί δεν είναι μια ημερομηνία, ένα αίτημα, μια ιστορική περίοδος αλλά πολλές. Συνεχώς καινούριες.

Οι εξεγέρσεις πεθαίνουν με το ξεπούλημα. Με την εξαργύρωση. Πήγαν να σκοτώσουν έτσι το Πολυτεχνείο οι Δαμανάκηδες, το ΠΑΣΟΚ, ακόμα κι ο Σύριζα. Εφτασαν κοντά αλλά δεν τα κατάφεραν. Τους χάλασε τη δουλειά ο Καλτέζας, ο Κουμής, η Κανελοπούλου, οι εκατοντάδες συλληφθέντες του 1995. Τους χάλασαν την δουλειά τα οδοφράγματα, οι φοιτητές που αντιστέκονται, όσοι χρωματίζουν αυτή τη μέρα με τα χρώματα της δικής τους εποχής πάνω σε μαύρο φόντο.

Οι εξεγέρσεις πεθαίνουν με την παραίτηση. Το Πολυτεχνείο παραλίγο να πεθάνει και από αυτό. Κάποιες χρονιές οι πορείες ήταν μνημόσυνα περιφερόμενων «στελεχών», μια ετήσια υποχρέωση που πρέπει να βγει. Κι όμως αποδείχθηκε εφτάψυχο. Αντανακλά το πνεύμα της αντίστασης σε κάθε εποχή. Κι όταν η κοινωνία υψώνει ανάστημα, η μνήμη του πολυτεχνείου γεμίζει ξανά τους δρόμους.

Οι εξεγέρσεις πεθαίνουν από γραφικότητα. Κι από αυτό κινδύνεψε το Πολυτεχνείο. Από την ανιαρή παρουσία μιας μουσειακής αριστεράς που είτε ως υποψήφια κυβέρνηση είτε ως ιδιοκτήτης των πνευματικών δικαιωμάτων της αγωνιστικής ιστορίας του τόπου προσπαθεί να φέρει το 73 στο σήμερα ξεχνώντας ότι το 73 μπόρεσε να υπάρξει γιατί δημιούργησε τον εαυτό του, ακριβώς γιατί δεν αντέγραψε ούτε νοστάλγησε τίποτα. Κι από αυτό επιβίωσε η 17 Νοέμβρη, αν και λαβωμένη. Επιβίωσε από τις νέες ιδέες στο Ελληνικό κίνημα που σχημάτισαν νέα μπλοκ «προβοκατόρων», επιβίωσε από την σκληρή μαχητικότητα των αναρχικών και της επαναστατικής αριστεράς, από αυτούς που προτίμησαν να πετάνε πέτρες αντί για γαρύφαλλα. Και λαβώνεται κάθε φορά που ακόμα κι αυτοί φλερτάρουν με την γραφικότητα.

Με δυο λόγια η δεξιά δεν έχει κανένα εργαλείο για να σκοτώσει την εξέγερση. Δεν το καταλαβαίνει βέβαια αλλά αυτό είναι σχετικά ασήμαντο μακροπρόθεσμα αν και βραχυπρόθεσμα γίνεται σημαντικό. Είναι σημαντικό να μπαίνουν τα ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, να βασανίζονται μέλη του Ρουβίκωνα, να εκκενώνονται προσφυγικές και μη καταλήψεις, να ξεβρακώνονται αφισοκολλητές, να ξεσαλώνουν οι γενίτσαροι της τάξης μας δίπλα στις κλούβες σαν μεθυσμένοι ναζί που κάνουν μπλόκα για να τραμπουκίσουν όσους δεν χαμηλώνουν το βλέμμα μπροστά τους. Είναι σημαντικά όλα αυτά και θα γίνουν σημαντικότερα όσο η υπόσχεση ακόμα μεγαλύτερης βίας από το κράτος συνεχίζει να αιωρείται. Εκεί όμως που απέτυχε το τανκ δεν θα πετύχει καμία διμοιρία. Στα Εξάρχεια που απέτυχαν οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν θα πετύχει κανένας Χρυσοχοίδης, εκεί που απέτυχε ο Μαστοράκης δεν θα πετύχει ο ΣΚΑΙ. Η μηχανική της πυροδότησης κοινωνικών αντιδράσεων έχει ήδη ξεκινήσει να λειτουργεί και αυτό είναι το σημαντικό μακροπρόθεσμα. Κι όλα αυτά όχι μόνο ως αποτέλεσμα της ξαφνικής όξυνσης της καταστολής, ούτε μιας εμφυλιοπολεμικής ρητορικής «νόμου και τάξης» από μια κυβέρνηση που παλεύει να σώσει, μέσω του ξύλου και της βίας, την τιμή της στα ακροδεξιά κοινά που την εξέλεξαν. Αλλά ως αποτέλεσμα μιας καθημερινότητας με τόσα παράλληλα ανοιχτά μέτωπα όσο ποτέ άλλοτε. Κλιματική αλλαγή, μεταναστευση, τεχνολογικές εξελίξεις, άνοιγμα της ψαλίδας φτωχών-πλουσίων, ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί. Είναι τυχαίο άλλωστε που τόσες κοινωνικές βάσεις στον κόσμο, από την Λατινική Αμερική ως την Ασία βρίσκονται σε αναβρασμό; Να κάτι ακόμα που θυμίζει 73…
Αλλά είμαστε στο 2019, στην Ελλάδα παραμονή της 17 Νοέμβρη.

Καλούμε τον κόσμο της βάσης να συμμετέχει φέτος στην πορεία του Πολυτεχνείου, στο μπλοκ που κατεβάζει το no Pasaran. Καλούμε την βάση να πάρει πρωτοβουλίες, να διευρύνει το πεδίο της αντιπαράθεσης. Να δείξει συμμετοχή και μαχητικότητα.
Έρχονται οι καιροί της αδιαλλαξίας και της αντεπίθεσης. Μπαίνουμε στην περίοδο της γονιμότητας των εξεγέρσεων που μπορούν, αν θέλουν, να γεννήσουν εξεγέρσεις. Δεν είναι φυσικά το θέμα μας αν ζει το Πολυτεχνείο, αν απέτυχαν να το σκοτώσουν οι προηγούμενοι εξουσιαστές ή αν θα αποτύχουν το ίδιο οικτρά και οι παρόντες. Ζει το Πολυτεχνείο και όλοι αυτοί, ανόητοι και μη, αποτυγχάνουν.

Δεν είναι το θέμα μας πως πεθαίνει μια εξέγερση αλλά πως γεννιέται. Πως μεγαλώνει. Και πως θριαμβεύει. Όπως τελικά δεν κατάφερε να θριαμβεύσει το Πολυτεχνείο του 73. Κράτησε όμως ανοιχτό τον δρόμο για το επόμενο «Πολυτεχνείο», το δικό μας.
Που θα είναι ο δικός του εντελώς πρωτότυπος εαυτός, οι νέες μνήμες που θα γεννηθούν.
Δεν θα βασιλεύει για πάντα κράτος και κεφάλαιο.

Ολοι/ες στην πορεία, στηρίζουμε το μπλοκ του No Pasaran
Κυριακή 17 Νοέμβρη 2019, πλατεία Κλαυθμώνος 3 μ.μ.

ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ
Αναρχική Ομοσπονδία – Περιφέρεια Αθήνας